Υπάρχουν γυναίκες που όταν παντρεύονται ονειρεύονται ταξίδια, ρομαντικά δείπνα και έναν άντρα που θα τους φέρνει λουλούδια και θα τις κάνει να νιώθουν μοναδικές. Κι ύστερα υπάρχουν και οι δασκάλες.
Εμείς δε θέλουμε πολλά. Θέλουμε συνέπεια, υπευθυνότητα, συνεργασία και να μας παραδίδεις την εργασία στην ώρα της. Κι όταν λέω στην ώρα της, εννοώ τη στιγμή ακριβώς που θα τη ζητήσουμε. Μπορεί στο σπίτι να μην έχουμε ειδική πλατφόρμα καταχώρησης απουσιών, όμως το μυαλό μας λειτουργεί με τόσο μεγάλη ταχύτητα που δεν την έχουμε ανάγκη. Οι απουσίες του καταγράφονται σε πραγματικό χρόνο και το όριο είναι πολύ μικρότερο από αυτό του σχολείου. Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι δε θα ήταν κακό να δημιουργήσουμε μια πλατφόρμα σαν το myschool. Θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε myhome κι έτσι θα είμαστε σίγουρες, ότι δε θα μας ξεφύγει τίποτα.
Ο γάμος με μια δασκάλα δεν είναι σχέση. Είναι ομαδοσυνεργατική δραστηριότητα. Ο άντρας μου, βέβαια, δεν το γνώριζε όταν με παντρεύτηκε. Νόμιζε ότι παντρεύεται μια γυναίκα με πτυχίο Παιδαγωγικού. Δεν ήξερε ότι μαζί με το πτυχίο αποκτά και έναν άνθρωπο που μπορεί να εντοπίσει την έλλειψη επιχειρηματολογίας σε μια πρόταση όπως «μα όλοι έτσι το κάνουν». «Δικαιολόγησε την απάντησή σου αγάπη μου. Δεν πήγες δημοτικό; Πες μου τρία παραδείγματα ώστε να με πείσεις». Καμία απάντηση. Σιωπή…
Στο σπίτι δεν φωνάζω. Διαχειρίζομαι την τάξη. Εννοείται πως δεν τσακώνομαι. Ενθαρρύνω τον εποικοδομητικό διάλογο. Να τονίσω ότι δεν γκρινιάζω. Παρέχω εξατομικευμένη ανατροφοδότηση. Και βεβαίως δεν του κρατάω μούτρα. Απλώς τον αφήνω να αναστοχαστεί πάνω στις επιλογές του. Κι όταν αυτός ο αναστοχασμός καταλήξει στο «Εντάξει αγάπη μου, είχες δίκιο» μπορούμε να προχωρήσουμε στο επόμενο κεφάλαιο κάνοντας βεβαίως πρώτα μια επανάληψη στοχευμένη στα λάθη του.
Αχ αυτή η επανάληψη. Πόσο σημαντική είναι και δυστυχώς οι άντρες δυσανασχετούν. «Πόσες φορές θα μου πεις το ίδιο πράγμα;» αναρωτιέται εκείνος. «Μέχρι να το εμπεδώσεις» απαντάω και τα πράγματα μπαίνουν αυτομάτως στη θέση τους. Κι όταν εκείνος ξεφυσάει αγανακτισμένος του θυμίζεις, ότι ξέχασε να φέρει γάλα για το παιδί παρόλο που του το είπες προφορικά το πρωί, το σημείωσες στην ατζέντα του, το έβαλες με post it στο ψυγείο και του το έστειλες και σε προσωπικό μήνυμα στο messenger. Μόνο ανάρτηση στο instagram δεν έκανες #fere_gala# happy_wife#ola_tou_gamou_
Και τώρα πάμε στο πιο δύσκολο κομμάτι. Την ενημέρωση γονέων για την πρόοδο. Είναι τόσο δύσκολο να ενημερώσεις την πεθερά σου ότι το παιδί της δεν προοδεύει και πως τα όρια που έχουν τεθεί από εκείνη πρέπει επειγόντως να αλλάξουν. Γιατί η πεθερά είναι σαν τη μαμά ενός μαθητή. Όταν της λες ότι το παιδί της χρειάζεται βελτίωση, εκείνη δεν το δέχεται.
«Μα ο γιος μου στο σπίτι μου είναι εξαιρετικός!»
Μάλλον στο δικό της σπίτι ήταν καλός. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε εκείνη. Άλλωστε και η βαθμολόγηση δεν είναι και απολύτως αντικειμενική και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον δάσκαλο. Στους γονείς βέβαια καλό είναι να εστιάσεις και στα θετικά του παιδιού τους και να μη σταθείς μόνο στα αρνητικά. Επομένως… «Είναι αρκετά καλός. Δε θα πιάσει και τη σημαία στην παρέλαση, αλλά με λίγη συνέπεια παραπάνω θα μπει παραστάτης».
Είναι και λεπτή η θέση μας. Καταλαβαίνετε… Παρόλα αυτά η ενημέρωση είναι μέσα στα καθήκοντά μας επομένως θα πραγματοποιηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο προς όφελος του. Όλα γίνονται για το καλό τους, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους μαθητές μας. Δε μαλώνεις ένα παιδί για να το τιμωρήσεις, αλλά για να το βελτιώσεις. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τον άντρα μας. Δε δημιουργήσαμε τυχαία εκπαιδευτικό πρόγραμμα με βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους μετά την πρόταση γάμου.
Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι ο σύζυγός μου δεν έχει ζητήσει ποτέ να συμμετάσχει σε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Κι όμως, η φοίτησή του είναι υποχρεωτική. Γιατί στον γάμο, όπως και στο σχολείο, υπάρχουν δικαιώματα, υπάρχουν υποχρεώσεις… και υπάρχει κι ο σύλλογος διδασκόντων. Κι εγώ είμαι όλος ο σύλλογος! Μα είπαμε όλες οι αποφάσεις του συλλόγου είναι για το καλό του…
Ραφαέλικα Γεωργαλλή
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇
