Η Αγγελική κοιτούσε προβληματισμένη έξω από το θολό παράθυρο της τον κάμπο, που τον κάλυπτε μια παχιά στρώση χιονιού και λαμπύριζε σαν κρυσταλλίνα Νάξου. Βαριές μολυβένιες νεφέλες κρέμονταν από πάνω τους. Λευκά πουπουλάκια ξεκίνησαν να πέφτουν μαλακά από το κόσκινο του ουρανού. Όσο η ώρα περνούσε, η χιονόπτωση δυνάμωνε. Δάγκωσε τα χείλη της αναποφάσιστη και…

«Έλλη, εδώ!». Η Έλλη, κουνώντας ζωηρά το χέρι της, χαιρέτησε την παιδική της φίλη, που κάθονταν στο πέτρινο ψηλό τείχος του βυζαντινού κάστρου, με τα πόδια της να κρέμονται στο κενό και άρχισε να σκαρφαλώνει με ζωηρότερο βήμα το στενό, φιδωτό μονοπάτι. Σε μια στροφή η Καίτη έπεσε πάνω της γελώντας. «Πότε ήρθες;» «Πριν λίγο!»…

Φόρεσε τη ναυτική τραγιάσκα του και έριξε μια εξεταστική ματιά στα νύχια του. Του ‘χε γίνει συνήθειο, από τότε που μια από τις κόρες του, μη μπορώντας να αποφασίσει με ποιο χρώμα να βάψει τα νύχια της, του τα ‘χε βάψει, καθώς κοιμόταν στην πολυθρόνα και ‘κείνος πήγε έτσι στο καφενείο. Ένα μήνα τον κορόιδευαν…

Τα δάκτυλά του εξερευνούσαν κάθε πόντο του κορμιού της, αργά, νωχελικά, ηδονικά. Η ανάσα της έγινε πιο γρήγορη. Το μυαλό έσβησε θαρρείς και ήταν πίνακας, που περάστηκε με σφουγγάρι και έμεινε πεντακάθαρος και πανέτοιμος για να καταγράψει τη δική τους ιστορία. Η έκρηξη ήταν μεγαλειώδης. Το κορμί της ακόμα τινάζονταν από τους σπασμούς, όταν τον…

…προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια της, μα έτσουζαν. Ένιωθε τα μικρά ρυάκια ιδρώτα να αυλακώνουν το μέτωπό της, να κυλούν ασυγκράτητα και να ενώνονται με τα δάκρυά της. Συνέχιζαν έτσι, αγκαλιασμένα, το ταξίδι τους στα μάγουλά της, νοτίζοντας τα ξεραμένα χείλη της, για να κατρακυλήσουν στο λαιμό της και να λιμνάσουν στα στήθη της. Έφτυσε…

Επιτέλους, με όλη αυτή την κατάσταση βρήκα το χρόνο να ξεδιαλέξω τις χιλιάδες φωτογραφίες που έχω βγάλει όλα αυτά τα χρόνια και να τις εκτυπώσω. Κάθομαι ώρες μπροστά στον υπολογιστή και χαμογελώ, αναπολώ, μελαγχολώ· πώς μεγάλωσαν έτσι τα παιδιά; Ανοίγω τη μια φωτογραφία μετά την άλλη. Πρέπει να επιλέξω τις καλύτερες, τις πιο αντιπροσωπευτικές, τις…