«Τον είδαμε με άλλη!». Μία και έξω το είπαν οι φίλες της Σοφίας. Μια ψυχή που ήταν να βγει…
«Δεν μπορεί! Ο Μιχαλάκης που πίνει νερό στο όνομά μου, με άλλη;»
Πάνω κάτω πήγαινε τώρα στο σαλόνι η Σοφία και κάπνιζε δύο δύο τα τσιγάρα.
«Κάτσε κάτω, με ζάλισες! Κάτσε να σου πούμε και τα υπόλοιπα»
«Βρε, μήπως δεν είδατε καλά; Μήπως δεν ήταν ο δικός μου ο Μιχαλάκης;»
«Ναι, ήταν ο Μιχαλάκης μιας άλλης»
«Μπράβο, ρε Μαρία, τώρα κλαίει χειρότερα»
«Αλεξία, ανέλαβε εσύ. Εγώ δεν μπορώ να την βλέπω έτσι. Κάθεται και κλαίει αντί να πάει να τους πιάσει και τους δύο από το μαλλί και να τους φέρει δύο βόλτες…»
«Ξύπνησε η Κρητικιά μέσα σου. Θα το λύσουμε πολιτισμένα!»
«Μια και έξω ψηφίζω εγώ. Εσύ, Σοφούλα μου τι λες;»
«Θα τον σκοτώσω!»
«Είδες, στα λόγια μου ήρθε και η Σοφία. Άντε, πάμε μην το καθυστερούμε»
«Κάτσε μωρέ και εσύ κάτω, δεν μας φτάνει η άλλη με τα πέρα δώθε!»
«Εγώ σου είπα να αναλάβεις εσύ και δεν με άκουσες»
«Σοφία μου. Άκου με προσεχτικά. Στη μία ακριβώς σήμερα το μεσημέρι, τους είδαμε στο εμπορικό στο κέντρο να ψωνίζουν στο κατάστημα με τα κοσμήματα. Αυτός φορούσε μπεζ παντελόνι, καφέ παπούτσια, γαλάζιο πουκάμισο και μπλε γραβάτα»
«Αυτά φορούσε ο αλήτης το πρωί που έφυγε για το γραφείο», έμπηξε πάλι τα κλάματα. «Και στο διάλειμμά του πήγε να την δει. Η λεγάμενη πώς ήταν;»
«Ξανθό ανοιχτό, ίσιο καρέ ως τους ώμους, μικροκαμωμένη 1.57 την υπολόγισα, αδύνατη περίπου 55 κιλά, μακρόστενο πρόσωπο, μικρά καστανά μάτια, μια ελιά στα χείλη πάνω δεξιά, στενό μαύρο παντελόνι, γόβα 8 πόντους, λευκό πουκάμισο λινό ή βαμβακερό θα σε γελάσω, γύρω στα 35 ή 36 και ίσως να έχει κάνει και παιδί δεν μπορώ να πω με σιγουριά»
«Με κιάλια τους βλέπατε;»
«Με το αετίσιο μάτι της κολλητής που δεν της ξεφεύγει τίποτα»
«Και της πήρε κόσμημα;»
«Το παρήγγειλε. Ένα ολόχρυσο βραχιόλι. Πανέμορφο»
«Για καλό μου το λες;», άνοιξε πάλι ο ουρανός.
«Η φίλη μας πήγε και δωροδόκησε τον υπάλληλο και έμαθε ότι η παραγγελία θα είναι έτοιμη σε μια εβδομάδα. Τι λες; Να τον πιάσουμε στα πράσα;»
«Στα πράσα Μαρία, θα είναι όταν τον πιάσουμε με την γκόμενα όχι με το κόσμημα!»
«Γκόμενα ο Μιχαλάκης!»
«Ώχου πάλι τα ίδια. Δεν βαρέθηκες να κλαις τόση ώρα; Σιγά τον άντρα πια!»
«Πάντα με πρόσεχε, με φρόντιζε…»
«Σε πότιζε;»
«Νερό στο όνομά μου έπινε!»
«Μην λέμε πάλι τα ίδια. Απλά όταν ο άντρας απατάει, δεν αξίζει ούτε ένα σου δάκρυ, αυτό εννοούσα. Τι να τον κάνεις έναν άντρα που δεν σέβεται τον εαυτό του;»
«Εσύ, Σοφία μου, είσαι μια κούκλα, τρία χρόνια παντρεμένοι και ήσουν βράχος δίπλα του, σωστή σε όλα. Τι να πω; Δεν το περίμενα και εγώ! Τόσο ήσυχος και ήρεμος χαρακτήρας να ήθελε περιπετειούλες!»
