Τρέξε, τρέξε γρήγορα, ό,τι προλάβεις να αρπάξεις πριν σε βρει καμιά συμφορά, έλεγε από μέσα του ο χαριτωμένος ποντικός. Είχε μαζευτεί σε μία σκούρα γκρι μάζα μοιάζοντας με την βρώμικη μπάλα όταν την κλωτσούν τα παιδιά στα βρεμένα λασπόνερα, με την ουρά του να κουνιέται δεξιά κι αριστερά. Το προσωπάκι του έλαμπε, το ίδιο και τα μουστάκια του, σαν να είχε κάνει την ανακάλυψη του αιώνα!
Η αλήθεια ήταν ότι αρκετά απομεινάρια από φαγητό είχαν χυθεί έξω από τον σκουπιδοτενεκέ. Οι άνθρωποι είναι συνήθως απρόσεκτοι όταν βάζουν τα σκουπίδια στους κάδους. Πολλοί από αυτούς δεν κάνουν τον κόπο να ανοίξουν το καπάκι και να τα πετάξουν μέσα, γιατί απλώς πιστεύουν ότι είναι οι καλύτεροι παίχτες του μπάσκετ. Τους αρέσει να τα πετούν από το αυτοκίνητό τους. Αρκεί να κατεβάσουν το παράθυρο, με το ένα χέρι κρατούν τον καφέ, το τσιγάρο στο στόμα και με το άλλο πετούν τα σκουπίδια στον κάδο αφού τον έχουν κεντράρει με μισό από την νύστα μάτι. Τώρα αν η σακούλα μπει μέσα ή πέσει έξω με χάρη, αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Αυτή τους η απροσεξία είναι ό,τι καλύτερο για τα μικρά ποντίκια που ψάχνουν λίγο φαγάκι.
Ο μικρός μας φίλος είχε σκεπάσει με το κορμί του τον θησαυρό του, μην του το πάρει κανένας από τους αντιπάλους του, είχε αφεθεί τελείως στο μασούλημα και δεν αντιλήφθηκε τον κίνδυνο. Τα άλλα ποντίκια φώναζαν δυνατά… εεε, Μητσάκο (το όνομα το πήρε από τον Μήτσο τον μανάβη, που τους πέταγε τα μαραμένα λαχανικά από τα καφάσια και για αυτά ήταν ο ευεργέτης τους), έρχεται, πρόσεχε, τρέξε να σωθείς!
Πιο πέρα η Μαρία είχε βγάλει τον σκύλο βόλτα, έναν γερμανικό ποιμενικό, με κανελί χρώματα, μεγαλόσωμο και πολύ δυνατό. Μόλις ο σκύλος, ο Τζο, είδε από μακριά την πορτοκαλένια γάτα που πλησίαζε το ποντίκι, άρχισε τα γαυγίσματα. Βρε κάτσε κάτω, μείνε και όλα όσα είχε μάθει στη εκπαίδευσή του σκύλου είχαν πάει στράφι. Σιγά μην ένας σκύλος τέτοιου μεγέθους, μείνει ατάραχος στην θέα μιας τόσο τροφαντής γάτας. Τίποτα δεν τον δελεάζει και δεν τον ηρεμεί τον Τζο, ούτε ένα κοκκαλάκι, ούτε καν μία λιχουδιά όταν αντικρύζει γάτες. Η Μαρία καμιά φορά αναρωτιόταν… Να πάω γυμναστήριο; Μπα, τι το θέλω, έχω το αγόρι μου εγώ!, έλεγε από μέσα της. Τόσες βόλτες δεν πάνε χαμένες, δύο χιλιάδες βήματα μετράει στην πιο κοντινή βόλτα, γιατί ο Τζο έτσι μεγαλόσωμος που είναι, δεν αρκείται σε κάποια σύντομη διαδρομή. Πρέπει να οργώσει όλο το τετράγωνο κι αν κανένας πειρασμός περάσει μπροστά από τα μάτια του, τότε η Μαρία κάνει και… βαράκια! Αμέ, άλλες πληρώνουν για να κάνουν την δική μου γυμναστική! Αυτά έλεγε και παρηγορούσε τον εαυτό της.
Ο Τζο, λοιπόν, έκανε ένα τράβηγμα προς την γάτα με το πορτοκαλί τρίχωμα που είχε ήδη πλησιάσει τον ποντικό σε απόσταση αναπνοής. Μα τι έντονο χρώμα ήταν αυτό! Σαν να είχε καταπιεί εκατό κιλά πορτοκάλια και το χρώμα τους να είχε ξεβάψει στο δέρμα της. Τα αυτιά της όρθια σαν κεραίες, τα μουστάκια της τεντωμένα, τα πόδια σε στάση άμυνας, ενώ οι τρίχες της σηκώθηκαν και αυτές σαν να φυσούσε αέρας δυνατά πάνω από το κορμάκι της. Ο Τζο συνέχισε να γαυγίζει, παρασύροντας και τα άλλα σκυλιά της γειτονιάς, συμμετέχοντας σε ένα απειλητικό τραγούδι που έμοιαζε με πολεμικές ιαχές. Όλο γαβ, γαβ άκουγες και τίποτε άλλο. Τα ρουθούνια του ανοιγόκλειναν, τα αυτιά του στέκονταν προς τα πάνω σχηματίζοντας οξεία γωνία που κοιτάει, έτοιμος, πανέτοιμος για οποιαδήποτε πολεμική κίνηση προς το μέρος των δύο άτυχων ζώων.
