TheBluez

Το παρόν κείμενο είναι λογοτεχνικό και όχι ενημερωτικό.

Άνοιξη, 2007
Ένα κοπάδι από ψάρια και τι ψάρια, λαγοκέφαλοι, συγκεντρώθηκαν στα νερά της Μεσογείου, κοντά στις ακτές της Αιγύπτου. Θέμα για συζήτηση ήταν η μετανάστευση. Τον λόγο τον πήρε ο γηραιότερος που ήταν και ο αρχηγός της ομάδας.

-Φίλοι μου αγαπημένοι, ένα έχω να σας πω. Τα νερά εδώ σε αυτά τα μέρη παραείναι βρώμικα. Αλήθεια σας λέω, προχθές που κολυμπούσα μου ήρθε μια τεράστια σακούλα στο στόμα γεμάτη ακαθαρσίες. Κάποιος εκεί έξω το βρήκε λογικό να την πετάξει στην θάλασσα. Να κοιτάξτε με, ιδού και το καρούμπαλο εδώ πάνω. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι πληροφορίες μου λένε ότι αν καταφέρουμε να φύγουμε από εδώ και πάμε προς τα βόρεια, θα κάνουμε την τύχη μας. Δεν βλέπετε κι εσείς με τα μάτια σας πόσες καραβιές από λαθρομετανάστες τραβούν τον δρόμο προς τα πάνω; Τυχαίο; Δεν νομίζω. Κάθε μέρα από την Λιβύη, από την Αίγυπτο, από απέναντί μας, από την Τουρκία, την Συρία φεύγουν στα κρυφά μέσα στην νύχτα εκατοντάδες λέμβοι με κόσμο και κοσμάκη επάνω. Μικροί, μεγάλοι, νέοι, γέροι, παιδιά, μωρά, όλοι έχουν γίνει ένα κουβάρι και με το τίποτα ανοίγουν τα φτερά τους για μία καλύτερη τύχη. Σίγουρα σαν το σπίτι σου δεν υπάρχει, και όπως λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι, (σιγά τους φίλους, δεν θυμάμαι εγώ από τον παππού μου τι τράβηξαν εδώ οι ντόπιοι από δαύτους;): There is no place like home, δηλαδή σαν το σπίτι σου πουθενά. Αλλά τι να κάνουμε, ας όψεται η ανέχεια και η πείνα. Άσε που τα νερά εκεί είναι σαφώς καλύτερα, ποιοτικώς εννοώ. Δεν είναι τυχαίο πως τα καλύτερα μπαρμπούνια τα βρίσκεις στην Μεσόγειο. Τα ζηλεύω αυτά τα μικρά κόκκινα ψάρια, είναι περιζήτητα, ενώ εμάς δεν μας θέλει κανείς. Είμαστε, λέει, γεμάτα από τοξίνες. Για αυτό σας μάζεψα εδώ, να πάρουμε μία απόφαση. Είστε μαζί μου ή όχι;

-Μαζί σου είμαστε αρχηγέ, ρίξε το σύνθημα, σε ακούμε.

-Ζήτω η ελευθερία! Πάμε προς την έξοδο γερά και δυνατά!

-Πάμεεεεεε! Πότε; τώρα; ρώτησε μία άλλη λαγοκεφαλού. Να ετοιμάσω και τα μικρά, να πάρω λίγο φαγητό μαζί μου γιατί θα πεινάνε στον δρόμο τα καημένα. Να χαιρετήσω και το σπίτι μου που θα το αφήσω έρμο. Τόσα χρόνια πέρασα εκεί.

-Πάρε ό,τι θες, κι εσείς όσοι πιστοί με ακολουθήσετε, κάντε ό,τι πρέπει και σε δύο μέρες ραντεβού στο ίδιο σημείο. Το ταξίδι μας ξεκινάει. Α, ξέχασα να σας πω, ότι από εδώ και πέρα αρχηγός θα είναι ο εγγονός μου, το καμάρι μου, σαν νεότερος που είναι. Εγώ πια γέρασα, τα έφαγα τα ψωμιά μου. Μην σας μείνω και στον δρόμο και δεν έχετε κάποιον να σας καθοδηγήσει στην νέα σας πατρίδα.