«Εντάξει, εντάξει», πήρε μια βαθιά ανάσα η Σοφία σαν να ήθελε να ρουφήξει ξανά πίσω την δύναμή της. «Θα πάμε την άλλη εβδομάδα στο κατάστημα. Είμαι μέσα»
Επτά μέρες αργότερα, τρεις φίλες με τρεις καμπαρτίνες περιφέρονταν με προσεχτικά βήματα μέσα στο εμπορικό. Τα μάτια τους τα είχαν δεκατέσσερα. Δεν περνούσε μύγα που να μην την εντοπίσουν στον αέρα. Τα αυτιά τους τεντωμένα να καταγράψουν κάθε χρήσιμη πληροφορία.
«Να τος!»
«Κοίτα εσύ, Αλεξία! Μην κοιτάμε όλες μαζί!»
«Μόνος του είναι;»
«Μόνος, ναι»
«Και τι κάνει;»
«Πληρώνει το βραχιόλι. Με κάρτα. Περιμένει να τελειώσει ο υπάλληλος με την συσκευασία δώρου»
«Θέλει και συσκευασία ο αχρείος! Λες και δεν το είδε η ερωμένη του»
«Αχ, μην κλαις πάλι! Σε παρακαλώ!»
«Κάνε την να σωπάσει, ρε Μαρία, θα μας ακούσει όλο το μαγαζί!»
«Έχει πλαντάξει δεν την βλέπεις; Τι να κάνω;»
«Χώσε της κανένα φουλάρι στο στόμα! Όλα εγώ πια;»
«Μας είδε! Μας είδε!»
«Έρχεται προς τα εδώ;»
«Σοφία; Κορίτσια; Τι… Τι κάνετε εδώ;»
«Σε καμαρώνουμε!», πετάχτηκε η Αλεξία.
«Τι να κάνουμε, βρε βασιλιά της απάτης, που δεν ντρέπεσαι και έχεις σχέση και της παίρνεις και δώρα!»
«Και τι δώρα!», σιγόνταραν και οι άλλες.
«Ένα λεπτό! Τι νόμιζες; Ότι έχω…»
«Μην πας να το καλύψεις, τα ξέρω όλα. Σε είδαν τα κορίτσια μαζί της»
«Και πιστεύεις ότι έχω σχέση μαζί της; Τόσο λίγο με εμπιστεύεσαι, βρε Σοφούλα μου;»
«Άστα αυτά. Στάχτη στα μάτια πας να μου ρίξεις. Φυσικά και έπεσα από τα σύννεφα. Αλλά οι αποδείξεις είναι ατράνταχτες!»
«Ποιες αποδείξεις; Καμία σχέση. Άσε με να σου εξηγήσω. Η Μαριλένα…»
«Ώστε έτσι την λένε την κυρία!»
Τα κορίτσια και η Σοφία του γύρισαν και οι τρεις την πλάτη και πήγαν λίγα βήματα πιο πέρα να ανασυγκροτηθούν. Έπρεπε να ηρεμήσουν την φίλη τους και να τελειοποιήσουν την επίθεση πριν ορμήσουν ξανά στον άπιστο σύζυγο.
«Μιχάλη! Τι γίνεται, ρε φίλε; Ρεπάρουμε;»
«Στέλιο μου και εσύ εδώ; Με την σύζυγο βλέπω. Μαριλένα, πώς είσαι;»
Στο άκουσμα του ονόματός της γύρισαν και οι τρεις το κεφάλι ταυτόχρονα. Αυτή ήταν. Με τον άντρα της.
«Με την γυναίκα του συναδέλφου σου;», είπαν και οι τρεις με μια φωνή.
Ο Μιχάλης είχε αρχίσει να στάζει ολόκληρος από τον ιδρώτα. Κοίταξε τον Στέλιο που τον κοιτούσε έτοιμος να τον σπάσει στο ξύλο. Είχε και αυτός υποψίες τα τελευταία τρία χρόνια που η γυναίκα του εξαφανιζόταν κάποια μεσημέρια δήθεν για καφέ με την μαμά της. Μια φορά πέτυχε την πεθερούλα του στο σούπερ μάρκετ την ώρα που υποτίθεται ήταν μαζί στο εμπορικό. Εκείνη τα έχασε που τον είδε απότομα μπροστά της και μάσαγε τα λόγια της. Όσο κι αν προσπάθησε να μιλήσει με την γυναίκα του, όλο τον απέφευγε. Και τώρα αυτά τα κορίτσια φαίνεται να είχαν ανακαλύψει την αλήθεια. Και ήταν αυτή που φοβόταν.
«Περιμένω εξηγήσεις!»
«Ναι, περιμένουμε εξηγήσεις!», συμφώνησαν και τα κορίτσια και στάθηκαν δίπλα στον Στέλιο με τα χέρια σταυρωμένα.
