Η ζωή κάποιες φορές έχει τόσο μαύρο χιούμορ που είναι σίγουρο πως σε κοροϊδεύει, την ακούς ξεκάθαρα να καγχάζει στ’ αυτιά σου. Σαλαμίνα, 1948, το ζεύγος Τσουλούφη περίμενε το δεύτερο παιδί τους. Κόρη, με έτοιμο το όνομά της απ’ την πεθερά της, την Θεοχαρούλα. Σίγουροι πως θα κληρονομούσε την καλοσύνη, την σπιρτάδα και την γλύκα…

Ήταν πεπεισμένος ο Ούα -έτσι τον φώναζε ο μικρότερος αδελφός του ανέκαθεν- πως η απόφασή του να αφήσει πίσω του την πρωτεύουσα και να ζήσει μόνιμα στο νησί, ήταν το καλύτερο για όλους. Τον είχαν κουράσει τα πηγαινέλα, οι γονείς του είχαν μεγαλώσει για να κατεβαίνουν συχνά Αθήνα και ο κατά δέκα χρόνια νεότερος Πέρη,…

Ο Στέργιος έκλεινε τα δεκαοχτώ τον Αύγουστο του ‘55. Στερνοπούλι, με τα δυο αδέλφια του και τον πατέρα του ήδη εργάτες στην Γερμανία. Γι’ αυτό μισούσε την ξενιτιά και είχε φροντίσει να μάθει την τέχνη των παππούδων του. Κουρέας! Το μαγαζί τους στην στοά στην Ρόμβης είχε κίνηση και θα το έκανε πιο ξακουστό σαν…

– Αγόρι μου, υπομονή ζητώ, κάνα χρόνο. Νέοι είστε! Δεν έχει κλείσει εξάμηνο που πέθανε η μάνα μου. Δεν είμαι για χορούς και πανηγύρια! Χώρια που είχαμε έξοδα και τρεχάματα με την γιαγιά σου μέχρι να μας αφήσει. Πού θα τα βρούμε;– Όχι, όχι! Η Φαίδρα δεν μπορεί να περιμένει. Είπα ότι θα την πάρω…