Σε δύο μέρες καμιά εκατοστοί λαγοκέφαλοι μαζεύτηκαν στην πλατεία με την πραμάτειά τους, τα μωρά στην ράχη και έτοιμοι για το ταξίδι. Φεύγοντας, οι πιο ευαίσθητοι γύρισαν και έριξαν την τελευταία τους ματιά. Σαν να φωτογράφιζαν τα μέρη που κολυμπούσαν τόσα χρόνια. Από πάνω τους πέρασαν δύο βάρκες γεμάτες με κόσμο. Τις ακολούθησαν με προσοχή γιατί και αυτές στα ίδια μέρη πήγαιναν.

Οι λαγοκέφαλοι δεν είναι καθόλου χαζά ψάρια, αντίθετα έχουν μυαλό. Σκέφτηκαν ότι με αυτόν τον τρόπο θα πολλαπλασιαστούν πολύ καλύτερα αφού τα ζεστά νερά της Μεσογείου θα τους είναι πιο ευχάριστα. Πήγαιναν, πήγαιναν, με τα μάτια τους παρακολουθούσαν τον κόσμο πάνω στις λέμβους. Αχ, οι καημένοι, μοιάζουν με σαρδέλες σε ένα μικρό κουτί. Πώς αυτό το πλοιάριο χωράει τόσους; Πού απλώνουν τα χέρια και τα πόδια; Πού κάνουν την ανάγκη τους; Μα τι ύφος είναι αυτό που έχουν τα πρόσωπά τους; Μέσα στην μιζέρια και την κατήφεια είναι. Φαντάσου την απελπισία τους για να τα αφήσουν όλα πίσω. Και η νέα πατρίδα; Πώς να είναι αυτή; Τι θα κάνουν όταν πατήσουν ξηρά; Κι εμείς ανησυχούμε για το αν θα επιβιώσουμε στην Μεσόγειο, μωρέ εμείς είμαστε βασιλιάδες μπροστά σε αυτούς.

Στον δρόμο που πήγαιναν συνάντησαν και άλλα ψάρια, φτάνοντας στο Σουέζ ένας κόμπος στάθηκε στον λαιμό τους. Το πέρασμα ανοιγόταν μπροστά τους, ένα αμυδρό φως από τις ακτίνες του ήλιου που ξυπνάει το πρωί τους έδειχνε αμυδρά την έξοδο από τα στενά. Δεξιά και αριστερά τους αποικίες ολόκληρες από πολύχρωμα κοράλλια τους κουνούσαν τα πλοκάμια τους σαν να τους έλεγαν: “Αντίο φίλοι μας”. Από μακριά φαίνονταν η παλιά πατρίδα ενώ μπροστά η νέα και ελπιδοφόρα.

Οι λαγοκέφαλοι, κουρασμένοι από το ταξίδι έριξαν μία γενναία σπρωξιά και βουρ… κολύμπησαν στα καινούρια νερά. Τι αίσθηση κι αυτή, τα καταφέρανε λοιπόν. Επειδή δεν γνώριζαν τα μέρη, συνέχισαν να ακολουθούν τις λέμβους. Νωρίς νωρίς το πρωί έφτασαν σε ένα μικρό νησί, αυτό για να ξέρετε είναι το νοτιότερο μέρος της Ευρώπης, ένα νησί με υπέροχες αμμουδιές που λέγεται Γαύδος. Εκεί σταμάτησαν οι λέμβοι, εκεί και οι λαγοκέφαλοι. Το νέο τους σπίτι ήταν το κρητικό πέλαγος. Από εκείνα τα νερά ξεκίνησαν τις εξορμήσεις τους σαν τους πειρατές που ψάχνουν για θησαυρούς. Και τι θησαυρούς. Αυτά τα νερά της Κρήτης είναι άλλο πράγμα βρε παιδί μου, ειδικά η νότια πλευρά τους θύμιζε πολύ τα δικά τους μέρη. Δεν διαφέρουν και πολύ.

