TheBluez

Προηγούμενο

Μέσα στο σκοτάδι, ακουγόταν μόνο η ανάσα του. Ο Άλεξ σκέφτηκε να την ακολουθήσει. Κούμπωσε μέχρι πάνω το τζάκετ και καβάλησε την μηχανή του. Προσπάθησε να μην την χάσει. Οδηγούσε γρήγορα. Το ίδιο έκανε και αυτή. Οι αποφάσεις όμως έτρεχαν ακόμα πιο γρήγορα στο μυαλό του. Δεν έβλεπε τίποτα πια. Είχε θολώσει. Η νύχτα τον κατάπινε. Αυτή… Ήταν ένας στόχος. Σαν όλους τους άλλους. Ένα μέρος της αποστολής. Όταν θα τέλειωναν όλα, θα έπρεπε να την συλλάβει. Να μπει φυλακή με τους υπόλοιπους.

«Γαμώτο, Μέλι!»

Την έχασε. Πού ήταν; Πού είχε πάει; Πέρασε δίπλα από το αυτοκίνητό της. Ήταν διαλυμένο. Σφοδρή σύγκρουση με ένα άλλο αμάξι. Έκανε αναστροφή. Κατέβηκε και έτρεξε στην θέση του οδηγού. Δεν ήταν κανείς μέσα. Χτύπησε την οροφή του αμαξιού με τις γροθιές του. Ούρλιαξε το όνομά της. Ξανά και ξανά. Οι αερόσακοι ανοιχτοί. Αίμα πάνω στην ζώνη. Κοίταξε την άσφαλτο. Διάσπαρτες κηλίδες. Τις ακολούθησε και μπήκε σε ένα μονοπάτι. Άρχισε να τρέχει. Δεν ήξερε πόσο γρήγορα μπορούσε να τρέξει μέχρι εκείνη τη στιγμή που αυτή η γυναίκα κινδύνευε. Χάθηκε ανάμεσα στα δέντρα. Δεν ήξερε πού πήγαινε ή πώς θα γυρνούσε πίσω. Ήξερε όμως πως θα γυρνούσε με την Μελίνα στα χέρια του. Ζωντανή ή νεκρή δεν θα την άφηνε λεία στα χέρια κανενός.

Όταν την είδε, κρατούσε μια καραμπίνα και την όπλιζε. Σημάδευε έναν άντρα. Αυτός είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά και την παρακαλούσε να μην τον σκοτώσει. Προσποιούταν, περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να της επιτεθεί ξανά, την στιγμή που θα λυγίσει. Τα πόδια της έτρεμαν και βημάτιζε σπασμωδικά γύρω του. Τα χέρια της όμως ήταν απόλυτα σταθερά. Ο Άλεξ τράβηξε το όπλο του. Τον πέτυχε με την μια. Ο άντρας σωριάστηκε δίπλα στον τάφο που είχε ετοιμάσει για αυτήν. Η Μελίνα τον κλώτσησε ξανά και ξανά μέχρι να πέσει μέσα στον λάκκο. Μετά γονάτισε εξαντλημένη. Ο Άλεξ την αγκάλιασε από πίσω και εκείνη αφέθηκε πάνω του. Δεν μιλούσαν. Μόνο για λίγο βυθίστηκαν μαζί στο σκοτάδι τους. Μέχρι να βγει το φως είχαν εξαφανίσει το παρελθόν. Βουτηγμένοι στο χώμα κάλυψαν τα ίχνη τους. Όταν τελείωσαν με τα ενοχοποιητικά στοιχεία, άναψαν τσιγάρο πάνω από τον τάφο.

Ο Άλεξ κανόνισε τα αμάξια, την καραμπίνα και τους κάλυκες του όπλου του. Ο Κάρλος κανόνισε τον Τζούνιορ. Τα αντίποινα ανάμεσα στις συμμορίες κράτησαν καιρό. Όσο έμεινε η Μελίνα στο κρεβάτι. Όταν πέρασε η αδρεναλίνη, ο πόνος την διάλυσε. Ο γιατρός πήγαινε στο σπίτι που το φρουρούσαν οι άντρες του Κάρλος νύχτα μέρα σε βάρδιες. Πέντε έξω, δύο στο σαλόνι και ένας στο υπνοδωμάτιο μαζί της. Δεν έμενε ποτέ μόνη. Είχε απενεργοποιημένο το κινητό της. Δεν μιλούσε σε κανέναν. Πέρασε ένας μήνας.

«Απορώ πώς κράτησες την δουλειά σου»

«Πώς και από εδώ, Άλεξ;»

«Έχεις λίγο χρόνο;»

Η Μελίνα στοίβαξε τα διπλωμένα πουλόβερ στο ράφι και ενημέρωσε τον υπεύθυνο ότι θα κάνει διάλειμμα για φαγητό.

«Μισή ώρα», κοίταξε το ρολόι της ενώ περπατούσαν πάνω στο πλακόστρωτο. Σταμάτησαν σε μια καφετέρια για καφέ και σάντουιτς και βγήκαν έξω να βρουν τραπέζι. Πήγαν να κάτσουν στην ίδια θέση. Ήταν η θέση που έβλεπες όλο το μαγαζί, εισόδους, εξόδους και τον δρόμο. Κοιτάχτηκαν για μια στιγμή. Η Μελίνα έκανε πίσω και έκατσε αυτή πλάτη στον κόσμο.

«Εγώ σε προσέχω», της είπε και ανακάτεψε με το καλαμάκι τον καφέ του.

«Πες μου τι θες», μουρμούρισε εκείνη και δάγκωσε την τραγανή άκρη από το σάντουιτς.

«Έχεις κάτι μαζί μου; Είσαι πολύ απόμακρη»

«Όχι. Απλά είχες δίκιο. Δεν είναι παιχνίδι. Είναι σοβαρό»

«Φυσικά και είναι σοβαρό. Δεν θα τον άφηνα όμως να σε…»

«Μη το πεις. Θέλω να ξεχάσω αυτή τη νύχτα. Να μην θυμάμαι τίποτα. Κατάλαβες;»

«Και εγώ το ίδιο, Μέλι»

Φυσικά και ήθελαν να ξεχάσουν. Γιατί εκείνη τη νύχτα τους πόνεσε περισσότερο ότι κόντεψαν να χάσουν ο ένας τον άλλον. Ότι την είχε μέσα στην αγκαλιά του και δεν μπορούσε να την φιλήσει. Ότι την κρατούσε στα χέρια του, ένιωθε την ανάσα του στον λαιμό της και ήξερε ότι δεν θα τον είχε ποτέ.