Η Μαίρη Λου έστρωσε το τραπέζι και το θαύμασε. Τα πάντα ήταν στην εντέλεια: το λευκό τραπεζομάντιλο, τα πορσελάνινα πιάτα, τα κρυστάλλινα ποτήρια. Όλα άστραφταν από καθαριότητα. Ίσιωσε για τρίτη φορά το τραπεζομάντιλο και μετακίνησε ελάχιστα το βάζο με τα λουλούδια, μέχρι να βεβαιωθεί ότι βρισκόταν ακριβώς στο κέντρο.
Έβγαλε ένα μικρό καθρεφτάκι από την τσέπη της και εξέτασε το χαμόγελό της. Ακόμη κι εκείνο της φαινόταν αψεγάδιαστο. Τα κατάμαυρα μαλλιά της ήταν προσεκτικά χτενισμένα, ενώ το κόκκινο κραγιόν της αναδείκνυε υπέροχα τη λευκή επιδερμίδα της. Ήταν όλα έτοιμα για να περάσει ένα τέλειο βράδυ με τον Ραούλ.
Έριξε μια τελευταία ματιά στην τραπεζαρία. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε επτά και είκοσι. Σε δέκα λεπτά ο άντρας της θα επέστρεφε.
Πήγε στην κουζίνα και άνοιξε τον φούρνο για να ελέγξει το φαγητό. Το κοτόπουλο είχε πάρει ένα υπέροχο χρυσαφένιο χρώμα και οι πατάτες είχαν ροδίσει. Πρόσθεσε λίγο δεντρολίβανο, περιέχυσε το φαγητό με τα ζουμιά του και έκλεισε ξανά την πόρτα του φούρνου. Η μυρωδιά του ψητού είχε πλημμυρίσει την κουζίνα. Ικανοποιημένη, έβγαλε την ποδιά της και την κρέμασε στη θέση της.
Λίγο αργότερα ακούστηκε το κλειδί στην εξώπορτα.
«Αγάπη μου!» φώναξε χαρούμενη. «Ήρθες πάνω στην ώρα!»
Ο Ραούλ εμφανίστηκε στο κατώφλι κρατώντας δύο σακούλες με ψώνια. «Καλησπέρα», είπε.
Η Μαίρη Λου έτρεξε κοντά του και τον φίλησε στο μάγουλο. «Έχω ετοιμάσει κάτι υπέροχο!»
Εκείνος άφησε τις σακούλες στο πάτωμα, δίπλα στην πόρτα, και κοίταξε προς την τραπεζαρία.
«Έστρωσες το τραπέζι;»
«Φυσικά!»
Ο Ραούλ έβγαλε το παλτό του και το κρέμασε. Η Μαίρη Λου τον παρατήρησε για μια στιγμή. Με τα πυκνά, σκούρα μαλλιά και το γοητευτικό του πρόσωπο, της θύμιζε ακόμη τον νεαρό άντρα που είχε ερωτευτεί. Μόνο το βλέμμα του έδειχνε κουρασμένο. Τελευταία γύριζε συχνά από τη δουλειά με εκείνη την παράξενη έκφραση. Έμοιαζε σαν να είχε συμβεί κάτι δυσάρεστο που δεν ήθελε να συζητήσει.
«Δε μου είπες αν σου αρέσει», παραπονέθηκε εκείνη, δείχνοντας το τραπέζι.
«Είναι πολύ όμορφο».
«Ούτε καν το κοίταξες καλά!»
Ο Ραούλ στράφηκε προς το μέρος της. «Είναι υπέροχο, Μαίρη Λου»
Εκείνη χαμογέλασε ικανοποιημένη. «Έτσι μπράβο. Πήγαινε να πλύνεις τα χέρια σου. Θα σερβίρω»
Ο Ραούλ έσκυψε να πάρει τις σακούλες.
«Άσ’ τες αυτές», του είπε. «Θα τις τακτοποιήσω εγώ»
«Έχω πάρει πράγματα για το βραδινό»
«Μα έχω ήδη μαγειρέψει!»
Ο άντρας την κοίταξε για μια στιγμή. «Εντάξει», απάντησε τελικά.
Η Μαίρη Λου τον παρακολούθησε να απομακρύνεται προς το μπάνιο. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Ίσως είχε προβλήματα στη δουλειά. Ίσως ήταν απλώς κουρασμένος. Ή ίσως υπήρχε κάτι άλλο. Έδιωξε τη σκέψη, πήρε τις σακούλες από το χωλ και τις ακούμπησε δίπλα στο ψυγείο, χωρίς να τις ανοίξει.
Όταν ο Ραούλ κάθισε στο τραπέζι, εκείνη τον περίμενε ήδη στη θέση της. Είχε ανάψει και δύο κεριά.
