TheBluez

«Είδες; Τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο να έρθεις! Χρυσή σε έχουμε κάνει πια. Μήνες προσπαθούμε!»

Η Ρόζα χαμογέλασε και ήπιε μια γουλιά από το ποτό της, νιώθοντας μια μικρή δυσφορία για το μέρος όπου βρισκόταν.

«Άσ’ την μωρέ! Άσ’ την! Γι’ αυτό ήρθαμε με δύο αυτοκίνητα, για να φύγει όποτε θελήσει!»

Η Μαρία και η Γιώτα διασκέδαζαν με την ψυχή τους, αδιαφορώντας πλήρως για τη φίλη τους.
Προσπαθούσαν επί μήνες να την πείσουν να βγει μαζί τους για ποτό, αλλά εκείνη ήταν ανένδοτη. Η δουλειά της πάνω απ’ όλα και η συνέπεια στο πρόγραμμά της δεν της επέτρεπαν τέτοιες εξόδους.
«Στρατιώτης». Έτσι την αποκαλούσαν.

Κάθε μέρα ακολουθούσε το ίδιο μοτίβο. Πρωινό τρέξιμο στις έξι για μισή ώρα, μπάνιο, πρωινό και δουλειά στις εννέα. Επιστροφή στο σπίτι στις έξι το απόγευμα, δουλειές, σαρανταπέντε λεπτά γυμναστική, μπάνιο, προετοιμασία για την επόμενη μέρα, λίγο διάβασμα και ύπνος.

Τις αργίες και στις άδειές της — όταν υπήρχαν — κοιμόταν λίγο παραπάνω, έβλεπε σειρές και έβγαινε με φίλους μέχρι μια λογική ώρα, ώστε να είναι λειτουργική την επόμενη μέρα.
«Πρωινόβια».Έτσι αυτοπαρουσιαζόταν και οι φίλες της γελούσαν.

«Ρόζα;»
Η Ρόζα γύρισε και τις κοίταξε.
«Πώς περνάς;»
Σήκωσε το ποτήρι της, ήπιε μια γουλιά και τις κοίταξε στραβά.
«Τι ώρα είναι;»
«Τι σε νοιάζει; Έχασες το στοίχημα και θα κάτσεις εδώ σίγουρα μέχρι τις τρεις. Μετά, πάρε το αμάξι σου και γεια σου!»
Η Μαρία γέλασε και η Γιώτα τσούγκρισε το ποτήρι της με της Ρόζας, η οποία τις αγριοκοίταξε.

«Να μην το έβαζες! Είχες πει κιόλας: “Καλά, αν η Μαρία πάρει προαγωγή, θα βγω μαζί σας για ποτό!”. Τόσο σίγουρη ήσουν! Και να που το Μαράκι την πήρε και εσύ το βούλωσες και ήρθες!»
Η Ρόζα της έριξε ένα ελαφρύ χτύπημα στον ώμο.

«Αυτό το μαγαζί πώς το βρήκατε; Είναι ωραίο!»
«Το έχει φίλος φίλου και μας είχε τρελάνει να έρθουμε. Είναι όντως ωραία ταράτσα και φτιάχνουν και πολύ καλά ποτά»

Η Ρόζα κοίταξε το άδειο ποτήρι της.
«Λέω να πάρω ένα κοκτέιλ!»
Η Μαρία και η Γιώτα την κοίταξαν έκπληκτες.
«Κι άλλο; Ρε, πρόσεχε μην πάθεις τίποτα!»
«Άι ρε! Παραγγείλτε μου ένα μοχίτο. Πάω μέχρι το μπάνιο και έρχομαι»

Η Ρόζα πήρε την τσάντα της και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο. Έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό της, φρεσκάρισε το μακιγιάζ της και βγήκε βιαστικά.

«Ωπα, ωπα! Με συγχωρείτε! Δεν σας είδα!»

Μια αντρική φωνή ακούστηκε και δύο δυνατά χέρια την κράτησαν προτού βρεθεί στο πάτωμα.

«Όχι, όχι! Χίλια συγγνώμη. Εγώ φταίω. Βγήκα βιαστικά και δεν σας είδα. Σας ευχαριστώ που με κρατήσατε»

Σήκωσε το κεφάλι της και τον είδε για πρώτη φορά.
Για μια στιγμή το βλέμμα της στάθηκε πάνω του. Μαύρα, ελαφρώς ατημέλητα μαλλιά. Σκούρα μάτια. Περιποιημένα γένια. Έντονα ζυγωματικά. Και ένα χαμόγελο που φώτιζε ολόκληρο το πρόσωπό του.

«Συγγνώμη…», ψιθύρισε ξανά, προσπαθώντας να σταθεί στα πόδια της και να ξεφύγει από την αγκαλιά του.

«Εγώ πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Να σας κεράσω ένα ποτό; Νιώθω άσχημα που έπεσα πάνω σας»
«Μα τι λέτε; Εγώ έφταιγα. Όλα καλά!»

Η Ρόζα ίσιωσε τα ρούχα της, χαμογέλασε και έκανε να φύγει.
Εκείνος όμως την άγγιξε απαλά στον καρπό. Η Ρόζα γύρισε και τον κοίταξε ξανά στα μάτια.

«Τουλάχιστον μπορώ να μάθω το όνομά σας;»
«Ρόζα. Εσείς;»
«Ηφαίστος.»
Η Ρόζα ανασήκωσε τα φρύδια της.
«Ο θεός της φωτιάς;»
Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του.
«Ακριβώς. Αν και εκείνος που μου ταιριάζει καλύτερα είναι ο Άδης…»