«Σου έχει τύχει ποτέ να ερωτευτείς; Άσε, μη μου πεις… Ναι! Με ανορθόδοξους τρόπους, αλλά ναι. Δεν γίνεται αλλιώς. Κανείς δεν γλιτώνει!
Αλλά τώρα που το σκέφτομαι… ξέρετε να ερωτεύεστε; Μπορείτε; Δεν ξέρω. Ή μάλλον ξέρω. Ξέρω… Όχι, δεν μπορείτε. Είναι η θέση σας που δεν σας το επιτρέπει. Η ζωή σας.
Έρωτας… Αν το άκουγε, θα γελούσε. Αλλά εγώ δεν γελάω. Εγώ τον ερωτεύτηκα παράφορα. Τον κοιτούσα και έλιωνα. Με άγγιζε και το σημείο εκείνο πυρακτωνόταν. Είχα παραδοθεί. Το μυαλό μου υποχείριό του. Το κορμί μου λειτουργούσε με βάση τις δικές του οδηγίες. Και η καρδιά μου… βούτυρο. Να σιγολιώνει με κάθε του χαμόγελο. Με κάθε του ματιά.
Η καρδιά μου… Δεν υπάρχει πια! Κομματιάστηκε και ο αέρας πήρε τα κομμάτια μακριά. Δεν τα πρόλαβα. Και το κενό όλο και μεγαλώνει.
Πώς θα συνεχίσω, μου λες; Πώς θα προχωρήσω; Αφέθηκα! Τον είδα και άλλαξε όλος μου ο κόσμος. Από την πρώτη στιγμή, από εκείνο το πρώτο αναθεματισμένο «χάρηκα», ήξερα πως αυτός θα είναι ο άνθρωπός μου. Το πάντα μου. Έβλεπα στα μάτια του τα παιδιά μας. Και κάθε φορά που το έλεγα γελούσε σαν μικρό παιδί. Με τον τρόπο του μου έλεγε: προχώρα το, είμαι μαζί σου!
Ήταν μαζί μου; Ήταν τελικά ποτέ δικός μου; Με αγάπησε ποτέ;»
Τα δάκρυά της έτρεχαν ποτάμι και δεν έκανε καμία κίνηση να τα σκουπίσει. Μπροστά της είχε σχηματιστεί μια μικρή λιμνούλα σε σχήμα καρδιάς. Όσο κοιτούσε αυτή την καρδιά, τόσο θέριευε ο πόνος στα στήθια της. Με τρεμάμενα χέρια έπιασε το ποτήρι μπροστά της. Η μεγάλη γουλιά της έκαψε τα σωθικά.
«Δεν με αγάπησε ποτέ. Εκεί καταλήγω πια! Ένα παιχνίδι. Ένα καλοπαιγμένο έργο. Ένας καλοταγμένος μα ψεύτικος έρωτας. Άραγε ένιωθε καλά όταν ξάπλωνε δίπλα μου; Ήταν περήφανος κάθε φορά που μου έλεγε ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα;
Όλα τα φιλιά εκείνα που μου χάριζε ασταμάτητα; Όλα τα χάδια; Όλες οι φορές που κάναμε έρωτα; Υπήρξαν ή ήταν δημιούργημα της φαντασίας μου;»
Το κλάμα όλο και δυνάμωνε και το ποτήρι όλο και άδειαζε.
«Πώς μπόρεσε να μου το κάνει αυτό; Έλεγε ότι μ’ αγαπούσε… Έλεγε…»
Ακούμπησε το κεφάλι της στην ξύλινη επιφάνεια και όλα σκοτείνιασαν.
«Κανελίτσα μου;;;», μια φωνή ακούστηκε από πολύ μακριά.
«Κανελίτσα μουυυυυ…», κούνησε λίγο το βαρύ κορμί της προσπαθώντας να εντοπίσει τη φωνή.
«Μαρία, τι έπαθε;»
Η φωνή του Γιώργου κατάφερε να τραβήξει την προσοχή της Μαρίας από τη διαλυμένη Κανέλα.
«Αχ Γιώργο μου… Ο Γιάννος παντρεύτηκε απόψε!»
Στο άκουσμα αυτών των λέξεων ο Γιώργος αναπήδησε στη θέση του.
«Τι εννοείς “παντρεύτηκε”; Ποια; Πώς; Γιατί; Και η Κανέλα; Η αγάπη τους; Αυτός ο ισοπεδωτικός έρωτάς τους; Αυτοί οι δύο είναι πλασμένοι για να είναι μαζί!»
Η Μαρία αγκάλιασε τη φίλη της που σιγά σιγά συνερχόταν.
«Μάλλον δεν ήταν τόσο πλασμένοι. Η Κανέλα δεν είχε, δεν έχει και δεν πρόκειται να αγαπήσει άλλον άντρα όπως αγάπησε εκείνον. Οι πληγές της δεν θα κλείσουν ποτέ. Ζούσε για να ζει μαζί του και εκείνος… παράλληλη αγάπη και τσουπ, το δαχτυλίδι. Η Κανέλα δεν άντεξε. Λύγισε σαν κλαδάκι που το σφυροκοπά ο αέρας. Η Κανέλα μας. Άσε με… Την βλέπω και σπαράζει η καρδιά μου!»
Ο Γιώργος, μη μπορώντας να πιστέψει ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν είναι μαζί, εστίασε την προσοχή του στην Κανέλα. Εκείνη η αγέρωχη, η ασταμάτητη και άκρως ερωτευμένη φιγούρα είχε γίνει σκιά του εαυτού της. Ένα άδειο κουφάρι. Μια ματωμένη ψυχή.
«Μαρία;», ψέλλισε η Κανέλα και κρύφτηκε στην αγκαλιά της φίλης της.
«Εδώ είμαι κοριτσάκι μου. Έλα, πάμε!»
«Ο Γιάννος;», ρώτησε, ενώ δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια της.
Η Μαρία και ο Γιώργος κοιτάχτηκαν με μάτια γεμάτα θλίψη. «Δεν είναι ώρα, αγάπη μου, να μιλήσουμε για αυτόν. Τώρα προέχεις εσύ. Πάμε για ύπνο και σου υπόσχομαι ότι θα συζητήσουμε τα πάντα μόλις ξυπνήσεις».
Η Κανέλα της χαμογέλασε και την έσφιξε στην αγκαλιά της. Η Μαρία ευχαρίστησε τον Γιώργο που πρόσεχε τη φίλη της και σιγά σιγά βγήκαν από το μπαρ.
Δεν θα την άφηνε μόνη της. Θα την έβαζε για ύπνο. Και μέχρι να ξυπνήσει θα έπρεπε να βρει έναν τρόπο να πει στην καλύτερή της φίλη πως ο έρωτας της ζωής της πλέον είναι παντρεμένος με κάποια άλλη.
Κατερίνα Μοχράνη