«Λοιπόν;» τον ρώτησε.
«Τι λοιπόν;»
«Δεν παρατηρείς τίποτα διαφορετικό;»
Εκείνος κοίταξε γύρω του. «Τα κεριά;»
Η Μαίρη Λου γέλασε. «Εμένα, ανόητε!»
Ο Ραούλ την παρατήρησε πιο προσεκτικά. «Είσαι πολύ όμορφη»
«Μόνο;»
«Πανέμορφη»
Η γυναίκα χαμογέλασε. Του άπλωσε το χέρι πάνω από το τραπέζι, αλλά εκείνος ήταν απασχολημένος με το κινητό του.
«Περιμένεις κανένα μήνυμα;»
«Όχι»
«Τότε άφησέ το λίγο. Υποτίθεται πως θα περάσουμε ένα όμορφο βράδυ μαζί»
Ο Ραούλ το ακούμπησε αμέσως δίπλα στο πιάτο του.
«Έχεις δίκιο»
Η Μαίρη Λου σηκώθηκε για να φέρει το φαγητό.
«Κάθισε, θα το κάνω εγώ», είπε εκείνος.
«Μια χαρά μπορώ να σερβίρω τον άντρα μου!»
Καθώς πέρασε δίπλα από τη θέση του για να πάει στην κουζίνα, χτύπησε κατά λάθος το ποτήρι του με τον αγκώνα της.
«Κριστίνα, πρόσεχε!»
Γύρισε απότομα. «Τι είπες;»
Ο Ραούλ είχε σηκωθεί και είχε πιάσει το ποτήρι πριν πέσει.
«Σου είπα να προσέχεις»
«Όχι. Πριν από αυτό»
Εκείνος δεν απάντησε.
Η Μαίρη Λου σταύρωσε τα χέρια. «Με είπες Κριστίνα»
«Μπερδεύτηκα»
«Κριστίνα;» επανέλαβε εκείνη και γέλασε αμήχανα. «Από πού κι ως πού Κριστίνα;»
Ο Ραούλ ακούμπησε προσεκτικά το ποτήρι στο τραπέζι. «Συγγνώμη»
Το χαμόγελό της έσβησε. Αν είχε μπερδευτεί πραγματικά, θα γελούσε μαζί της. Θα έκανε κάποιο αστείο. Ίσως θα την αγκάλιαζε και θα τη φιλούσε για να της αποσπάσει την προσοχή.
«Ποια είναι;» τον ρώτησε.
«Ποια;»
«Η Κριστίνα»
«Δεν υπάρχει κάποια άλλη γυναίκα, Μαίρη Λου»
«Δε σε ρώτησα αν υπάρχει άλλη γυναίκα»
Ο Ραούλ αναστέναξε. «Σε παρακαλώ, ας μη μαλώσουμε»
«Τότε απάντησέ μου»
«Ήταν ένα λάθος»
«Αυτό το κατάλαβα. Θέλω να μάθω γιατί»
Ο άντρας τράβηξε την καρέκλα του και κάθισε.
«Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς»
Η Μαίρη Λου ένιωσε τον θυμό να φουντώνει μέσα της.
«Δε θα μου πεις εσύ αν έχω λόγο να ανησυχώ!»
Εκείνος έσκυψε το κεφάλι. «Έχεις δίκιο»
Αυτό την εξόργισε περισσότερο. Δεν ήταν φυσιολογικό να συμφωνεί τόσο εύκολα. Ο Ραούλ ήταν πεισματάρης. Όταν διαφωνούσαν, μπορούσαν να συζητούν για ώρες μέχρι να παραδεχτεί κάποιος ότι είχε άδικο. Τώρα έμοιαζε πρόθυμος να συμφωνήσει με οτιδήποτε της έλεγε.
«Από πότε συμβαίνει;» ρώτησε.
«Τι πράγμα;»
«Αυτό με την Κριστίνα»
Ο Ραούλ έτριψε τα μάτια του. «Αγάπη μου…»
«Μη με λες αγάπη μου!» Σηκώθηκε απότομα. «Ξέρεις κάτι; Δεν θέλω ούτε να φάμε μαζί!»
Πήρε την τσάντα της από την καρέκλα.
«Πού πας;»
«Έξω!»
Ο Ραούλ πετάχτηκε όρθιος. «Μαίρη Λου, περίμενε»
«Μη με αγγίζεις»
«Δε σε αγγίζω. Θέλω μόνο να μιλήσουμε»
«Δεν έχουμε τίποτα να πούμε»
Κατευθύνθηκε προς την εξώπορτα. Έψαξε στην τσάντα της για τα κλειδιά, αλλά δεν τα βρήκε.
