TheBluez

“Τι έκανες λέει;!”

“Σώπα ρε Ζέτα!”, είπε μέσα από τα δόντια της η Άσπα και κοίταξε γύρω της. Όταν τα λίγα αδιάκριτα βλέμματα έστρεψαν την προσοχή τους στις παρέες τους, γύρισε ξανά στην αδερφή της. Εκείνη την κοίταζε με αυστηρό ύφος και απαίτησε να μάθει πώς συνέβη με κάθε λεπτομέρεια.

“Λοιπόν…”, ειπε δειλά η Άσπα και έμπλεξε τα δάχτυλά της, “…πριν λίγες μέρες πήγα Τζια”. Η Ζέτα της έκανε νόημα με το χέρι να συνεχίσει. “…με την Μάρθα και τον Αποστόλη. Το Σάββατο το βράδυ επέμειναν να βγούμε και να πάμε στην παραλία Σπαθί που είχε ένα και μοναδικό beach bar που έκανε πάρτι μέχρι το πρωί. Επειδή τους αρνούμουν συνέχεια εξόδους και πήγαιναν μόνοι τους, δέχτηκα. Βέβαια, για να φτάσεις εκεί περνάς εκατό στροφές από χωματόδρομο αφού είναι σε όρμο. Φτάσαμε, τέλος πάντων, με τα πολλά, και παρόλο που είχε κόσμο, η παραλία ήταν τόσο μεγάλη που μπορέσαμε και βρήκαμε ένα σημείο να αφήσουμε τα πράγματά μας και να είμαστε άνετοι…”

“Θα μου περιγράψεις και τα ποτά μήπως;”, είπε κάπως ειρωνικά η Ζέτα

“Ναι, έχεις δίκιο. Μακρυγορώ. Ωραία ήταν, ήρεμα, βρήκαμε και γνωστούς, αλλά κουράστηκα μετά από κάποια ώρα με τη δυνατή μουσική, τα ποτά και τον κόσμο και αποφάσισα να περπατήσω στην παραλία. Ενώ ζήτησα να έρθει κάποιος μαζί, ήθελαν όλοι να μείνουν πίσω να συνεχίσουν τα σφηνάκια. Έτσι τα άφησα όλα πίσω και περπάτησα μέχρι το σημείο που είχε βράχους. Εκεί έκατσα και έχοντας βρει την απόλυτη ησυχία χάζευα το φεγγάρι και τη θάλασσα. Δεν πέρασαν λίγα λεπτά και άκουσα βήματα. Φοβήθηκα γιατί ήμουν μόνη και η φιγούρα που πλησίαζε μου ήταν άγνωστη. Δεν κουνήθηκα από τη θέση μου και τότε ήρθε κι έκατσε σε απόσταση δύο περίπου μέτρων ο Γεράσιμος”

“Ο Γεράσιμος; Ο γνωστός;”, είπε σχεδόν σοκαρισμένη η Ζέτα και έδειξε με το χέρι της χαμηλά υποδεικνύοντας το ύψος του

“Ο Γεράσιμος”, απάντησε η Άσπα και έδειξε με το χέρι της ψηλά, “που τον ξέραμε αγοράκι 16 χρονών και έχει γίνει άντρας 28 χρονών, Ζέτα”

“Και πώς..;”

“Όταν με χαιρέτησε με το όνομά μου και μου συστήθηκε, μου είπε ότι με είχε δει από όταν φτάσαμε στο μπαρ αλλα δεν ήθελε να δημιουργήσει κάποια παρεξήγηση, επειδή έμοιαζε να είμαστε ζευγάρια. Μόλις απομακρύνθηκα, όμως, ήθελε οπωσδήποτε να μου μιλήσει, γι’ αυτό με ακολούθησε με ένα μπουκάλι κρασί και δύο πλαστικά ποτήρια”

“Μάλιστα”, είπε η Ζέτα και σήκωσε τα φρύδια της

“Η αλήθεια είναι πως εκείνο το βράδυ μιλήσαμε. Πολύ. Για το πώς γνωριστήκαμε πρώτη φορά, για την παρέα που είχε όλων των ηλικιών άτομα – τα θυμάσαι κι εσύ αυτά καλύτερα από μένα – για όλες τις καλοκαιρινές, θαρραλέες τρέλες, για το πώς τελικά χαθήκαμε…”

Η Ζέτα τώρα την κοιτούσε με νοσταλγία. Αυτή η παρέα από το νησί ήταν πραγματικά αξέχαστη και στις δύο και τους είχε κοστίσει που τελικά όλοι μεγάλωσαν και ο καθένας πήρε τον δρόμο του…

