Ο Άρης ήταν άνθρωπος της συνήθειας. Πόσο μάλλον στην ακριτική Ορεστιάδα, που είχε περιορισμένες επιλογές για περιποιημένο πρώτο καφέ της μέρας. Με συνοδεία αφράτου γεμιστού κουλουριού. Τεταρτούλα ήταν, επτά ακριβώς όταν κατέβηκε απ’ το αμάξι και κατευθύνθηκε στο φούρνο της γιαγιάς. Τρία άτομα ουρά, η κοπέλα μπροστά του μόλις ένιωσε τον άγνωστο πίσω της, γύρισε…

Ο Κωστής μια γυναίκα λάτρεψε κεραυνοβόλα. Είκοσι χρονών ήταν και οι δυο το ’65, όταν περάσανε τα σκαλιά της εκκλησίας. Τυχαία βρέθηκε η Αργυρή στην ενορία του, καλεσμένη σε βάπτιση, εκείνη την Κυριακή, στον Φανό. Μόλις δυο έτη μετά, τα ξαναδιάβηκανε ως παντρεμένοι. Μελωμένος ο έρωτάς τους, άνθισε στις καρδιές τους, σαν κατακόκκινα κλαδιά κισσού…

Την ποθούσε διαβολεμένα. Την έβλεπε να περνά από μπροστά του και το βλέμμα του ταξίδευε στο λυγερό κορμί της. Του κουβέντιαζε και έλιωνε στα πόδια του, ήταν όμοιο πυρακτωμένο σίδερο που έμπηγε βαθιά του, ο ήχος της φωνής της. Το αθώο χαμόγελό της, το ρουφούσε η διψασμένη του ψυχή, για να αιχμαλωτίσει σα δαίμονας όσο…

Η ζωή κάποιες φορές έχει τόσο μαύρο χιούμορ που είναι σίγουρο πως σε κοροϊδεύει, την ακούς ξεκάθαρα να καγχάζει στ’ αυτιά σου. Σαλαμίνα, 1948, το ζεύγος Τσουλούφη περίμενε το δεύτερο παιδί τους. Κόρη, με έτοιμο το όνομά της απ’ την πεθερά της, την Θεοχαρούλα. Σίγουροι πως θα κληρονομούσε την καλοσύνη, την σπιρτάδα και την γλύκα…

Ήταν πεπεισμένος ο Ούα -έτσι τον φώναζε ο μικρότερος αδελφός του ανέκαθεν- πως η απόφασή του να αφήσει πίσω του την πρωτεύουσα και να ζήσει μόνιμα στο νησί, ήταν το καλύτερο για όλους. Τον είχαν κουράσει τα πηγαινέλα, οι γονείς του είχαν μεγαλώσει για να κατεβαίνουν συχνά Αθήνα και ο κατά δέκα χρόνια νεότερος Πέρη,…