TheBluez

Προηγούμενο

Ο άντρας με την καπαρντίνα θυμήθηκε τότε που τον είδε να αφήνει την πράσινη σακούλα και η σκηνή ζωντάνεψε μέσα στο μυαλό του σαν κινηματογραφική ταινία: Κρατούσε τη λεπίδα δίπλα στον λαιμό του.

Ο γέρος χαμογέλασε. «Άσε με να σου δείξω. Και μετά, αν το θέλεις ακόμη, με σκοτώνεις».

Ο άντρας την κατέβασε ελάχιστα. Ο γέρος σήκωσε το χέρι και σχημάτισε έναν κύκλο στον αέρα. Μια εικόνα εμφανίστηκε μπροστά τους: μια γυναίκα σε έναν σταθμό έτρεχε να προλάβει το τρένο. Η εικόνα σκίστηκε στα δύο. Στη μία εκδοχή ανέβαινε. Στην άλλη έμενε ακίνητη στην αποβάθρα. Μόνο η πρώτη συνέχισε να κινείται. Η δεύτερη άρχισε να ξεθωριάζει.

Η εικόνα άλλαξε: ένα αγόρι στεκόταν μπροστά στη θάλασσα. Στη μία εκδοχή βουτούσε. Στην άλλη έμενε στην ακτή. Μόνο η μία επιλογή παρέμεινε. Η άλλη ξεκόλλησε από την  επιφάνεια σαν βρεγμένο χαρτί. Η σκηνή άλλαξε ξανά: ένας άντρας περπατούσε στον δρόμο. Κάποιος τον φώναξε από πίσω. Η εικόνα διχάστηκε. Στη μία γύρισε. Στην άλλη συνέχισε να περπατά.
Κάθε φορά, μία μόνο εκδοχή προχωρούσε.

Ο άντρας ένιωσε κάτι να σφίγγεται μέσα του. «Τι είναι αυτό;» ψιθύρισε.
«Εσύ» είπε ο άλλος. «Εγώ… το παιδί με το μπαλόνι… η κοπέλα… όλοι όσοι βλέπεις εδώ και νομίζεις πως είναι άνθρωποι. Είναι ο τρόπος που γεννιέται αυτός ο κόσμος. Μία μόνο πορεία συνεχίζει. Οι υπόλοιπες κόβονται».
«Και πεθαίνουν;»
«Όχι. Πέφτουν εδώ». Ο άγνωστος άγγιξε πάλι τον τοίχο. Για μια στιγμή ο δρόμος πίσω τους έμοιασε να γυρίζει ανάποδα, σαν ύφασμα που αναδιπλώνεται. «Δεν είμαστε σε άλλο σύμπαν. Είμαστε πίσω από τη ραφή του ίδιου. Ο πραγματικός κόσμος είναι μόνο η καλή όψη του υφάσματος. Αυτός εδώ που βρισκόμαστε εμείς είναι η ανάποδη πλευρά του. Το Αρχείο της Λήθης. Ο τόπος όπου μαζεύονται όλα όσα δεν χώρεσαν στην επίσημη ζωή ενός ανθρώπου».

Ο άντρας ανοιγόκλεισε αργά τα δάχτυλά του γύρω από τη λαβή της λεπίδας.
Ο άλλος συνέχισε: «Όσο ο άνθρωπος προχωρά, οι κομμένες πορείες μένουν εδώ κάτω. Μα υπάρχει μια στιγμή που πλησιάζουν ξανά εκείνον που τις έχασε».
«Πότε;»

Ο γέρος τον κοίταξε κατάματα. «Όταν η ζωή του φτάνει σε τέλμα. Όταν νιώσει πως δεν πάει άλλο. Όταν το μονοπάτι που διάλεξε γίνεται φυλακή. Τότε η χαμένη πορεία επιστρέφει κοντά του. Κι όταν μια λευκή γραμμή στον ουρανό σβήνει σημαίνει πως μια κομμένη πορεία έπαψε να περιφέρεται εδώ κάτω και βρήκε ξανά τον άνθρωπο που την είχε χάσει».

Η λεπίδα έτρεμε ανεπαίσθητα.
«Για να τον βασανίσει;»
«Όχι. Για να τον βοηθήσει ν’ αλλάξει. Γι’ αυτό εμφανίζονται τα σύμβολα» είπε ο άγνωστος. «Το μπαλόνι. Το κουνέλι. Το ξύλινο αγόρι. Είναι οι μορφές που παίρνει η ψυχή όταν προσπαθεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε μια δεύτερη απόφαση. Σε μια καινούρια ζωή».
«Και το παιδί;»

Ο γέρος τον κοίταξε ήρεμα. «Δεν είναι παιδί όπως νόμιζες. Είναι ο δρόμος του παιδιού που προσπαθούσε να ενωθεί ξανά μαζί του. Και το κατάφερε».
Ο άντρας κατάπιε με δυσκολία. «Και τότε ακούγεται ο χτύπος».
«Ναι. Επειδή τότε το Ρολόι τρίζει. Όταν μια χαμένη πορεία πλησιάζει ξανά τον άνθρωπο που την έχασε, το Ρολόι το νιώθει. Μετρά την απόσταση ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο και σε ό,τι απαρνήθηκε. Κι όταν αυτή η απόσταση μικρύνει επικίνδυνα, χτυπά».
«Για να τον προειδοποιήσει;»
«Όχι» είπε ο γέρος. «Για να προειδοποιήσει Εκείνον».
Ο άντρας στένεψε το βλέμμα. «Ποιον;»
Ο άλλος χαμογέλασε λυπημένα. «Οι Δέκα στο Συμβούλιο δεν είναι η κορυφή. Είναι τα δέκα δάχτυλα των χεριών του Ενδέκατου. Αγγίζουν τον κόσμο για λογαριασμό του. Δείχνουν, σπρώχνουν, διαγράφουν, ράβουν. Είναι οι φάλαγγες της βούλησής του».
Ο άντρας έμεινε ακίνητος.

«Ο Ενδέκατος πέρασε πρώτος από την καλή όψη στην ανάποδη. Είδε τι συμβαίνει όταν οι χαμένες ζωές επιστρέφουν. Κι από τότε φοβήθηκε την αλλαγή περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο».
«Την αλλαγή;»
«Ναι. Αυτό είναι που μισεί. Πιστεύει πως, αν οι άνθρωποι επιτρέψουν στις χαμένες πορείες να τους πλησιάσουν, δε θα αλλάξουν απλώς ζωή, θα γίνουν ασταθείς, απρόβλεπτοι,. Κι εκείνος θέλει έναν κόσμο ακίνητο. Προβλέψιμο. Απογοητευμένο, αν χρειαστεί, αλλά σταθερό».
Ο άντρας έσφιξε πάλι τη λεπίδα. «Δηλαδή τους κρατά στην ίδια ζωή επίτηδες».
«Ναι» είπε ο άγνωστος. «Προτιμά έναν άνθρωπο παραδομένο στη μοίρα του, παρά έναν άνθρωπο που ξαναδιαλέγει». Έκανε μια μικρή παύση και το βλέμμα του σκοτείνιασε. «Δε στέκεται όμως πάντα μπροστά στο Ρολόι. Τις περισσότερες φορές αρκούν τα χέρια του, οι Δέκα. Ο ίδιος κατεβαίνει στον θάλαμο μόνο όταν ο χτύπος τον ειδοποιεί πως κάτι ξέφυγε από τον ρυθμό. Γι’ αυτό και το προηγούμενο Δοχείο πρόλαβε να φύγει από τη θέση του. Όταν ο Ενδέκατος αντιλήφθηκε τη ρήξη, ο πρώτος χτύπος είχε ήδη ακουστεί».
«Η κούκλα… ήταν το δοχείο;»

Ο γέρος δεν απάντησε αμέσως. Σήκωσε μόνο το βλέμμα προς τον ουρανό, εκεί όπου οι λευκές γραμμές φαίνονταν καθαρότερα τώρα, σαν ραφές πάνω σε ζωντανό δέρμα. «Ήταν το προηγούμενο δοχείο. Το Ρολόι δεν μπορεί να κρατήσει μόνο του τη μεταλλική καρδιά» συνέχισε ο γέρος. «Ο μηχανισμός είναι πολύ βαρύς για να μείνει γυμνός μέσα στον πυρήνα του. Χρειάζεται πάντα σώμα για να χτυπά μέσα σε αυτό».
Το χέρι που κρατούσε τη λεπίδα άρχισε να τρέμει ανεπαίσθητα.

