Η απαγωγή του Άλεξ δεν ήταν θέμα των καρτέλ. Η ταυτότητά του είχε αποκαλυφθεί και μια γνωστή ομάδα διεφθαρμένων αστυνομικών ζητούσε πληροφορίες για την επικείμενη σύλληψη του Βάργκας. Αυτό που ήθελαν ήταν τα διαμάντια. Ο Κάρλος αντιλήφθηκε την εξαφάνιση την επόμενη ημέρα, όταν ο Άλεξ δεν εμφανίστηκε στην προγραμματισμένη συνάντηση. Η Μελίνα τον άκουγε να υπόσχεται ότι θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να βρεθεί. Οι μέρες όμως περνούσαν χωρίς αποτέλεσμα.
Όταν η Μελίνα μπήκε στο γυμναστήριο, όλα τα κεφάλια γύρισαν. Ο Κάρλος πέταξε τα γάντια και βγήκε από το ρινγκ. Την πλησίασε και την φίλησε με πάθος για να δουν όσοι την γλυκοκοίταξαν. Το ιδρωμένο φιλί του δεν φάνηκε να την ενοχλεί. Ήταν ανήσυχη αλλά το έκρυβε καλά.
«Όλα έτοιμα για τον γάμο;»
«Όχι. Έχω αφήσει πολλά πράγματα πίσω. Μάλλον θα πρέπει να τον αναβάλλουμε»
«Ασχολείσαι ακόμα με την εξαφάνιση του Άλεξ; Ξέρεις… Έψαξα. Έψαξα πολύ. Για την ακρίβεια γύρισα κάθε πέτρα ανάποδα. Δεν ήταν κάποια συμμορία. Δεν είναι παράξενο;»
«Τι υπονοείς; Ό Άλεξ έφαγε σφαίρα από μπάτσους. Σου κανόνισε τον Ντάνι! Νόμιζες ότι δεν θα το μάθαινα; Εκείνος ήταν ο χαφιές. Εκτός κι αν…»
«Ο Τόνι; Όχι, όχι. Είναι αδερφός! Σου λέω ο Άλεξ ήταν. Τον είχαν τοποθετήσει στο σημείο που γνωριστήκαμε για να με σώσει και να τον βάλω στην ομάδα μου. Αυτός ήταν. Σταμάτα να τον ψάχνεις και ετοίμασε τον γάμο μας όπως ακριβώς τον είχαμε κανονίσει. Σε ένα μήνα»
Ήταν η 7η μέρα βασανιστηρίων. Ήταν η μέρα που ο Άλεξ πραγματικά πίστεψε ότι ήταν η τελευταία του. Πιθανόν η υπηρεσία να τον είχε ξεγράψει. Δεν ήξερε καν αν κάποιος τον έψαχνε. Ήλπιζε μόνο να μην τον βρει ο Κάρλος γιατί σίγουρα αυτή τη φορά δεν είχε δικαιολογία. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ήταν τελειωμένος. Να μιλήσει δεν υπήρχε περίπτωση. Όχι επειδή ήθελε να προστατέψει τον Κάρλος. Απλά δεν είχε νόημα. Μόλις οι μπάτσοι έπαιρναν αυτό που ήθελαν θα τον σκότωναν. Ούτε να πει την αλήθεια ήθελε όμως. Δεν τον άφηνε ο εγωισμός του. Ήθελε να φύγει με τους δικούς του όρους κι ας του κόστιζαν την ζωή του.
Η Μελίνα δεν άκουσε τον Κάρλος και έβαλε λυτούς και δεμένους για να τον βρει. Κάθε πέτρα που είπε ο Κάρλος ότι αναποδογύρισε, την έφερε τούμπα. Έκανε πράγματα που δεν πίστευε ποτέ ότι θα έκανε. Από όπου πέρασε έσπειρε τον φόβο. Θεόρατοι άντρες γίνονταν μικρά ανθρωπάκια στα χέρια της. Η φήμη της εξαπλώθηκε. Μια γυναίκα με στενά ρούχα, μακριά μαύρα μαλλιά ως τη μέση και μάτια γεμάτα θυμό έψαχνε, ρωτούσε, απειλούσε, γκρέμιζε τοίχους για να φτάσει εκεί που ήθελε. Και αυτό δεν ήταν καθόλου καλό. Δεν είχε καταρρεύσει μόνο ο κόσμος του Άλεξ αλλά και ο δικός της. Και η Μελίνα ήξερε πολύ καλά τις συνέπειες.
Η συνάντηση με τον Βάργκας είχε οριστεί για τις 22 Οκτωβρίου. Ο Κάρλος είχε ξεπλύνει τα λεφτά όπως του είχαν ζητήσει. Την επόμενη μέρα θα γινόταν ο γάμος. Τα είχε σχεδιάσει όλα τόσο προσεκτικά. Μπορεί η ομάδα του να διαλυόταν γιατί πλέον δεν εμπιστευόταν κανέναν αλλά είχε ακόμα την Μελίνα. Ο Τόνι ήταν ο τελευταίος. Αλλά και αυτός δεν θα έμενε για πολύ. Ο Κάρλος είχε πιάσει πάτο αλλά είχε σκοπό να αναγεννήσει την ομάδα του από την αρχή. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε.
10η μέρα και ο Άλεξ είχε αρχίσει να έχει παραισθήσεις. Έβλεπε την πόρτα της αποθήκης να σπάει και την Μελίνα να εισβάλει στην αγκαλιά του. Να κρατά το παραμορφωμένο του πρόσωπο στα χέρια της και τα δάκρυά της να το γιατρεύουν. Ύστερα ένιωθε την αναπνοή της κοντά στα χείλη του. Το φιλί της ήταν αργό, απαλό, αισθησιακό. Πόσο ήθελε να την φιλήσει… Αυτές οι σκέψεις τον κράτησαν ζωντανό.
12η μέρα. Η Μελίνα είχε ανακαλύψει το κύκλωμα των διεφθαρμένων αστυνομικών. Οι καβγάδες της με τον Κάρλος ήταν επικοί. Φυσικά και μάθαινε τι έκανε η μέλλουσα γυναίκα του. Όχι ότι θα την σταματούσε. Η κατάσταση ήταν πια ανεξέλεγκτη. Εκείνος ήθελε να προετοιμαστεί για την ανταλλαγή με τον Βάργκας και δεν μπορούσε να κυνηγάει την Μελίνα.
«Εγώ θα το κάνω», τον ξάφνιασε.
Δεν περίμενε ότι η Μελίνα θα ήθελε να συμμετάσχει σε ένα τόσο μεγάλο κόλπο. Δεν υπήρχε όμως άλλη λύση. Έπρεπε να κλέψει αυτή τα διαμάντια και να τα ανταλλάξει με τον Άλεξ.
CC
Συνεχίζεται…