«Τι εξηγήσεις, βρε γλυκέ μου; Με τον Μιχάλη είμαστε φίλοι», άρχισε να γίνεται κατακόκκινη η γυναίκα του.
«Όχι, δικός μου φίλος είναι. Συνάδελφος. Εσύ τι δουλειά έχεις μαζί του;», επέμενε ο άντρας της.
«Μιχάλη… Μπλέξαμε», τον κοίταξε ντροπιασμένη η Μαριλένα.
«Καλά! Καλά! Θα πω την αλήθεια. Δεν πάει άλλο ούτως ή άλλως. Δεν μπορώ άλλο να ζω με τον φόβο ότι θα μας πιάσουν!»
«Λιποθυμώ», πρόλαβε να πει η Σοφία πριν πέσει στα χέρια της Αλεξίας.
«Ξύπνα γιατί θα χάσεις το καλύτερο», την επανάφερε η φίλη της με ένα γερό ταρακούνημα στην πραγματικότητα.
«Τι έλεγα; Έπρεπε να στο έχω πει πιο νωρίς, Σοφία μου. Ντρεπόμουν πολύ. Δεν ήθελα να γίνουν έτσι τα πράγματα. Αλλά από την αρχή κατάλαβα ότι δεν ήμουν αρκετός…»
«Τρία χρόνια γίνεται αυτό;», ρώτησαν τα κορίτσια.
«Ναι και απορώ πώς δεν με ανακαλύψατε νωρίτερα»
«Τελείωνε, βρε Μιχάλη! Πες τα έξω από τα δόντια!», δεν άντεχε άλλο και η Μαριλένα.
Εκείνος συνέχισε να εξηγεί πως δεν μπορούσε να της προσφέρει όσα της άξιζαν και πως χρειαζόταν την βοήθεια μιας άλλης γυναίκας.
«Μίλα κοπέλα μου εσύ, γιατί αυτός μας έχει σπάσει τα νεύρα!», πλησίασε η Σοφία και έπιασε τα χέρια της Μαριλένας. «Δεν αντέχω άλλο αυτήν την παράνοια. Τι γίνεται μεταξύ σας; Έχετε σχέση; Τον βοηθάς σε κάτι;»
«Ναι»
«Σε τι;»
«Στα δώρα»
«Ποια δώρα;»
«Τα δικά σου! Τρία χρόνια εγώ στα διαλέγω. Αυτός είναι ντιπ για ντιπ άσχετος!»
«Πώς… Πώς άρχισε αυτό;»
«Έφερε μια μέρα στο γραφείο ένα δώρο για τα γενέθλιά σου να το δείξει στον Στέλιο. Σου είχε πάρει ένα πορτατίφ! Και δεν άντεξα! Τον πέτυχα μόνο του και τον έπεισα να στο αλλάξει. Σε καμία δεν αξίζει αυτό! Τελικά ήρθαμε μαζί στο εμπορικό. Εκεί κατάλαβα πως δεν έχει ιδέα τι αρέσει σε μια γυναίκα. Και έμεινα να τον βοηθήσω. Την επόμενη φορά ήρθαμε πάλι μαζί. Και κάπως έτσι πέρασαν τρία ολόκληρα χρόνια»
«Δηλαδή εκείνο το ωραίο μαύρο φόρεμα το εβαζέ…»
«Τέλειο δεν ήταν;»
«Σαν να ράφτηκε πάνω μου! Και εκείνο το βιβλίο… Και το μεταξωτό φουλάρι… Το σετ με τις κρέμες… Το εξωτικό άρωμα… Η καφέ τσάντα!»
«Ναι. Εγώ όλα! Χαίρομαι που σου άρεσαν!»
«Καλέ, αυτές τα βρήκαν!», την κοίταζαν τα κορίτσια ακόμα με μισό μάτι, γιατί έβλεπαν πως από τρεις στην παρέα θα γίνουν τέσσερις.
«Στο είπα πως δεν ήμουν αυτός που νομίζεις», αγκάλιασε την γυναίκα του ο Μιχαλάκης, που πλέον γελούσε υστερικά με τον γκαφατζή τον άντρα της.
Εκείνη την μέρα, αφού ζήτησαν όλοι συγγνώμη μεταξύ τους, πήγαν σε μια καφετέρια και έκατσαν για καφεδάκι. Συμφώνησαν να συνεχίσουν τα «κρυφά» ψώνια ώστε να παίρνει τα καλύτερα δώρα η Σοφία. Μόνο που τώρα θα τους συνόδευαν η Αλεξία και η Μαρία. Με τίποτα δεν θα άφηναν να πάρει τα εύσημα για τα υπέροχα δώρα η γυναίκα του συναδέλφου!
CC
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτή👇👇👇