«Γι’ αυτό φτιάχνουν σώματα-φορείς» συνέχισε ο γέρος. «Δοχεία. Περιβλήματα. Μερικές φορές πορσελάνη, άλλες ξύλο, άλλες κάτι ενδιάμεσο. Όσο η καρδιά μένει μέσα τους και όσο μένουν δεμένα στον πυρήνα, οι πορείες κρατιούνται χωριστές. Οι άνθρωποι ξεχνούν ό,τι δεν έζησαν. Προχωρούν σε μία μόνο ζωή, σαν να μην υπήρξε ποτέ άλλη».

Ο άντρας σήκωσε λίγο περισσότερο το κεφάλι. «Και τότε γιατί έσπασε;»
«Γιατί τίποτα ζωντανό ή σχεδόν ζωντανό δεν αντέχει για πάντα να χτυπά με ξένη καρδιά». Ο γέρος χαμογέλασε θλιμμένα. «Με τον καιρό το δοχείο ραγίζει. Κι όταν οι ρωγμές μεγαλώσουν αρκετά, κάτι ξυπνά μέσα του: ένα ένστικτο μια άρνηση να συνεχίσει να χτυπά για λογαριασμό άλλων».

Ο άντρας θυμήθηκε την οθόνη. Το πορσελάνινο πρόσωπο. Το στέρνο που άνοιγε σαν σπασμένη κούκλα.
«Τη στιγμή που έφυγε από τον πυρήνα, ακούστηκε ο πρώτος χτύπος. Κι από τότε οι χαμένες πορείες άρχισαν να πλησιάζουν ξανά τους ανθρώπους τους» κατέληξε.
«Γι’ αυτό το παιδί είδε το μπαλόνι» ψιθύρισε ο άντρας.
«Ναι».
«Και το πακέτο…»
«Είναι το εξάρτημα που κρατά τις ρωγμές κλειστές. Οι Δέκα δε θέλουν να τη βάλουν πίσω στο παλιό σώμα. Εκείνο τέλειωσε. Γι’ αυτό σε στέλνουν στον Τζεπέτο. Η μαριονέτα είναι το επόμενο δοχείο».

Για πρώτη φορά κάτι σαν αηδία φάνηκε στο πρόσωπο του άντρα. «Θέλουν να τη βάλουν μέσα σε ξύλινο παιδί».
«Ναι» είπε ο γέρος. «Και να το καρφώσουν στον πυρήνα του Ρολογιού».
«Και τι θα γίνει αν συμβεί αυτό;» ρώτησε ο άντρας.
«Τότε οι ρωγμές θα κλείσουν. Κι όσοι βρίσκονται κοντά στην αλλαγή θα γυρίσουν στις ζωές τους πιο άδειοι από πριν».
«Κι εγώ;»

Στον τοίχο εμφανίστηκε μια άλλη εικόνα: Τώρα έδειχνε έναν άντρα σε γραφείο. Το πρόσωπό του ήταν κουρασμένο, το βλέμμα του κενό. Μπροστά του υπήρχαν διάσπαρτα χαρτιά, φάκελοι, στοίβες από εκκρεμότητες. Το χέρι του χτυπούσε μηχανικά την επιφάνεια του ξύλου.

«Αυτός είναι ο ‘Επίσημος’ εαυτός σου» είπε ο γέρος. «Κι εσύ είσαι όλα όσα εκείνος απαρνήθηκε για να επιβιώσει. Είσαι η περιπέτεια, ο φόβος, η φαντασία του. Είσαι το κομμάτι που περίσσεψε. Αν διαγράψεις αυτή την εκδοχή του εαυτού του, διαγράφεις και την τελευταία ελπίδα του να νιώσει ξανά ζωντανός.

Επιπλέον, είσαι μια επίμονη εκδοχή. Γι’ αυτό σ’ έκαναν Κυνηγό. Οι Δέκα διαλέγουν πάντα τις πιο ανθεκτικές πιθανότητες και τις δένουν στην υπηρεσία τους. Σε έμαθαν να πιστεύεις πως διαφυλάσσεις την ισορροπία. Στην πραγματικότητα διαγράφεις όσους επιχειρούν να επιστρέψουν».
Ο άντρας χαμήλωσε κι άλλο τη λεπίδα. «Το κουνέλι… το μπαλόνι..».
«Είναι τα σύμβολα της ψυχής» απάντησε ο γέρος. «Η μόνη πυξίδα για να βρει κάποιος τον δρόμο της επιστροφής».
«Κι εσύ;»