Τα ψάρια εγκαταστάθηκαν μια χαρά και μάλιστα αποφάσισαν να πάνε και σε άλλα νερά πιο ανατολικά. Ακολουθούσαν τα μεγάλα ψαράδικα.
“Δηλαδή αυτά θα μας οδηγούν στα πιο μικρά ψάρια για να τρώμε και κανένα ποιοτικό φαγητό δηλαδή”, σκέφτηκαν. Μα είδατε πόσο έξυπνα είναι τελικά; Κι αν μπλεχτούν στα δίχτυα των ψαράδων έχουν κάτι δόντια, ούτε τα πιράνχα; δεν τα έχουν τόσο κοφτερά, θα τους δώσουν μια κοψιά και θα το σκάσουν. Είναι και πανούργα τα άτιμα.

Η αλήθεια είναι ότι όταν τα αντιλήφθηκαν στην αρχή οι ψαράδες δεν έδωσαν και μεγάλη σημασία, όταν όμως τα δίχτυα τους τα έβρισκαν κομμένα από δαύτα τότε ανησύχησαν πολύ. Τι μπορεί να γίνει για να απαλλαχτούν από αυτά; Μόνο τα πιο μεγάλα ψάρια, τα δελφίνια, οι μεγάλες χελώνες μπορούν να βοηθήσουν. Αλλά με την υπεραλίευση όλα έχουν αλλάξει στο θαλάσσιο οικοσύστημα. Ποιος φταίει για αυτό άραγε; Και η κυβέρνηση τι να σου κάνει κι αυτή; Όλο λόγια και υποσχέσεις για την προστασία των θαλάσσιων πόρων, λόγια του αέρα δηλαδή!

Οι μόνοι που ενδιαφέρθηκαν για το γεγονός ήταν οι δημοσιογράφοι. Α, αυτή η περίεργη ράτσα ανθρώπων που σπέρνουν τον πανικό στον κόσμο, ναι, αυτοί μίλησαν για μας “τα αθώα ψαράκια”. Βγήκαμε και στην τηλεόραση με δαύτους. Ναι, αφού μας έπιασαν στα δίχτυα τους οι ψαράδες, φώναξαν με την σειρά τους τα κανάλια. Οι δημοσιογράφοι μας πήραν φωτογραφίες. Γίναμε διάσημοι σε μία μέρα. Από πάνω, από τα πλάγια, να δείχνουμε τα δόντια μας τα κοφτερά, τα πτερύγιά μας. Και να οι οδηγίες για τους λουόμενους. Μην τα φάτε προσοχή, έχουν δηλητήριο! Σιγά μην καθίσουμε να μας κάνουν σούπα, χαζά είμαστε;

Και φτάσαμε στο σήμερα, δηλαδή στο 2026. Έχουμε γίνει αμέτρητοι πια. Έχουμε πάει σε πολλά νέα μέρη που μας αρέσουν. Στον ευβοϊκό κόλπο, στα Δωδεκάνησα, στην Αττική. Α, η Αττική μας αρέσει πολύ, ναι, ειδικά την Αθηναική Ριβιέρα, βέβαια, Βάρκιζα, Καβούρι, Βουλιαγμένη. Εκεί λέει μια οικογένεια με δύο παιδιά θέλει μια περιουσία για να βάλει το πόδι μέσα στο νερό. Είσοδος και ξαπλώστρα κανένα κατοστάρικο, κι αν αγοράσουν και καφέ ή κανένα τοστ για τα παιδιά, αλίμονο. Δηλαδή μία έξοδος θα τους κοστίζει το λιγότερο εκατό πενήντα ευρώ. Ε, να πάμε εμείς να ταράξουμε λίγο τα νερά, να φοβηθεί ο κόσμος να μην πατάει το πόδι του, μήπως πέσουν και οι τιμές. Από χρυσάφι είναι αυτές οι αμμουδιές πια;