“Ούτε και ξέρω πώς πέρασε η ώρα όταν άκουσα την Μάρθα να με φωνάζει”, συνέχισε η Άσπα. “Ζήτησα όπως όπως συγνώμη κι έφυγα. Πραγματικά, εκείνο το βράδυ πέρασα τόσο όμορφα, όμως έπεισα τον εαυτό μου ότι δεν μπορώ να σκέφτομαι ερωτικά τον Γεράσιμο. Και τα κατάφερα. Για δύο μέρες. Την τελευταία μέρα, ο Αποστόλης είχε πάει με την Μάρθα να δοκιμάσουν διάφορα θαλάσσια εξτρίμ σπορ, οπότε ήταν η τέλεια ευκαιρία να περπατήσω την Τζια όπως εγώ ήθελα. Δεν πρόλαβα να βγω στο λιμάνι να πάρω καφέ και σταμάτησε δίπλα μου ένα μικρό μαύρο αυτοκίνητο. Ηλιοκαμμένο δέρμα, καστανά μαλλιά, μάτια στο χρώμα του ουίσκι, έντονα ζυγωματικά. Και ο ήλιος να πέφτει πάνω στο πρόσωπό του και να τα τονίζει ακόμα περισσότερο. Είπαμε καλημέρα και με ρώτησε πού είναι η παρέα μου. Όταν του είπα ότι είμαι μόνη, επέμεινε να μπω στο αυτοκίνητο να πάμε μαζί για μπάνιο. Οι δύο φορές που αρνήθηκα δεν τον πτόησαν και τελικά βρέθηκα στη θέση του συνοδηγού…”

Η Ζέτα είχε στηρίξει το πρόσωπό της στα χέρια της και την άκουγε με προσοχή, έχοντας αποχωριστεί το επικριτικό της βλέμμα.
“…Φτάσαμε στην παραλια Στραβοτραχήλα. Ήμασταν εμείς και δύο ακόμα μικρές παρέες. Στρώσαμε ψάθες, αφήσαμε στη σκιά το ψυγειάκι που είχε μαζί ο Γεράσιμος και αποφασίσαμε να μπούμε ένας ένας στη θάλασσα για να προσέχουμε τα πράγματα. Όταν βγήκε από τη θάλασσα και τύλιξε την πετσέτα γύρω από τους γοφούς του, το μόνο πράγμα που ήθελα ήταν να ακολουθήσω την πορεία των σταγόνων που ξεκινούσαν από το στέρνο του. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο στο μυαλό μου! Την απομάκρυνα όπως ήρθε και τελικά η μέρα πέρασε με εμένα και τον Γεράσιμο να συζητάμε, να τρώμε, να πίνουμε μπύρες, να γελάμε, να βουτάμε ξανά και ξανά στη θάλασσα, να παίζουμε ρακέτες, ώσπου έφτασε το ηλιοβασίλεμα. Είχαμε μείνει μόνοι στην παραλία και η θερμοκρασία είχε αρχίσει να πέφτει. Μου έφερε ενα μαύρο φούτερ που είχε στο αυτοκίνητο και μόλις το πέρασα από το πρόσωπό μου, ένα ξυλώδες άρωμα κατέλαβε τη μύτη μου. Κι αυτή ήταν η καταλυτική, πια, στιγμή. “Βάλε το κινητό στο αθόρυβο να μην μας ενοχλήσει κανείς κι έλα κοντά”, μου είπε με πιο βαθιά φωνή κι εγώ απλά υπάκουσα, χωρίς κανέναν δισταγμό. Τότε, άπλωσε το χέρι του και αγκάλιασε το πίσω μέρος του κεφαλιού μου με την παλάμη του, τραβώντας με κοντά του, μέχρι που το μόνο που μας χωρίζει ήταν οι ανάσες μας. Ακούμπησε το χέρι του στον μηρό μου και με ρώτησε “Κρυώνεις;”
Κούνησα το κεφάλι μου και μετά ένιωσα τα πιο απαλά χείλη πάνω στα δικά μου. Παραδόθηκα. Όλα δίπλα του μου έβγαιναν αβίαστα. Ένιωσα για πρώτη φορά ότι κάποιος με αγγίζει σαν να είμαι από πορσελάνη… και από την άλλη οι αντοχές του δεν είχαν τελειωμό!”

Η Ζέτα ίσιωσε το κορμί της και άκουσε με προσοχή όλη την spicy περιγραφή.

“Όταν έσπασε το μαύρο χρώμα στον ουρανό από τον ήλιο που θα ανέτειλε μετά από λίγη ώρα, μαζέψαμε τα πράγματά μας και με γύρισε στο δωμάτιο. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και… δεν ξαναμιλήσαμε. Έχω να τον δω από τότε, δηλαδή δέκα μέρες και τώρα που είμαι πια Αθήνα κατηγορώ τον εαυτό μου που έβαζε στο mute τις μικρές φωνούλες στο κεφάλι μου που φώναζαν να μην το κάνω. Τι να με κάνει εμένα 7 χρόνια μεγαλύτερη;”, ολοκλήρωσε η Άσπα και κατέβασε με μιας το σφηνάκι της.