«Πού είναι τα κλειδιά μου;»
«Στο συρτάρι, δίπλα στην πόρτα»
Η Μαίρη Λου άνοιξε το συρτάρι. Μέσα υπήρχαν λογαριασμοί, μερικές αποδείξεις, ένα παλιό μπρελόκ και δύο ζευγάρια κλειδιά. Πήρε το ένα.
«Αυτά είναι τα δικά μου;»
«Ναι»
Τα παρατήρησε με δυσπιστία. Δεν αναγνώριζε το μπρελόκ.
«Πότε τα άλλαξα;»
Ο Ραούλ την πλησίασε, κρατώντας μια μικρή απόσταση.
«Πριν από αρκετό καιρό»
«Δε θυμάμαι»
«Δεν πειράζει»
Γύρισε και τον κοίταξε. «Τι εννοείς δεν πειράζει;»
«Εννοώ ότι δεν έχει σημασία»
«Πώς δεν έχει σημασία; Είναι τα κλειδιά μου!»
Έριξε μια ματιά στο χωλ. Το παλιό ξύλινο έπιπλο βρισκόταν στη θέση του. Η ομπρελοθήκη ήταν όπως πάντα δίπλα στην πόρτα. Όμως πάνω στον τοίχο κρεμόταν ένας πίνακας που δεν θυμόταν να έχει αγοράσει.
«Από πότε έχουμε αυτόν τον πίνακα;»
«Από πέρυσι»
«Δεν τον έχω ξαναδεί»
Ο άντρας χαμήλωσε το βλέμμα. «Εσύ τον διάλεξες»
Η Μαίρη Λου άφησε τα κλειδιά στο έπιπλο. Ένα δυσάρεστο προαίσθημα άρχισε να την κυριεύει.
«Τι συμβαίνει εδώ μέσα;»
«Τι εννοείς;»
«Μου κρύβεις κάτι»
Ο Ραούλ έμεινε σιωπηλός.
«Το ήξερα», ψιθύρισε εκείνη.
Επέστρεψε στην τραπεζαρία. Στάθηκε μπροστά στο τραπέζι. Το ένα κερί είχε σβήσει, ενώ το φιτίλι του άλλου έμοιαζε άθικτο, σαν να μην είχε ανάψει ποτέ. Συνοφρυώθηκε. Ήταν βέβαιη πως τα είχε ανάψει και τα δύο.
Πλησίασε για να ανάψει το δεύτερο κερί και τότε παρατήρησε έναν μικρό λεκέ στο τραπεζομάντιλο. Τον έτριψε με το δάχτυλο, αλλά δεν έφυγε. Παράξενο. Το είχε βγάλει μόλις το απόγευμα από το ντουλάπι, πεντακάθαρο και σιδερωμένο. Σαν να μην έφτανε αυτό, το ύφασμα ήταν λίγο κιτρινισμένο στις άκρες και είχε μια μικρή τρύπα κοντά στη θέση του Ραούλ.
«Πότε έγινε αυτό;» μουρμούρισε.
«Τι πράγμα;» ρώτησε ο Ραούλ από την πόρτα.
«Το τραπεζομάντιλο. Είναι λερωμένο»
«Θα το βάλω αύριο για πλύσιμο»
Εκείνη γύρισε προς το μέρος του. «Αφού το είχα πλύνει!»
Ο Ραούλ δε μίλησε.
Η Μαίρη Λου κοίταξε ξανά το τραπέζι. Τα δύο πιάτα περίμεναν ακόμη άδεια. Είχαν περάσει τόσα λεπτά από την ώρα που σκόπευε να σερβίρει, που το φαγητό θα είχε πλέον κρυώσει. Κατευθύνθηκε προς την κουζίνα, αλλά σταμάτησε στο κατώφλι. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Η μυρωδιά του κοτόπουλου, που πριν από λίγη ώρα είχε πλημμυρίσει το σπίτι, είχε εξαφανιστεί.
Προχώρησε γρήγορα και άνοιξε τον φούρνο. Ήταν κρύος και στη σχάρα υπήρχε ένα καθαρό ταψί. Άνοιξε τα ντουλάπια, έψαξε στον πάγκο, σήκωσε το καπάκι από μια κατσαρόλα. Ήταν όλα άδεια.
«Δεν καταλαβαίνω»
Ο Ραούλ στεκόταν στην είσοδο της κουζίνας.
«Τι ψάχνεις;»
«Το φαγητό μας. Εδώ ήταν. Εγώ το μαγείρεψα!»
Ο Ραούλ κοίταξε τις δύο σακούλες με τα ψώνια που βρίσκονταν δίπλα στο ψυγείο.
