«Λίνα, αύριο είναι η τελευταία μας ευκαιρία. Μεθαύριο φεύγουμε από το νησί και πότε θα ξανάρθουμε και αν, ένας θεός το ξέρει! Κρίμα δεν είναι να τη χάσουμε την εκδρομή;», ρώτησε γλυκότροπα η Κατερίνα γέρνοντας το κορμί της ανάμεσα στα μπροστινά καθίσματα του αυτοκινήτου και προσπαθώντας να τραβήξει την προσοχή της Λίνας. Η Λίνα δεν…

«Μαύρο. Το μαύρο δεν είναι χρώμα. Το μαύρο είναι η απουσία χρώματος. Ρουφά μέσα του τα χρώματα, όλα τα χρώματα και δεν αφήνει κανένα να διαφύγει, σα διαστημική μαύρη τρύπα. Ρουφά μέσα του την ομορφιά, την ελπίδα, τη θέληση για ζωή, την ίδια τη ζωή…» «Για μένα τα μαύρα είναι η διαφυγή Μίλτο!» ψιθύρισε αυθόρμητα…

Η σύλληψη – Εκδοχή Ι Ένα βροχερό πρωινό, η Λήδα Γατζοπούλου μπήκε στο γραφείο του υπαστυνόμου Νικόλα Στεργίου, συνοδευόμενη από την άψυχη, μαυροφορεμένη μητέρα του άντρα της. Ο υπαστυνόμος σάστισε κοιτώντας τη νεαρή γυναίκα με τα μακριά, όμορφα μαλλιά και τα όμορφα, καστανά μάτια που σπίθιζαν από οργή. Του φάνηκε τόσο εύθραυστη έτσι κοντούλα κι…

«Δύο λεπτά θα κάνω, έρχομαι!» ακούστηκε να ξεμακραίνει γοργά η φωνή του Ασημάκη καθώς χωνόταν μέσα στο θολωτό υπόστεγο του πετρόχτιστου καρνάγιου. «Άιντε, Ασημάκη μου, αργήσαμε!», του φώναξε η Λενιώ που τον ακολουθούσε διστακτική ανασηκώνοντας το ατζαλένιο μακρύ φουστάνι της, στο χρώμα του κόκκινου κρασιού, με τ’ ακροδάκτυλά της φοβούμενη μη λερώσει τα καλά της…

Ο Νικόλας ένιωθε σα να στεκόταν με το ένα πόδι στο κενό πάνω από την άβυσσο και τ’ άλλο καλά στερεωμένο στη γη κι όλο κι αμφιταλαντευόταν πότε προς τη μια μεριά και πότε προς την άλλη. Πότε ένιωθε τη μαυριδερή άβυσσο να τον τραβά, να θέλει να τον πνίξει στα ανήλιαγα σπλάχνα της και…

«Έσκισε πάλι ο δικός σου! Το καλύτερο παιδί πήρες! Τυχερή!» είπε προσπαθώντας μάταια να καλύψει τη ζήλεια της η Αλεξία και άρχισε πάλι να πληκτρολογεί χτυπώντας τα πλήκτρα με μανία με τα μακριά καλοακονισμένα νύχια της. «Ναι, πολύ τυχερή!» συμφώνησε κι η Μαρία τραβώντας μια γερή ρουφηξιά από το τσιγάρο της κι αφήνοντας αργά αργά…