Σήκωσε το βλέμμα του στο παλιό αρχοντικό που μύριζε χρώμα και λεβάντα, έτοιμο μετά την ανακαίνιση να υποδεχτεί τον απόγονο της οικογένειας Βρεττάκου.
Ένας άντρας πλησίασε προς τον κήπο και έτεινε το χέρι του.
«Καλώς ήρθατε στην πατρίδα, κύριε Έρικ. Το σπίτι είναι έτοιμο. Γυρίσατε μόνιμα;»
«Ναι», χαμογέλασε με ικανοποίηση και φόρεσε ξανά τα μαύρα γυαλιά ηλίου.
«Μεγάλη απόφαση η επιστροφή στο χωριό», τον αποχαιρέτησε.
Ήταν όντως μεγάλη απόφαση. Είχε ζήσει σαράντα χρόνια στο Λονδίνο, τρίτη γενιά μεταναστών με καταγωγή από την Κρήτη. Σε αυτό το σπίτι, στην πατρίδα του, θα ολοκλήρωνε τη συγγραφική του πορεία με ένα βιβλίο αφιερωμένο στον τόπο καταγωγής του. Θα άρχιζε από το μηδέν μιας και γνώριζε ελάχιστα για την ιστορία του χωριού.
Οι ψίθυροι είχαν ήδη αρχίσει να κυκλοφορούν στα στόματα των κατοίκων.
«Ο Βρεττάκος γύρισε να γράψει για το χωριό»
«Θα μας βρει και θα αρχίσει τις ερωτήσεις»
«Αυτός θα γράψει για τον τόπο μας; Ο ξένος;»
«Αν αρχίσει να ρωτάει θα μάθει. Κανείς να μην μιλήσει! Θα βαρεθεί και θα φύγει πίσω από όπου ήρθε»
Η δίψα για τη συγγραφή, το ταλέντο και η έμφυτη περιέργεια είχαν καταστήσει τον σαραντάχρονο άντρα ένα καταξιωμένο συγγραφέα. Καλοστεκούμενος, αδύνατος, μελαχρινός, με μια σοφία που του άφησε η αδιάκοπη ανησυχία της ολοκλήρωσης των έργων του. Είχε δουλέψει σκληρά με το πνεύμα του και η εμπειρία ήταν ο καρπός που άνθισε στα σκουροπράσινα μάτια του.
Ξεκίνησε αμέσως την έρευνα για τη συλλογή των πληροφοριών που χρειαζόταν. Δεν είχε γραφτεί ποτέ ξανά βιβλίο για την ιστορία του χωριού και οι μαρτυρίες των κατοίκων θα ήταν το μελάνι στην πένα του. Όμως οι πόρτες έκλειναν η μία μετά την άλλη και οι υπεκφυγές των κατοίκων έκαναν καχύποπτο τον Έρικ.
«Εντάξει θα σε βοηθήσω», ήταν η απάντηση του μοναδικού ανθρώπου που δέχτηκε να συμμαχήσει μαζί του στην αναζήτηση της αλήθειας.
Ήταν η Ρεβέκκα, η πρώτη γυναίκα κοινοτάρχης της περιοχής. Λίγο μετά τα 30, κι όμως ήταν τόσο υπεύθυνη ώστε να ξεχωρίζει την κοινωνική ευθύνη που είχε αναλάβει από την συμπάθεια και την συγκάλυψη. Και ήξερε ότι υπήρχε ένα μυστικό που είχε έρθει η ώρα να βγει στο φως.
Έλυσε το φουλάρι από το λαιμό της και το πέταξε στην τσάντα της, ταλαιπωρημένη από τη ζέστη και αγανακτισμένη από τις αρνήσεις των συγχωριανών της.