«Δε μαγείρεψες σήμερα»
Η Μαίρη Λου τον κάρφωσε με το βλέμμα. «Πώς τολμάς;»
«Δεν προσπαθώ να σε στενοχωρήσω»
«Προσπαθείς να με τρελάνεις!»
Ο Ραούλ χλώμιασε. «Όχι».
«Τότε πού είναι το κοτόπουλο; Πού είναι οι πατάτες;»
Εκείνος άνοιξε τις σακούλες, έβγαλε ένα πακέτο ωμό κοτόπουλο και μερικές πατάτες και τα ακούμπησε στον πάγκο.
«Τα αγόρασα πριν από λίγο. Για να μαγειρέψουμε μαζί»
Η Μαίρη Λου πισωπάτησε. Θυμόταν καθαρά πως είχε πλύνει τις πατάτες, είχε κόψει το σκόρδο σε λεπτές φέτες, είχε δοκιμάσει τη σάλτσα και είχε προσθέσει λίγο αλάτι. Θυμόταν ακόμη και τη μυρωδιά. Πώς ήταν δυνατόν να μην έχει συμβεί τίποτα από αυτά;
«Το έκρυψες», είπε.
Ο Ραούλ την κοίταξε αποσβολωμένος. «Τι;»
«Το φαγητό. Το έκρυψες για να με κάνεις να πιστέψω ότι δεν μαγείρεψα». Η φωνή της έτρεμε. «Και τώρα θα μου πεις ότι ούτε το τραπέζι έστρωσα; Ότι δεν έκανα τίποτα σήμερα;»
Ο άντρας την πλησίασε αργά. «Το τραπέζι το έστρωσες. Το είδα όταν γύρισα»
«Και το φαγητό;»
«Όχι»
«Λες ψέματα!»
Ο Ραούλ σταμάτησε. «Εντάξει», είπε χαμηλόφωνα.
«Τι εντάξει;»
«Δε χρειάζεται να το συζητήσουμε τώρα»
Η Μαίρη Λου τον κοίταξε με δυσπιστία. Ήταν πλέον βέβαιη ότι της έκρυβε κάτι. Όμως δεν ήξερε αν αυτό που της έκρυβε ήταν μια άλλη γυναίκα ή κάτι πολύ χειρότερο.
«Θέλω να δω το κινητό σου»
Ο Ραούλ αιφνιδιάστηκε. «Το κινητό μου;»
«Ναι. Αν δεν έχεις τίποτα να κρύψεις, δώσ’ το μου»
Ο Ραούλ επέστρεψε στην τραπεζαρία και πήρε το κινητό από το τραπέζι. Η Μαίρη Λου τον ακολούθησε και πήρε το κινητό από το χέρι του. Άνοιξε τις πρόσφατες κλήσεις. Το ίδιο γυναικείο όνομα εμφανιζόταν επανειλημμένα.
Βέρα Κρος.
«Ποια είναι αυτή;»
«Η γιατρός»
«Ποια γιατρός;»
«Αυτή που επισκεπτόμαστε»
Η Μαίρη Λου σήκωσε αργά το κεφάλι. «Επισκεπτόμαστε;»
«Ναι»
«Εγώ δεν έχω πάει σε κανέναν γιατρό»
Ο Ραούλ έμοιαζε έτοιμος να απαντήσει, αλλά άλλαξε γνώμη. Η σιωπή του ήταν αφόρητη.
«Γιατί δε μου μιλάς;» φώναξε εκείνη. «Γιατί με κοιτάς συνέχεια έτσι;»
«Πώς σε κοιτάζω;»
«Σαν να με λυπάσαι!»
Ο Ραούλ κατέβασε το κεφάλι.
Η Μαίρη Λου άφησε το κινητό δίπλα στο πιάτο του. Ένιωσε ξαφνικά την ανάγκη να απομακρυνθεί από κοντά του. Προχώρησε προς το υπνοδωμάτιο και άναψε το φως. Το δωμάτιο ήταν τακτοποιημένο: το κρεβάτι στρωμένο, τα μαξιλάρια στη θέση τους, οι κουρτίνες τραβηγμένες.
Ωστόσο, κάτι της φαινόταν παράξενο. Πάνω στη συρταριέρα υπήρχαν διάφορα μικρά αντικείμενα που δεν αναγνώριζε: ένα κουτί με φάρμακα, ένα ζευγάρι γυαλιά, ένα μικρό τετράδιο με μπλε εξώφυλλο και μια παλιά φωτογραφία μέσα σε ασημένια κορνίζα. Στη φωτογραφία ο Ραούλ στεκόταν δίπλα σε μια γυναίκα με νυφικό. Σήκωσε την κορνίζα. Στο κάτω μέρος της κορνίζας υπήρχε μια μικρή μεταλλική πλακέτα.
Ραούλ & Κριστίνα – 14 Μαΐου 1994.
