Ήμουν μόλις τριών ετών.Για την ακρίβεια, τριών χρονών και τριών μηνών.Ήμουν η μεσαία κόρη μιας κανονικής όμορφης οικογένειας.Εκ περιγραφών όλα αυτά, καθώς τριών χρονών και τριών μηνών τι μνήμες μπορεί να έχει ένα παιδί που ζει μέσα σε ασφάλεια, αγάπη και κανονικότητα; Τα καλοκαίρια τα ξεκοκαλίζαμε σ’ ένα εξοχικό μέρος της Αττικής, καθότι σαν αστοί,…

Χτύπησε το τηλέφωνό μου. Το σήκωσα και μια γλυκιά ευγενική νεανική γυναικεία φωνή, με καλησπέρισε. “Ενδιαφέρομαι για το διαμέρισμα που νοικιάζετε” Δεν ήταν διαμέρισμα, το ισόγειο του σπιτιού μου ήταν και ήταν σαν το ίδιο μου το σπίτι. Ο υποψήφιος ενοικιαστής θα έπρεπε να πληρούσε καταρχάς τους όρους μιας σχεδόν οικογενειακής συμβίωσης, δεν ήταν απλός…

Εκείνος είχε περάσει τα ογδόντα. Με την χάρη ενός κάποτε πολύ ωραίου άντρα και τ’ ανελέητα σημάδια του χρόνου πάνω του, καλοντυμένος, ξυρισμένος, με το καπελάκι του στα χέρια, ένας κύριος. Καθόταν στις καρέκλες της αναμονής του καταστήματος της κινητής τηλεφωνίας που μπήκα να πληρώσω λογαριασμό. Δίπλα του η γυναίκα του. Με το δροσερό λινό…