«Θα δούμε την κυρία Παρασκευή κι αν δεν μας δεχτεί, θα συνεχίσουμε αύριο. Είμαι πολύ κουρασμένη»
«Συμφωνώ, αγαπητή μου», μουρμούρισε ο Έρικ κρατώντας το σακάκι στο χέρι του. «Είμαι περίεργος όμως να μάθω τον λόγο που με αποφεύγουν. Πού είναι το σπίτι της ηλικιωμένης κυρίας;»
«Εδώ πίσω από το καφενείο, δίπλα στην πηγή. Θα μιλήσω εγώ αν συμφωνείς»
«Μετά από εσάς, κυρία μου»
«Ξένε, θα σου πω όσα έζησα 80 χρόνια σε αυτό το χωριό. Αλλά μέχρι εκεί. Αν με ρωτήσεις για τον μύθο δεν θα πάρεις απάντηση»
Ο Έρικ, που προτιμούσε το μολύβι, έβγαλε το σημειωματάριό του και σταμάτησε μόνο όταν κουράστηκε.
«Θα έρθω ξανά αύριο, αν μου επιτρέπετε για να συνεχίσω. Και αν δεν θέλετε να μου μιλήσετε για αυτόν το μύθο που αναφέρατε, να μου πείτε ποιος θα το κάνει»
«Να βρεις τον γιο του καπετάνιου»
Το επόμενο πρωί, η Ρεβέκκα σταμάτησε με το αυτοκίνητό της έξω από το παλιό αρχοντικό. Ο Έρικ βγήκε φορώντας το αγαπημένο του σκούρο κοστούμι και κατέβηκαν στο λιμάνι. Βρήκαν τον Ιάσωνα να τους περιμένει στο γραφείο του.
«Ο πατέρας μου έχει άνοια. Ό,τι κι αν έχετε μάθει δεν θα μπορέσετε να το εξακριβώσετε»
«Δεν γνωρίζω τίποτα ούτως ή άλλως, όμως θα ήθελα να ακούσω τη δική σας εκδοχή», είπε ο συγγραφέας.
«Όχι την δική της;», ρώτησε ο Ιάσωνας βάζοντας ένα τσιγάρο στο στόμα.
Ο Έρικ κοίταξε ξαφνιασμένος τη Ρεβέκκα που έσκυψε το κεφάλι της. Διστακτικά εξομολογήθηκε όσα γνώριζε.
«Πριν χρόνια, ήμουν μικρό κορίτσι τότε, παντρεύτηκαν δύο νέα παιδιά στο χωριό μας. Η κοπέλα αρρώστησε και πέθανε. Οι γονείς της ζήτησαν πίσω τα οικογενειακά κειμήλια αλλά ο άντρας δεν τα έδινε. Μερικά χρόνια μετά το θάνατό της, βρέθηκε πνιγμένος στο ποτάμι. Κάποιοι είπαν ότι το έκαναν οι γονείς της κοπέλας. Η προίκα ωστόσο είχε εξαφανιστεί»
«Λέγεται ότι τα κειμήλια ήταν πολύ σημαντικά, για ποιον λόγο δεν ξέρω. Αλλά ακούστηκε ότι ο πατέρας μου τα βρήκε στη θάλασσα και τα έκρυψε κάπου στο χωριό και τέτοιες ανοησίες», φύσηξε εκνευρισμένος ο Ιάσωνας τον καπνό έξω από το παράθυρο.
«Αυτός είναι ο λόγος που δεν θέλουν να γράψω για το χωριό; Τι σχέση έχουν οι χωρικοί με αυτήν την ματωμένη υπόθεση; Τι είπε η αστυνομία;»
«Εκείνα τα χρόνια δεν γίνονταν έρευνες όπως σήμερα. Σκαρφίστηκαν την ιστορία με τον πατέρα μου για να καλύψουν τα χνάρια τους. Δεν υπάρχει θησαυρός»
«Ρεβέκκα, αυτός ήταν ο λόγος που δέχτηκες να με βοηθήσεις; Για να βρεις την άκρη αυτής της ιστορίας;»
«Περίμενε, Έρικ, μη φεύγεις!»
«Δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε, αγαπητή μου»
«Αν για κάποιο λόγο ήρθες ξανά πίσω στην πατρίδα σου, με αυτήν την ιδέα, να ψάξεις, να γράψεις… Αν υπάρχει η περίπτωση να βρεις κάτι σημαντικό, γιατί να μην σε βοηθήσω; Αυτό ήταν το κίνητρό μου, η αλήθεια, ούτε η αυτοπροβολή, ούτε έχω μένος για τους κατοίκους. Θέλω την αλήθεια όπως και εσύ. Αν υπάρχει κρυμμένος θησαυρός στο χωριό πρέπει να το μάθουμε»
«Έχεις δίκιο, όμως άκουσες τον νέο, ίσως ήταν όλα αποκυήματα της φαντασίας των κατοίκων. Πώς θα γράψουμε την ιστορία αυτή; Θα μας μιλήσουν οι γονείς της κοπέλας;»
«Δεν ζουν πια. Ο καπετάνιος έχει άνοια. Μόνο ο αδερφός της κοπέλας ζει, μακριά από το χωριό. Θα πρέπει να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι μαζί»
«Ακούγεται συναρπαστικό!»
Ξεκίνησαν το ίδιο απόγευμα για την γειτονική πόλη, ψηλά στο βουνό όπου είχε αποσυρθεί σε μια μικρή καλύβα ο Ιάκωβος. Περνούσε απομονωμένος τα τελευταία χρόνια που του είχαν απομείνει. Η Ρεβέκκα έφτιαξε τσάι για όλους στη μικρή κουζίνα και πρόσφερε τα μπισκότα που είχε πάρει μαζί της.
«Θυμάμαι από μικρός τον πατέρα μου να συλλέγει πολύτιμα αντικείμενα. Για την εποχή εκείνη ήταν μια ιδιαιτερότητα γιατί μαρτυρούσε την οικονομική μας ευημερία και το επάγγελμά του μας επέτρεπε να ζούμε άνετα. Ένα μέρος της συλλογής του δόθηκε προίκα στην κόρη του, τη συγχωρεμένη την Κασσάνδρα. Μετά το θάνατό της όμως εξαφανίστηκαν. Ακούστηκε αργότερα ότι ο καπετάνιος βρήκε ένα κειμήλιο πεταμένο στη θάλασσα. Δεν ξέραμε τι να υποθέσουμε»
«Ούτε εμείς μπορούμε να καταλάβουμε τι έγινε τόσα χρόνια πριν με αυτές τις πληροφορίες. Δεν είναι επαρκείς, δυστυχώς. Η συλλογή που παρέλαβε η αδερφή σας περιείχε κάτι πολύτιμο;»
«Όλα ήταν πολύτιμα, κυρία μου. Νομίσματα, κοσμήματα, ασημικά, όλα ήταν ανεκτίμητης αξίας για την εποχή εκείνη. Πόσο μάλλον σήμερα»
«Ενδιαφέρον αυτό», κοίταξε σκεπτικός τη Ρεβέκκα και αποχαιρέτησε τον ηλικιωμένο.
Άρχισαν τα περπατούν πίσω στο αυτοκίνητο μέσα από το μονοπάτι του δάσους. Ξαφνικά ο Έρικ σταμάτησε ακίνητος και σκέφτηκε ότι δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου έλουζαν τα ξανθά μαλλιά της και έκαναν πιο φωτεινά τα μάτια της. Έμοιαζε σαν νεράιδα χαμένη στην πυκνή βλάστηση που κρυβόταν ανάμεσα στα βουνά.
«Τι συμβαίνει Έρικ;»
Κατάπιε την απρόσμενη επιθυμία που δημιουργήθηκε μέσα του και μπήκαν στο αυτοκίνητο.
«Ποιος θα μπορούσε στη σημερινή εποχή να έχει όφελος από αυτή την ιστορία;» την ρώτησε.
Έκλεισαν τις πόρτες και το όπλο κόλλησε στον αυχένα του Έρικ.