Το στομάχι της σφίχτηκε.
«Ώστε την παντρεύτηκες»
«Μαίρη Λου…»
«Πότε; Πριν από μένα;»
Ο Ραούλ έσφιξε τα χείλη. «Κοίταξέ την λίγο καλύτερα»
Η γυναίκα κατέβασε το βλέμμα στη φωτογραφία. Η νύφη χαμογελούσε πλατιά. Είχε μαύρα μαλλιά, κόκκινα χείλη και φορούσε ένα λεπτό κολιέ με μια μικρή πέρλα. Η Μαίρη Λου άγγιξε ασυναίσθητα τον λαιμό της. Φορούσε ακριβώς το ίδιο. Κοίταξε ξανά τη φωτογραφία. Παρατήρησε τα μάτια της νύφης, το σχήμα της μύτης, τη μικρή ελιά δίπλα στο αριστερό φρύδι.
Ο Ραούλ έκανε ένα βήμα προς το μέρος της. «Άκουσέ με…»
«Όχι! Όχι, δε γίνεται»
Άφησε την κορνίζα και στράφηκε προς τον καθρέφτη. Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ κοίταξε πραγματικά το πρόσωπό της. Το κραγιόν της είχε απλωθεί ελαφρά στις άκρες των χειλιών. Κάτω από τα μάτια της διακρίνονταν ρυτίδες που δε θυμόταν να έχει. Οι ρίζες των κατάμαυρων μαλλιών της ήταν σχεδόν ολόλευκες. Άγγιξε το μέτωπό της. Η γυναίκα στον καθρέφτη επανέλαβε κάθε της κίνηση.
Στο βάθος του καθρέφτη στεκόταν ο Ραούλ. Η Μαίρη Λου τον κοίταξε και ένιωσε το αίμα της να παγώνει. Τα άλλοτε πυκνά μαλλιά του είχαν αραιώσει και γκριζάρει, ενώ βαθιές ρυτίδες αυλάκωναν το πρόσωπό του. Έμοιαζε πολύ μεγαλύτερος από τον άντρα που είχε υποδεχτεί πριν από λίγη ώρα στην πόρτα.
Πότε είχαν γεράσει τόσο; Πώς είχαν περάσει τόσα χρόνια χωρίς να το καταλάβει; Και τι άλλο είχε χάσει από τη ζωή τους;
«Ραούλ;»
«Εδώ είμαι»
Η Μαίρη Λου δε στράφηκε προς το μέρος του. «Ποια είναι η Κριστίνα;»
Ο άντρας έμεινε σιωπηλός.
«Σε παρακαλώ. Πες μου την αλήθεια»
Τον είδε μέσα από τον καθρέφτη να πλησιάζει.
«Είναι η γυναίκα που παντρεύτηκα»
Η Μαίρη Λου ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα. «Κι εγώ;»
Εκείνος στάθηκε πίσω της. «Εσύ είσαι η γυναίκα που παντρεύτηκα»
Εκείνη στράφηκε απότομα. «Γιατί με λες Μαίρη Λου, λοιπόν;»
Ο Ραούλ πήρε μια βαθιά ανάσα. «Γιατί μου ζήτησες να σε λέω έτσι»
«Πότε;»
«Πριν από μερικούς μήνες»
Η Μαίρη Λου κούνησε το κεφάλι. «Δε θυμάμαι»
«Το ξέρω».
«Και γιατί το έκανα;»
Η Μαίρη Λου κάθισε στην άκρη του κρεβατιού. Ο Ραούλ κάθισε δίπλα της.
«Μια μέρα ξύπνησες και μου είπες ότι σε λένε Μαίρη Λου. Στην αρχή νόμιζα πως αστειευόσουν. Μετά κατάλαβα ότι το εννοούσες»
«Και με άφησες να το πιστεύω;»
«Προσπάθησα να σου εξηγήσω»
«Και;»
Ο Ραούλ κοίταξε τα χέρια του. «Φοβόσουν. Θύμωνες μαζί μου. Άλλες φορές επέμενες πως ήμασταν ακόμη νέοι, πως δεν είχαν περάσει τόσα χρόνια από τότε που παντρευτήκαμε»
Η Μαίρη Λου ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται. «Δεν είναι αλήθεια»
«Δε χρειάζεται να με πιστέψεις απόψε»
«Μα γιατί; Γιατί να νομίζω ότι είμαι κάποια άλλη;»
«Αυτό προσπαθούμε να καταλάβουμε με τη γιατρό»
Η Μαίρη Λου κοίταξε ξανά τη φωτογραφία. Είδε τον Ραούλ νέο και χαμογελαστό, και τη γυναίκα δίπλα του ευτυχισμένη μέσα στο νυφικό της. Κάτι άρχισε να αναδεύεται στη μνήμη της. Θυμήθηκε έναν λευκό διάδρομο, μια γυναίκα καθισμένη απέναντί της, που τη ρωτούσε πώς τη λένε, και τον Ραούλ δίπλα της, με τα χέρια σφιγμένα ανάμεσα στα γόνατα. Και θυμήθηκε μια φωνή, τη δική της φωνή.
