TheBluez

Ο Κώστας και η Μυρσίνη απέκτησαν μετά από πολλές προσπάθειες ένα αγοράκι.
“Θανάση θα το πούμε, σαν τον μπαμπά σου. Να τον τιμήσουμε για όσα μας προσέφερε και δεν πρόλαβε να δει εγγόνι”, είπε η Μυρσίνη και έδωσε το νεογέννητο στον άντρα της να το κρατήσει αγκαλιά. Εκείνος το φίλησε στο κούτελο και της χαμογέλασε.

Πλησίαζαν τα πέμπτα γενέθλια του μικρού Θανάση, όταν ο Κώστας ανακοίνωσε στη Μυρσίνη την απόφασή του, κρατώντας δύο βαλίτσες στα χέρια.
“Φεύγω. Δεν μπορώ να ζήσω άλλο με αυτό το στίγμα στο νησί. Το δικό μου το παιδί να μην μιλάει και να έχει πρόβλημα; Δεν το δέχομαι!”

Ο Θανάσης έπαιζε με τα αυτοκινητάκια στο μπαλκόνι και δεν άκουσε τίποτα από όσα ειπώθηκαν. Ούτε τα παρακαλετά της μαμάς του, ούτε τις προσπάθειές της να εξηγήσει στον άντρα της ότι το παιδί τους δεν έχει πρόβλημα, επειδή είναι στο φάσμα του αυτισμού και γι’ αυτό κάθε μέρα έρχεται μια ειδικός στο σπίτι και μέσω της ‘θεραπευτικής παρέμβασης’, τον βοηθά να προοδεύσει και τελικά να μάθει να ζει με αυτό. Ο Κώστας, όμως, δεν έβλεπε ένα ‘χαρισματικό αυτιστικό παιδί’ αλλά ένα ‘παιδί με πρόβλημα’. Ανένδοτος άνοιξε την πόρτα κι έφυγε.

Έτσι, η Μυρσίνη πάλεψε μόνη της μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, δείχνοντας αμέριστη αγάπη στο παιδί της, ακόμα κι αν τα βράδια έκλαιγε για όλα τα εμπόδια που στέκονταν στο δρόμο της και έπρεπε να τα προσπεράσει χωρίς κανένα στήριγμα. Οι γονείς της ήταν στην Αθήνα και οι γονείς του Κώστα είχαν φύγει από τη ζωή.

Μετά από δύο χρόνια η δασκάλα του Δημοτικού της πρότεινε να πάει στην Αθήνα.
“Ο Θανάσης δεν μπορεί να εξελιχθεί εδώ. Καλή η παράλληλη στήριξη και η κυρία Ελένη της παρέμβασης αλλά χρειάζεται περισσότερα. Γιατρούς, τεχνικές, που δεν μπορεί να του παρέχει το νησί”

Με τα πολλά, η Μυρσίνη κατάφερε να μετατεθεί σε αντίστοιχη θέση Νηπιαγωγού σε δημόσιο σχολείο της Αθήνας και μάλιστα κοντά στο πατρικό της. Οι γονείς της ξετρελάθηκαν με τον μικρό Θανάση και τότε διαπίστωσε πόσο λάθος είχε κάνει που δεν κατέβηκε στην πρωτεύουσα από την πρώτη στιγμή που τους παράτησε ο Κώστας.
Επιτέλους είχε ουσιαστική βοήθεια και ψυχολογική στήριξη τόσο από τους γονείς της όσο και από μια εξαιρετική ψυχολόγο που της σύστησε το σχολείο που πήγε ο Θανάσης.

Είχε αρχίσει να λέει κάποιες λεξούλες, αλλά δυσκολευόταν πολύ με τον γραπτό λόγο. Από την αλφάβητο, μέχρι την δημιουργία μιας πρότασης. Τόσο οι δασκάλες του, όμως, όσο και οι ειδικοί στο κέντρο λογοθεραπείας που πήγαινε, πίστεψαν σε εκείνον και με την σωστή καθοδήγηση στη μητέρα του, ο Θανάσης κατάφερε στην Έκτη Δημοτικού να γράψει μια ολόκληρη παράγραφο!

Από τότε η πρόοδος και η αλλαγή ήταν εμφανέστατες.

Γράφτηκε σε μια από ομάδα μπάσκετ και έμαθε να συνεργάζεται και να διεκδικεί.

Στο σχολείο, ήταν από τους καλύτερους μαθητές. Τελείωσε το Γυμνάσιο με έπαινο και το καλοκαίρι της εισαγωγής του στο Λύκειο άλλαξε και η σωματοδομή του. Ψήλωσε, άρχισε να προσέχει τον εαυτό του, γιατί ξεκίνησαν να τον προσέχουν και τα κορίτσια και είχε μάθει πια να ζει μέσα στο φάσμα, όντας ενεργό μέλος της κοινωνίας.

Κατά τη διάρκεια της τριετούς φοίτησης στο Λύκειο έκανε πολλούς φίλους, την πρώτη του σχέση και όλοι μαζί πέτυχαν στην ίδια σχολή.

Η ζωή είχε ανταμείψει με τον καλύτερο τρόπο και τον ίδιο και την μητέρα του για την υπομονή, την προσπάθεια και την επιμονή που υπέδειξαν σε αυτό το δύσκολο ταξίδι του αυτισμού.

Όταν, με την ενηλικίωσή του, τον αναζήτησε ο πατέρας του, αρνήθηκε να τον δει. Δεν θυμόταν καν ότι υπήρχε. Το ότι είναι σήμερα ένας πανέμορφος, πετυχημένος, ευγενικός νέος το όφειλε αποκλειστικά στη μητέρα του, τις θυσίες, την αγάπη της και την πίστη της ότι ο Θανάσης θα γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του και δεν είναι ένα ‘παιδί με πρόβλημα’ , είναι ένα ‘χαρισματικό παιδί’.

Αγγελική Ανδριοπούλου

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Ζωγραφίζοντας ιβίσκους

Τα παραμύθια που νίκησαν το σκοτάδι