«Θα καταλάβεις σύντομα. Βάλε μπρος και ξεκίνα να οδηγείς. Θα μπεις στο χωριό από τον περιφερειακό δρόμο και θα φέρεσαι φυσιολογικά. Το ίδιο ισχύει και για την κυρία. Θα μπεις στο δρομάκι που πάει στην κορυφή. Εκεί θα βγάλω την κουκούλα και θα μάθεις ποιος είμαι»
Η Ρεβέκκα ξέσπασε σε κλάματα και έπιασε το χέρι του Έρικ απελπισμένη.
«Σε παρακαλώ, μην κλαις. Έχε θάρρος και όλα θα πάνε καλά», της είπε τραβώντας το χέρι του πάνω στο τιμόνι. Ένιωσε την παλάμη του καυτή και την καρδιά του ανεξέλεγκτη αλλά όχι από φόβο. Ήταν ατρόμητος μπροστά στον έρωτα.
Περνώντας από το δρόμο έξω από το χωριό, πολλά μάτια είδαν τη Ρεβέκκα βουρκωμένη στο αυτοκίνητο του συγγραφέα και διέδωσαν την είδηση. Η κορφή φάνηκε και με τα χέρια ψηλά περπάτησαν μέχρι ένα απόμερο σημείο με τον κουκουλοφόρο να τους σημαδεύει από πίσω.
«Θα σας πω την ιστορία ακριβώς όπως έγινε», είπε διατάζοντάς τους να κάτσουν στο έδαφος και τους έδεσε τα χέρια. Έβγαλε την κουκούλα και άρχισε να αφηγείται: «Η Κασσάνδρα γνώρισε τον πατέρα μου στο καράβι, όταν πήγαινε ταξίδι με τον άντρα της, δώρο από τον πατέρα της. Μάλωσε με τον άντρα της και όταν το πλοίο έκανε στάση στο Κάϊρο, Έψαξε να την βρει και την έπιασε αγκαλιά με τον καπετάνιο. Για να γλυτώσει τον διασυρμό ο άντρας της, δεν είπε τίποτα σε κανέναν. Ο πατέρας μου όμως ήξερε όταν είδε να φουσκώνει η κοιλιά της, ότι το παιδί ήταν δικό του. Παρατείνανε το ταξίδι και έμειναν εκεί μέχρι να γεννηθώ και γύρισαν πίσω όπως έφυγαν, χωρίς να κινήσουν υποψίες. Ο καπετάνιος γύρισε με μένα και είπε ότι με βρήκε πεταμένο σε ένα λιμάνι και με πήρε να με μεγαλώσει»
«Ιάσωνα, η Κασσάνδρα ήταν μητέρα σου;»
«Όταν πέθανε από αρρώστια που είχε κολλήσει στην Αίγυπτο, ο άντρας της δεν τήρησε την επιθυμία της, να δώσει την προίκα της στο μωρό της. Τα πέταξε στην θάλασσα γιατί προτιμούσε να τα καταπιεί ο βυθός πάρα να τα έχω εγώ. Ο πατέρας μου που δεν σταματούσε να τα ζητάει, έγινε έξαλλος όταν το έμαθε. Έψαξε, τα βρήκε στο λιμάνι και τα έθαψε εδώ στο βουνό. Κάποια από αυτά τα πούλησε για να με μεγαλώσει. Τα υπόλοιπα είναι ακόμα θαμμένα»
«Και οι κάτοικοι τι σχέση έχουν;»
«Ξέρουν τα πάντα, εδώ είναι χωριό. Αλλά δεν θα μιλούσαν ποτέ. Φοβόντουσαν μιας και φρόντισε ο πατέρας μου να δείξει τις ήταν ικανός να κάνει, όπως έγινε και με τον άντρα της Κασσάνδρας».