Δε θέλω να είμαι η Κριστίνα.
Η ανάμνηση χάθηκε τόσο ξαφνικά όσο είχε εμφανιστεί.
«Ραούλ…»
«Ναι, αγάπη μου;»
«Είμαι άρρωστη;»
Ο άντρας άπλωσε το χέρι του και έπιασε το δικό της. «Δεν είσαι καλά τελευταία. Αλλά έχουμε βοήθεια»
Η Μαίρη Λου άρχισε να κλαίει. «Και το σπίτι;»
«Τι έχει το σπίτι;»
«Νόμιζα ότι ήταν όλα τέλεια. Το τραπέζι, το φαγητό, τα λουλούδια…»
Ο Ραούλ τής χάιδεψε τα μαλλιά. «Το σπίτι μας είναι μια χαρά»
«Μα το φαγητό δεν υπήρχε»
«Όχι»
«Κι όμως το θυμάμαι. Θυμάμαι ότι το μαγείρεψα»
Ο άντρας την αγκάλιασε. «Το ξέρω»
«Πώς γίνεται να θυμάμαι κάτι που δεν συνέβη;»
Ο Ραούλ δεν απάντησε αμέσως. Ύστερα απομακρύνθηκε λίγο, σηκώθηκε και πήρε από τη συρταριέρα το μικρό τετράδιο με το μπλε εξώφυλλο.
«Θέλω να σου δείξω κάτι»
Η Μαίρη Λου σκούπισε τα μάτια της. «Τι είναι αυτό;»
«Ένα τετράδιο που κρατάς. Η γιατρός μάς πρότεινε να σημειώνεις πράγματα που θέλεις να θυμάσαι»
Κάθισε ξανά δίπλα της και της το έδωσε. Η γυναίκα το άνοιξε διστακτικά. Στην πρώτη σελίδα υπήρχαν μερικές αράδες, γραμμένες με μεγάλα, προσεκτικά γράμματα.
Με λένε Κριστίνα. Είμαι πενήντα οκτώ χρονών. Ο Ραούλ είναι ο άντρας μου. Είναι εξήντα χρονών και είμαστε παντρεμένοι τριάντα δύο χρόνια. Μερικές φορές ξεχνάω την ηλικία μου και πιστεύω ότι με λένε Μαίρη Λου. Άλλες φορές θυμάμαι γεγονότα που δεν έχουν συμβεί.
Ο Ραούλ με αγαπάει και τον αγαπώ. Είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύομαι περισσότερο απ’ όλους. Όταν μπερδεύομαι, με βοηθάει να θυμηθώ την αλήθεια.
Η Μαίρη Λου πέρασε αργά τα δάχτυλά της πάνω από τα γράμματα.
«Εγώ τα έγραψα αυτά;»
«Ναι, αγάπη μου»
Κοίταξε προσεκτικά τον γραφικό χαρακτήρα. Αναγνώρισε τον τρόπο που σχημάτιζε τα κεφαλαία, τις μικρές καμπύλες στα γράμματα, ακόμη και την ελαφριά κλίση που έπαιρναν οι λέξεις προς τα δεξιά. Ήταν η δική της γραφή.
«Δε θυμάμαι»
«Γι’ αυτό έχουμε το τετράδιο»
Η Μαίρη Λου έμεινε για λίγο κοιτάζοντας τη σελίδα. Ύστερα έκλεισε προσεκτικά το τετράδιο και το ακούμπησε στο κομοδίνο.
«Ραούλ;»
«Ναι;»
«Με αγαπάς ακόμη;»
Ο Ραούλ χαμογέλασε θλιμμένα. «Πάντα»
«Ακόμη κι όταν δεν ξέρω ποια είμαι;»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. «Ακόμη κι όταν δε θυμάσαι πόσα χρόνια είμαστε μαζί»
Εκείνη ακούμπησε το κεφάλι στον ώμο του. Το ρολόι από την τραπεζαρία ακούστηκε να χτυπά οκτώ φορές. Η Μαίρη Λου ανασηκώθηκε και κοίταξε γύρω της, σαν να είχε χάσει για μια στιγμή τον ειρμό των σκέψεών της.
«Οκτώ η ώρα;»
«Ναι»
«Πω πω, πώς πέρασε έτσι η ώρα;» Σκούπισε τα μάτια της και σηκώθηκε.
