Μόνος. Τώρα πια ήταν μοναχός του, ο Οδυσσέας. Η τελευταία γυναικεία συντροφιά του, ήταν η μάνα του. Μόλις την αποχαιρέτησε και αυτήν, με ένα σπαρακτικό φιλί στο στολισμένο φέρετρο. Και έπρεπε να γυρίσει στο πατρικό του, που παντού υπήρχε η μυρωδιά της, τα ρούχα της, το υπνοδωμάτιό της και να μείνει μέσα, κενός και ορφανός…

-Κυριάκο, από εδώ οι δύο καινούργιες και ωραίες, η Λένα και η Μυρτώ. -Χάρηκα πολύ πολύ. Ελάτε, ελάτε κορίτσια να κάτσετε εδώ και σας πω τι έπαθα εκεί που κολυμπούσα αμέριμνος στα άπατα χθες το πρωί… Πάντα πάω πολύ μέσα στο πέλαγος, είναι πιο ήσυχα, δεν ακούγεται καμία φωνή απ’ τους λουόμενους, αλλά μόνο η…

Το ταξίδι τους στην Πράγα, τέλη Φλεβάρη του 2020! Αυτό αναπολούσε η Σοφία, τις ελάχιστες στιγμές που κατάφερνε να ηρεμήσει στην κουνιστή της πολυθρόνα. Τότε δεν ήξεραν πως μαζί με τα χειροποίητα κρύσταλλα Moser, κουβαλούσαν στις βαλίτσες τους τις τελευταίες χαρούμενες μέρες τους μονιασμένοι, σαν οικογένεια. Αυτή, ο Τάσης και ο Πετράκης τους. Θυμόταν πόσο…

Μύρισε άνοιξη! Μαζί με την πρωινή υγρασία, χώθηκε αυθάδικα στην αρχαιοελληνική μου μυτούλα. Μία και μοναδική κουτσουπιά στέκει στην άκρη της πεζούλας, κοντούλα μα τόσο τσαχπίνα, στολισμένη στα ροζ! Με μέθυσε η γλυκιά οσμή της και αποφάσισα να μην παίρνω το αμάξι για δουλειά. Αντ΄ αυτού να περπατώ ως την κεντρική λεωφόρο και να πηγαινοέρχομαι…

TW : Ενδοοικογενειακή β*α, εκφοβισμός «Δε θα πας πουθενά! Ακούς τι σου λέω; Μην τολμήσεις και κόψεις τα μαλλιά σου, θα σου κόψω και τα ποδάρια, μην τρέχεις και τ’ ανοίγεις δεξιά-αριστερά!». Ούρλιαζε στα αυτιά της Μελανίας, ο Μίλτος. Ψύχραιμα αυτή, του απάντησε με ένα ξερό ναι. Πήρε την τσάντα της και έκλεισε ήρεμα την πόρτα…

Η Λενιώ χώθηκε σαν σαΐτα στην αποθηκούλα της κουζίνας, χωρίς να την ακούσει κανείς. Από εκεί, ίσα που άνοιξε αθόρυβα το κάτω μεσoπόρτι για να χωρέσει να βγει, καθώς το πάνω έτριζε αφόρητα. Αντί όμως να τρέξει στον πίσω κήπο, συνέχισε κολλητά στην μάντρα, ως το ξεχαρβαλωμένο σύρμα. Το ξεσκάλωσε απ΄το παλούκι του και έτρεξε…

Επιτέλους, το όνειρο του Αντίλ έγινε πραγματικότητα. Πίστευε πως δε θ’ αξιωνόταν ποτέ να σμίξει με την οικογένειά του, στην  Ελλάδα. Και όμως! Η γυναίκα του, η Ιρμάκ, έπινε το καφεδάκι της δίπλα του στην ομπρέλα, ρουφώντας αχόρταγα τον ζωογόνο Αττικό ήλιο. Η κόρη του, η Λαλέ, με το σαπ της κωπηλατούσε στην ήρεμη θάλασσα.…