Ο ποντικός τα έχασε: Τώρα βρήκε να περάσει κι αυτός; Μόλις είχα βάλει την πρώτη μπουκιά στο στόμα μου, όχι δεν τα παρατάω έτσι εύκολα. Θα το φάω όλο μου το φαΐ, ας δει η γάτα πώς θα σωθεί από αυτό το τέρας κι εγώ θα συνεχίσω το μασούλημα με τα δοντάκια μου κρου τσου, κρου τσου.
Τι δόντια και αυτά όμως, ε; Έτσι και σου έδιναν καμία δαγκωνιά χωρίς να το αντιληφθείς, θα χρειαζόσουν χειρουργική επέμβαση!
Η τύχη ήταν με το μέρος του, ο Μητσάκος έδωσε και την τελευταία του χαψιά στο μεζέ στο σωστό χρόνο. Είναι αυτό που λέμε αγγλιστί, το σωστό timing. Ο Τζο κίνησε προς την γάτα, εκείνη έτρεξε τρομαγμένη και ο ποντικός άρχισε τον θριαμβευτικό χορό. Είχε σωθεί προς το παρόν.
Η Μαρία τράβηξε τον σκύλο προς το μέρος της και αφού τον έβαλε να καθίσει στον δρόμο με την φωνή της την άγρια, που ακούστηκε μέχρι την άλλη άκρη βροντερή και τρομερή, κάτσε γιατί αλλιώς θα μπεις τιμωρία. Σαν να το κατάλαβε ο σκύλος, και πήρε την σωστή θέση, μάζεψε τα πόδια, χαμήλωσε το κορμί, τα μάτια έβλεπαν μόνο τον δρόμο και περίμενε την καινούρια εντολή της κυράς του. Η Μαρία τον άφησε να περιμένει, μην της πάρει και τον αέρα, και μέτρησε μέχρι το είκοσι. Μετά ακούστηκε η φωνή της σωτήρια για την γάτα: “Πάμε!” και στο λεπτό ο Τζο είχε ξεκινήσει το περπάτημα με το ωραίο του καμαρωτό στυλ προς το αντίθετο ρεύμα. Η γάτα πήρε θάρρος, μόλις απομακρύνθηκε ο κίνδυνος, άρχισε το απειλητικό της νιαούρισμα… νιαρ, νιαρ… και στράφηκε στον Μητσάκο με το ύφος το δολοφονικό: “Τώρα θα σου δείξω εγώ!”.
Κάποιες άλλες φωνούλες ακούστηκαν από το βάθος του χωραφιού που ήταν στην άκρη του δρόμου, από τα αδέλφια του, φύγε φύγε ποντικάκι, μην σε φάει το γατάκι φώναζαν με τρεμάμενη φωνή. Ο ποντικούλης σήκωσε τα ματάκια του που έμοιαζαν με μικρές σοκολατένιες χάντρες και άρχισε το τρέξιμο. Χώθηκε στο λεπτό κάτω από τον κάδο, ενώ η γάτα σηκώθηκε στα δύο πόδια αγακαλιάζοντας τον κάδο με τα χέρια της, περιμένοντας το υποψήφιο θύμα να ξεμυτίσει πάλι έξω. Ω ρε κάτι γλέντια που θα κάνω απόψε, δεν το κουνάω ρούπι!, είπε από μέσα της γλείφοντας τα μουστάκια της.
Έτσι είναι η ζωή, ο νόμος που το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και πάει λέγοντας, ξεδιπλώνεται κάθε στιγμή μπροστά μας. Μήπως δεν συμβαίνει το ίδιο και με μας τους ανθρώπους; Ζούμε σε μία εποχή που ο φόνος ακούγεται λογικός, τα συμφέροντα πάνω απ’ όλα. Ας πεινάσουν και μερικά εκατομμύρια, ας πεθάνουν παιδιά, ας γκρεμιστούν σπίτια, τι πειράζει; Το σίγουρο είναι ότι το “αγαπάτε αλλήλους” έχει εκλείψει. Ευτυχώς που υπάρχουν μερικές ευγενικές ψυχές που μας θυμίζουν τον νόμο της αγάπης. Υπάρχει μεγαλύτερη αρετή από αυτήν; Αναρωτιέμαι και δίνω την απάντηση μόνη μου, ΟΧΙ!
Δήμητρα Καμπόλη