Ο Ραούλ την παρακολούθησε καθώς ίσιωνε το φόρεμά της.
«Πού πας;»
«Να φάμε, φυσικά. Θα έχει κρυώσει το φαγητό»
Ο άντρας δεν κινήθηκε. Εκείνη στάθηκε στην πόρτα και γύρισε προς το μέρος του.
«Τι έχεις;»
«Τίποτα»
«Είσαι πολύ παράξενος σήμερα». Χαμογέλασε και έφτιαξε μια τούφα από τα μαλλιά της. «Έλα, λοιπόν. Δε θέλω να τρώμε κρύο φαγητό»
Ο Ραούλ σηκώθηκε αργά και την ακολούθησε στην τραπεζαρία. Η Μαίρη Λου κάθισε στη θέση της και άπλωσε την πετσέτα στα γόνατά της, βέβαιη πως είχε ήδη σερβίρει.
«Έλα, αγάπη μου. Κάθισε»
Εκείνος κοίταξε τα δύο άδεια πιάτα. Δίστασε για μια στιγμή, μα τελικά τράβηξε την καρέκλα και κάθισε απέναντί της. Πριν προλάβει να της πει οτιδήποτε, η Μαίρη Λου έστρεψε την προσοχή της στο κινητό του, που βρισκόταν δίπλα στο πιάτο.
«Περιμένεις κάποιο τηλεφώνημα;»
«Όχι»
«Τότε άφησέ το λίγο. Υποτίθεται πως θα περάσουμε ένα όμορφο βράδυ μαζί»
Ο Ραούλ το πήρε και το έβαλε στην τσέπη του. «Έχεις δίκιο»
Η γυναίκα χαμογέλασε ικανοποιημένη, μα γρήγορα συνοφρυώθηκε. «Αλήθεια, κάτι ήθελα να σε ρωτήσω»
Ο άντρας έμεινε για μια στιγμή ακίνητος. «Τι πράγμα;»
«Πώς με αποκάλεσες πριν από λίγο;» Γέλασε παιχνιδιάρικα. «Ένα άλλο γυναικείο όνομα δεν είπες;»
Ο Ραούλ άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν μίλησε. Έριξε μια ματιά προς το υπνοδωμάτιο, εκεί όπου βρίσκονταν η φωτογραφία και το τετράδιο. Ύστερα κοίταξε ξανά το χαμογελαστό της πρόσωπο.
«Όχι, αγάπη μου», είπε τελικά. «Μάλλον δεν άκουσες καλά»
Η Μαίρη Λου ανασήκωσε τους ώμους. «Μπορεί». Έβγαλε το μικρό καθρεφτάκι από την τσέπη της, διόρθωσε το κραγιόν της και χαμογέλασε στο είδωλό της. «Είδες;» του είπε. «Σου το είχα πει πως θα περνούσαμε μια τέλεια βραδιά»
Ο Ραούλ κοίταξε το άδειο πιάτο μπροστά του. «Ναι, Μαίρη Λου». Και χαμογέλασε κι εκείνος.
***
Το επόμενο πρωί, η Μαίρη Λου ετοιμαζόταν μπροστά στον καθρέφτη της τουαλέτας. Είχε χτενίσει προσεκτικά τα μαλλιά της και τώρα έψαχνε το αγαπημένο της κόκκινο κραγιόν. Είχε ανοίξει σχεδόν όλα τα συρτάρια, όταν το βλέμμα της έπεσε σε ένα μικρό τετράδιο με μπλε εξώφυλλο, ακουμπισμένο στο κομοδίνο. Δε θυμόταν να το έχει ξαναδεί.
Το πήρε στα χέρια της και το περιεργάστηκε. Το εξώφυλλο ήταν απλό, χωρίς τίτλο ή κάποια άλλη ένδειξη. Μόνο μια μικρή τσακισμένη γωνία μαρτυρούσε ότι είχε χρησιμοποιηθεί. Το άνοιξε στην πρώτη σελίδα.
Με λένε Κριστίνα. Είμαι πενήντα οκτώ χρονών. Ο Ραούλ είναι ο άντρας μου. Είναι εξήντα χρονών και είμαστε παντρεμένοι τριάντα δύο χρόνια.
