Ο κύριος Δημοσθένης ανακάθισε στο κρεβάτι του νοσοκομείου και έπιασε να ξεφυλλίζει νευρικά την ατζέντα του. Τα γυαλιά του δεν τα έφτανε, αλλά πίστευε ότι θα κατάφερνε να γράψει τον αριθμό και χωρίς αυτά. Πληκτρολόγησε το νούμερο και τα χέρια του έτρεμαν. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα που του φάνηκαν αιώνας, επιτέλους σήκωσε το τηλέφωνο ο δικηγόρος του. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε.
«Κύριε Γιώργο; Με ακούτε; Δεν σας ακούω καλά εγώ! Ο Δημοσθένης είμαι! Χρειάζομαι την νομική σας συμβουλή. Ένας φίλος μου, ο Θεός να τον κάνει, παλαιοπώλης στο επάγγελμα, μου έκανε υποτίθεται μια εξυπηρέτηση. Αγόρασε το παλιό ρολόι του πατέρα μου, εκείνο το ασημένιο που φορούσα πάντα. Έπρεπε να κάνω ένα επείγον χειρουργείο και χρειαζόμουν τα χρήματα. Σε λίγες μέρες που θα έβγαινα, θα πήγαινα να το πάρω πίσω. Να το αγοράσω ξανά, φυσικά. Έτσι είχαμε συμφωνήσει. Εκείνος όμως διαπίστωσε ότι το ρολόι είναι μεγαλύτερης αξίας και το πουλάει τώρα στην διπλάσια τιμή. Το έβαλε στην βιτρίνα μάλιστα να φύγει γρήγορα! Πώς το ξέρω, θα ρωτήσετε. Με πήρε ο ίδιος και μου το είπε. Τον παρακάλεσα να το κρατήσει λίγο ακόμα γιατί δεν έχω βγει από το νοσοκομείο και δεν έχω κανέναν να πάει να το πάρει. Όμως είναι ανένδοτος! Μου αρέσει που με καθησύχασε κιόλας να μην ανησυχώ! Ο λιμοκοντόρος! Με μισή καρδιά του το έδωσα! Τώρα κατάλαβα γιατί. Υπάρχει κάποιος νόμος για τους δήθεν φίλους που προσφέρθηκαν να σε βοηθήσουν και μετά άλλαξαν γνώμη; Μπορώ να κάνω κάτι για να μην χάσω το ρολόι μου; Το έχω μετανιώσει τόσο πολύ που τον εμπιστεύτηκα. Είχαμε δώσει και τα χέρια μάλιστα. Αυτό μετράει; Κύριε Γιώργο, με ακούτε;»
Ο νεαρός στην άλλη γραμμή άκουγε και αναστέναζε. Ποιος δικηγόρος, ποιο ρολόι, ποιος κύριος Γιώργος. Λάθος κάνεις, άνθρωπε μου, αυτό ήθελε να του πει από την πρώτη στιγμή. Του φάνηκε όμως συμπαθής ο ηλικιωμένος και έμεινε να τον ακούει. Σίγουρα είχε πάρει λάθος αριθμό και ήταν βέβαιο ότι δεν άκουγε και καλά γιατί η φωνή του Άρη σίγουρα δεν θα έμοιαζε με του κυρίου Γιώργου που έψαχνε. Δεν του άρεσε η συμπεριφορά αυτού του παλαιοπώλη που δεν κράτησε την υπόσχεσή του στον φίλο του. Ο λόγος τιμής ήταν κανόνας απαράβατος. Και δεν ήθελε να το αφήσει να περάσει έτσι.
«Άκου να σου πω, παππούλη, έχεις κάνει λάθος», είπε τελικά με την βραχνή φωνή του. «Περαστικά σου παρεμπιπτόντως. Θέλω όμως να σε βοηθήσω. Δεν μου λες, πού είναι αυτό το παλαιοπωλείο;»
Αμίλητος έμεινε ο παππούς. Τόση ώρα έλεγε και έλεγε και δεν είχε ιδέα ότι είχε πάρει τηλέφωνο λάθος άνθρωπο. Πολύ τσαμπουκάς ακουγόταν από την φωνή του αυτός ο νέος. Τι να έκανε; Να του έδινε τις πληροφορίες; Ήθελε όντως να τον βοηθήσει; Κι αν πήγαινε και έσπαγε στο ξύλο τον παλαιοπώλη; Θα έβρισκε και τον μπελά του μετά.
«Όχι, όχι. Συγγνώμη, νεαρέ μου. Έκανα λάθος. Ήθελα… Δεν έχει σημασία. Συγγνώμη που σε ενόχλησα»
«Κανένα πρόβλημα, παππού. Μην σκας. Η ζωή θέλει κότσια. Λέγε τώρα. Πού είναι το μαγαζάκι του. Και σε ποιο νοσοκομείο είσαι»
Σίγουρα δεν είχαν τελεία στο τέλος οι ερωτήσεις του και δεν άφησε περιθώριο στον κύριο Δημοσθένη να μην τα πει όλα. Σαν το ψάρι έτρεμε βέβαια ο ηλικιωμένος γιατί δεν ήξερε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα της απόφασής του. Κι αν ο νέος ερχόταν μετά στο νοσοκομείο και ζητούσε τα τριπλά για να του δώσει πίσω το ρολόι;
Θα μάθαινε σύντομα…
Ο Άρης κούμπωσε το δερμάτινο τζάκετ του και καβαλήσε την μηχανή του. Φρόντισε να την παρκάρει ακριβώς έξω από το παλαιοπωλείο. Έβλεπε από το τζάμι τον μεσήλικα άντρα με τα γυαλάκια να έχει μείνει με ανοιχτό το στόμα. Του φάνηκε ότι ίσως ψιθύριζε κιόλας την προσευχή του. Όσο ο Άρης προχωρούσε μέσα στο μαγαζί, τόσο ο ιδιοκτήτης έκανε βήματα πίσω μέχρι που χώθηκε κάτω από το ταμείο.
«Καλημέρα, κύριε», τραύλισε φοβισμένος ο άντρας και έκανε πως κάτι έψαχνε.
«Μέρα. Θέλω το ασημένιο ρολόι στην βιτρίνα», είπε απόλυτα ο Άρης και τον κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια. Τώρα δεν φαινόταν τόσο σκληρός όσο το έπαιζε στον παππού.
«Αυτό θέλετε; Ξέρετε αυτό είναι πολύ… ακριβό»
«Ναι, αυτό θέλω. Άσε τα πολλά λόγια γιατί βιάζομαι. Τύλιξέ το να φύγω»
«Μάλιστα», κατάπιε την γλώσσα του ο ιδιοκτήτης όταν είδε τα λεφτά που του πέταξε στον πάγκο ο νεαρός. Ένα ένα τα μέτρησε τα χαρτονομίσματα. Τι ωραία που ήταν, ζεστά και αχνιστά μετρητά. Όχι θα περίμενε τον γέρο να βγει από το νοσοκομείο. Ο καθένας την πάρτη του δεν κοιτάει; Ας πρόσεχε!
Ο Άρης πήρε το ρολόι, κούνησε το κεφάλι και έφυγε χωρίς να μιλήσει. Πήγε στο νοσοκομείο και βρήκε τον ηλικιωμένο άντρα στο δωμάτιό του. Του έδωσε το κουτί με το ρολόι στα χέρια. Του είπε πως του το κάνει δώρο και είδε αμέσως το πρόσωπό του να γίνεται κατακόκκινο από το κλάμα.
«Η ζωή θέλει κότσια δεν είπαμε στο τηλέφωνο; Γιατί κλαις τώρα, ρε παππού;»
«Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι το έκανες αυτό για εμένα χωρίς να με ξέρεις καν. Δεν μπορώ να το δεχτώ. Πάρε τα χρήματα ή κράτα το εσύ το ρολόι. Δεν γίνεται αλλιώς»
«Γίνεται και παραγίνεται. Και ξέρω και ακριβώς πώς θα μου το ξεπληρώσεις!»
Λίγες μέρες μετά, ο κύριος Δημοσθένης βγήκε τελικά από το νοσοκομείο. Τον στήριζε από τον ώμο ο Άρης και κάνανε βόλτα στην γειτονιά. Ο παππούς φορούσε ένα φαρδύ παντελόνι, ένα αέρινο πουκάμισο και ένα μπεζ γιλέκο από πάνω. Ο Άρης στενά μαύρα ρούχα και το δερμάτινο τζάκετ του ξεκούμπωτο. Τόσο αταίριαστοι εξωτερικά μα με την ίδια τιμή στην καρδιά. Πέρασαν έξω από το παλαιοπωλείο και φόρεσαν κάτι τελευταίο. Ένα χαμόγελο διάπλατο ως τα αυτιά.
«Καλημέρα, παλιέ μου φίλε!» φώναξε ο ηλικιωμένος και σήκωσε το χέρι του να χαιρετίσει τον ιδιοκτήτη του παλαιοπωλείου. Το χέρι που φορούσε το παλιό ασημένιο ρολόι.
«Μέρα», τον χαιρέτισε και ο Άρης και έπειτα τον κοίταξε με νόημα.
Λίγα βήματα μετά, έστριψαν στο επόμενο στενό και έσκασαν στα γέλια και οι δύο.
«Είδες τα μούτρα του; Στο ‘πα παππού! Η ζωή θέλει κότσια. Αυτή ήταν η καλύτερη πληρωμή!»
«Όχι, νεαρέ μου. Το καλύτερο δώρο ήταν ότι έχασα έναν φίλο και κέρδισα έναν ακόμα καλύτερο!»
CC