Ο Μάρκος νόμιζε ότι η Έλσα είχε χάσει τα πάντα. Ότι ήταν ένα τίποτα χωρίς αυτόν. Έτσι την έβλεπε πάντα. Σαν ένα εξάρτημα για να κυλάει πιο εύκολα η ζωή του. Για να φαίνεται ισχυρός στον έξω κόσμο. Εκείνη όμως ήταν έξυπνη γυναίκα κι ας μην το εκτίμησε ποτέ εκείνος. Ήξερε να φροντίζει τον εαυτό της. Ήξερε από την αρχή ότι η σχέση της με τον Μάρκο ήταν μια συγκατάβαση και για τους δύο. Ο γάμος τους θα ήταν μια συμφωνία ασφάλειας. Δεν ήξερε όμως ότι τόσο καιρό έλειπε ο σεβασμός. Γιατί ένας άντρας που απατάει δεν σέβεται τον εαυτό του. Δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει άλλο εκεί μέσα. Θα έφευγε από μόνη της.
Έτσι έγινε και έφυγαν όλοι από την τεράστια έπαυλη και γύρισαν στο μικρό διαμέρισμα της Λίζας. Ο άντρας της ο Άλεξ δεν σήκωνε κουβέντα. Εκεί θα έμεναν όλοι μαζί. Όσο κι αν επέμενε η Έλσα να μείνει με τον Πίτερ σε κάποιο φθηνό μοτέλ. Είχαν κάποιες οικονομίες στην άκρη, θα τα βόλευαν. Η έκπληξη ήταν ότι και η Έλσα είχε κάνει οικονομίες τόσα χρόνια δίπλα στον Μάρκο. Δεν υποστήριζε τους κρυφούς λογαριασμούς. Αλλά είχε προνοήσει ότι ίσως μια μέρα θα τα χρειαστεί. Και τώρα ήταν η ώρα.
Τις επόμενες μέρες ο Πίτερ έπαθε κάτι που το λένε αναλαμπή. Απέκτησε ξαφνικά μια όρεξη, μια ζωηράδα, μια ενέργεια πρωτόγνωρη. Έπιασαν την ζωή από εκεί που την είχαν αφήσει. Έλειπαν σχεδόν όλη μέρα από το σπίτι. Έκαναν πεζοπορία σε βουνά, ανέβηκαν σε άλογα, διέσχισαν ποτάμια, μπούκαραν σε πάρτι αγνώστων και χόρευαν ως το πρωί. Τα μεσημέρια έμπαιναν στην κουζίνα και μαγείρευαν για την κόρη και τον γαμπρό τους. Έφτιαχναν πίτες, σούπες, γλυκά. Ετοίμαζαν εκείνοι μέχρι και τα γεύματα του μωρού. Η Λίζα τους καμάρωνε έτσι πασαλειμμένους στο αλεύρι να γελάνε και να πειράζουν ο ένας τον άλλον. Μίλησαν, γέλασαν, έκλαψαν. Έζησαν τον γάμο τους όπως δεν τον είχαν ζήσει. Έζησαν την ζωή.
Δυστυχώς όμως, όπως εμφανίστηκε ξαφνικά αυτή η δύναμη τόσο γρήγορα εξαφανίστηκε.
Η Έλσα δεν έφυγε στιγμή από το πλάι του. Ο Πίτερ κοιμόταν στον καναπέ στο σαλόνι. Η Έλσα κοιμόταν στο πάτωμα δίπλα στον καναπέ. Είχε στρώσει σπασμένες κούτες και από πάνω κουβέρτες και σεντόνια. Ήθελε να είναι κοντά του. Τα παιδιά ήταν στο υπνοδωμάτιό τους με το μωρό. Κάποια στιγμή, μέσα στη νύχτα, τον άκουσε η Έλσα να μιλάει με τους γονείς του. Αυτό λένε ότι συμβαίνει λίγο πριν φύγεις. Βλέπεις ξανά ανθρώπους από το παρελθόν σου. Η Έλσα άνοιξε δειλά τα μάτια της και είδε τον Πίτερ να έχει το βλέμμα στραμμένο στο ταβάνι.
«Σας συγχωρώ», είπε χαμηλόφωνα και έβηξε βαριά.
Η Έλσα σηκώθηκε και του έπιασε το χέρι. Ήξερε ότι ήταν η ώρα.
«Να σου πω ένα μυστικό, Πίτερ;»
«Ό,τι θες, Έλσα μου»
«Τα παιδιά θα δώσουν το όνομά σου στο μωρό. Θα το πούνε Πίτερ! Θα έχει το όνομά σου ο μικρός!», ξέφυγαν τα δάκρυα και κατέβασε το κεφάλι της.
«Μην κλαις. Δεν θα τους το πω ότι μου το είπες!», την έκανε και γέλασε.
«Συγγνώμη, Πίτερ. Για όλα όσα χάσαμε!»
«Ευχαριστώ, Έλσα. Για όλα όσα ζήσαμε!»
CC
ΤΕΛΟΣ