Η Μαίρη Λου συνοφρυώθηκε. Πενήντα οκτώ; Ξαναδιάβασε την πρόταση, βέβαιη πως είχε κάνει κάποιο λάθος. Το όνομα Κριστίνα τής φαινόταν παράξενα οικείο, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί από πού. Για μια στιγμή αναρωτήθηκε μήπως το τετράδιο ανήκε σε κάποια άλλη γυναίκα. Μα τότε γιατί βρισκόταν στο δικό της κομοδίνο;
Σήκωσε το βλέμμα προς τον καθρέφτη. Το γνώριμο, νεανικό πρόσωπό της τής ανταπέδωσε το βλέμμα. Πλησίασε, εξέτασε προσεκτικά την επιδερμίδα της και άγγιξε τα μάγουλά της. Όχι, αποκλείεται να ήταν πενήντα οκτώ χρονών! Έπειτα κοίταξε ξανά το τετράδιο. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι σήμαιναν όλα αυτά. Κάποιος έκανε ένα κακόγουστο αστείο; Ή μήπως υπήρχε κάτι που της διέφευγε;
Η ανησυχία της μεγάλωνε, όμως συνέχισε να διαβάζει.
Μερικές φορές ξεχνάω την ηλικία μου και πιστεύω ότι με λένε Μαίρη Λου. Άλλες φορές θυμάμαι γεγονότα που δεν έχουν συμβεί.
Ο Ραούλ με αγαπάει και τον αγαπώ. Είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύομαι περισσότερο απ’ όλους. Όταν μπερδεύομαι, με βοηθάει να θυμηθώ την αλήθεια.
Η Μαίρη Λου έμεινε για λίγο κοιτάζοντας τις γραμμές. Αν όσα διάβαζε ήταν αλήθεια, τότε υπήρχαν ολόκληρα κομμάτια της ζωής της που δεν θυμόταν. Η σκέψη την τρόμαξε. Ωστόσο, οι τελευταίες προτάσεις, εκείνες που μιλούσαν για τον Ραούλ, της πρόσφεραν μια μικρή παρηγοριά. Εκείνον τον γνώριζε. Τον αγαπούσε και ήξερε πως την αγαπούσε κι εκείνος.
Παρατήρησε ξανά τον γραφικό χαρακτήρα. Ήταν αναμφισβήτητα δικός της. Αναγνώρισε ακόμη και τον χαρακτηριστικό τρόπο με τον οποίο σχημάτιζε το κεφαλαίο Ρ, αφήνοντας μια μικρή καμπύλη στο τελείωμά του. Γύρισε σελίδα, περιμένοντας να βρει περισσότερες σημειώσεις. Ήταν λευκή. Ξεφύλλισε μερικές ακόμη, αλλά δεν υπήρχε τίποτα γραμμένο. Της φάνηκε παράξενο να έχει χρησιμοποιήσει ένα ολόκληρο τετράδιο μόνο για λίγες προτάσεις. Σκέφτηκε να το κλείσει, όμως συνέχισε να γυρίζει τις σελίδες μηχανικά, αφήνοντάς τες να γλιστρούν ανάμεσα στα δάχτυλά της.
Λίγο πριν από το τέλος, σταμάτησε απότομα. Στη δεξιά σελίδα, σχεδόν στο κάτω μέρος, υπήρχαν μερικές ακόμη αράδες. Το γράψιμο ήταν πιο βιαστικό, με ορισμένα γράμματα να γέρνουν και τις λέξεις να στριμώχνονται μεταξύ τους. Η Μαίρη Λου έφερε το τετράδιο πιο κοντά στα μάτια της.
Μην εμπιστεύεσαι τον Ραούλ.
Ξέρει ότι ξεχνάς. Ξέρει ότι μπορεί να σε πείσει για πράγματα που δεν συνέβησαν.
Δε σου λέει πάντα την αλήθεια.
Άφησα τόσες σελίδες κενές για να μην το βρει.
Αν διαβάζεις αυτό το μήνυμα και δεν θυμάσαι γιατί το έγραψες, μην τον ρωτήσεις.
Και, πάνω απ’ όλα, μην του δείξεις ποτέ αυτή τη σελίδα.
Η Μαίρη Λου έμεινε ακίνητη. Ξαναδιάβασε τις προτάσεις. Έπειτα γύρισε βιαστικά στην πρώτη σελίδα και κοίταξε το προηγούμενο μήνυμα.
Είναι ο άνθρωπος που εμπιστεύομαι περισσότερο απ’ όλους.
Επέστρεψε στην τελευταία.
Μην εμπιστεύεσαι τον Ραούλ.
Ανάμεσα στα δύο μηνύματα υπήρχαν δεκάδες άγραφες σελίδες. Ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατότερα. Σήκωσε το τετράδιο προς το φως και παρατήρησε προσεκτικά τα γράμματα της τελευταίας σελίδας. Ύστερα τα συνέκρινε με εκείνα της πρώτης: ίδια κλίση, ίδιες μικρές ιδιοτροπίες. Δεν υπήρχε αμφιβολία.
Και τα δύο μηνύματα ήταν γραμμένα με τον δικό της γραφικό χαρακτήρα.
Ερωδίτη Παπαποστόλου
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