«Είμαστε μικρή κοινωνία, Έρικ, ο ένας επηρεάζει τον άλλο. Από ό,τι καταλαβαίνω τώρα, διέδωσαν ότι η ιστορία με το θησαυρό ήταν μύθος για να θάψουν την υπόθεση»
«Ρεβέκκα, μιλάμε για δολοφονία, συγκάλυψη, ψέματα. Πώς τα κάλυψαν όλα αυτά;»
«Ιάσωνα, όχι άλλο αίμα!»
«Είχατε πει τελείωσαν τα φονικά. Και τώρα που ο γέρο-καπετάνιος έχασε τα λογικά του, τα συνεχίζεις εσύ;»
Οι κάτοικοι μαζεύτηκαν στο βουνό, ακολουθώντας τις φήμες ότι εκεί πήγαινε ο συγγραφέας και όρθωσαν για πρώτη ιδέα φορά το ανάστημά τους ζητώντας ειρήνη στον τόπο τους.
«Πέταξε το όπλο αμέσως!» φώναξε ο αστυνομικός που ακολούθησε τους κατοίκους.
Από πίσω εμφανίστηκε και ο ηλικιωμένος Ιάκωβος.
«Ανιψιέ, άσε τη μνήμη της μάνας σου να αναπαυτεί. Ρίξε το όπλο, άσε τον πόλεμο να τελειώσει»
«Τώρα που έμαθες την αλήθεια, γέρο, είναι αργά»
«Ποτέ δεν είναι αργά, Ιάσωνα, για να κάνεις το σωστό»
«Συγγραφικές θεωρίες», κορόιδεψε τον Ερρίκο.
«Έχεις την ευκαιρία να δείξεις από τι είσαι φτιαγμένος. Η αλμύρα και το αίμα έβαψαν τα χέρια του πατέρα σου, τώρα στη δική σου παλάμη είναι το περίστροφο. Αλλά η απόφαση είναι στην καρδιά σου»
Σκέφτηκε τον πατέρα του, τη νύχτα που γύρισε από το ποτάμι, αφού έπνιξε τον άντρα, τις επόμενες νύχτες που οι θολές εικόνες γύριζαν στο μικρό του μυαλό, τα επόμενα χρόνια που έβλεπε τον πατέρα του να καταρρέει από τις μνήμες που του ρουφούσαν το μυαλό του. Όσο μεγάλωνε έβλεπε πιο καλά την κατάληξη του καπετάνιου. Κατέβασέ το όπλο και το πέταξε στα πόδια του αστυνομικού. Δύο γυναίκες έτρεξαν και έλυσαν την Ρεβέκκα και τον Ερρίκο.
«Έκανες το σωστό», είπε ο Ιάκωβος και τον αγκάλιασε κλαίγοντας. «Πού είναι θαμμένα τα κειμήλια;»
«Εδώ, θείε, έλα να σου δείξω»
Κάτω από την μεγάλη ελιά στην πλαγιά του βουνού ήταν θαμμένο το σεντούκι με τα ασημικά, τα κοσμήματα, τις λίρες και μια χρυσή πένα που ο Ιάσωνας ζήτησε να δοθεί στον συγγραφέα. Τα υπόλοιπα κειμήλια τοποθετήθηκαν στο μουσείο που έφτιαξαν οι κάτοικοι.
Ο γέρο καπετάνιος έφυγε από τη ζωή εκείνη τη νύχτα. Η δικαιοσύνη έπραξε το καθήκον της.
Ο Ερρίκος τελείωσε τη συγγραφή του βιβλίου του που ονόμασε: «Ο θησαυρός του καπετάνιου», γράφοντας με τη χρυσή πένα από το σεντούκι. Ο αληθινός θησαυρός όμως ήταν η Ρεβέκκα. Παντρεύτηκαν ένα χρόνο αργότερα και απέκτησαν ένα κοριτσάκι που από μικρή έδειξε περιέργεια στα βιβλία του πατέρα της. Θα ακολουθούσε τα χνάρια του ψάχνοντας την αλήθεια και ανακαλύπτοντας τους θησαυρούς αυτού του κόσμου.
CC
