TheBluez

Η Αναστασία σηκώθηκε από το κρεβάτι της, στάθηκε για λίγο όρθια, κοίταξε το πρόσωπό της στον στρογγυλό καθρέπτη της παλιάς συρταριέρας, ίσιωσε τα ατίθασα γκρι μαλλιά της, φόρεσε την ρόμπα της, τράβηξε τις κουρτίνες και άνοιξε το παράθυρο να μπει λίγο φρέσκο στο δωμάτιο. Η μέρα ήταν ιδιαίτερη για την εξηντάρα γυναίκα, με το ακόμη όμορφο παρουσιαστικό, δεν ήξερε τι σημαίνουν ρυτίδες, ο χρόνος την αγαπούσε όπως και οι άνθρωποι. Ανήμερα των γενεθλίων της θα γινόταν και η βράβευσή της από την πολιτεία για το σπουδαίο έργο της.

Η επιλογή της ημέρας έγινε τυχαία, μαζί με τα εξηκοστά τρίτα κεράκια, θα κράταγε σε λίγες ώρες και το βραβείο της, που ποιος ξέρει τι θα απεικόνιζε, μία γυναίκα, ένα μωρό ή και τα δύο μαζί; Το βλέμμα της έπεσε στην οικογενειακή ασπρόμαυρη φωτογραφία που είχε ξεθωριάσει από τον χρόνο, οι γονείς της και οι τρεις αδελφές της, η Μαρία, η Γεωργία και εκείνη στην μέση. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού για να τους ρίξει μία καλύτερη ματιά. Έτσι έκανε όταν ήθελε να τους πει τα νέα της, αφού κανείς τους δεν βρισκόταν στην ζωή, αλλά ακόμη τους ένιωθε κοντά της. Η μάνα της, η Αργυρώ, με καταγωγή από την Σμύρνη, ήρθε στην Ελλάδα μετά την καταστροφή που ακολούθησε όταν ήταν δύο μηνών. Η μητέρα της δεν άντεξε τις κακουχίες, τον ξεριζωμό και πέθανε λίγο χρόνο μετά την άφιξή τους στον Πειραιά. Έμεινε ο πατέρας πίσω, ο Κώστας, έναν ψηλός μελαχρινός άντρας με μουστάκια, σγουρά μαλλιά και μεγάλες πλάτες που τον έδειχναν ακόμη πιο μεγάλο, να μεγαλώνει ένα παιδί ολομόναχος. Τι να πρωτοκάνει ο δόλιος; Να δουλεύει από ‘δω και από ‘κει; Να μαζεύει το σπίτι; Όλα του φαίνονταν βουνό, αυτές είναι γυναικείες δουλειές έλεγε από μέσα του και όσο η Αργυρούλα μεγάλωνε, τόσο φούσκωνε και ξεφούσκωνε από το βάρος. Την έδενε την μικρούλα στο κρεβάτι να μην του φύγει και έφευγε για το μεροκάματο, που ένας Θεός ήξερε πού θα ήταν κάθε φορά. Στην ίδια θέση την έβρισκε και μάτωνε η καρδιά του, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή. Όταν το αντιλήφθηκαν οι γειτόνισσες, του πρότειναν να το δώσει το παιδί για υιοθεσία. Δεν το ήθελε καθόλου αυτό, να βρεθεί τελείως μόνος, όμως όταν κατάλαβε το αδιέξοδό του, την έδωσε σε ένα πολύ καλό ζευγάρι που δεν είχε παιδιά. Την αγάπησαν με την πρώτη και την μεγάλωσαν με τον καλύτερο τρόπο. Εκείνος εξαφανίστηκε από την ζωή της, μέχρι την ημέρα που εκείνη τον αναζήτησε όταν μεγάλωσε, για να μάθει τον λόγο που την έδωσε και δεν την κράτησε κοντά του. Μόνο τα σκυλιά παρατάνε, έλεγε συνέχεια στον εαυτό της, τα παιδιά ποτέ!

Ο πατέρας της, ο Παναγής, μετρίου αναστήματος, γύρω στα τριάντα, με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια, ήταν ένας απλός άνθρωπος, με καταγωγή από την Άνδρο, ναυτικός στο επάγγελμα και πολύ δουλευταράς. Έκανε κοντινά δρομολόγια, Κυκλάδες, νησιά του Σαρωνικού, χωρίς να λείπει από την δουλειά του ποτέ. Για αυτό και τον βράβευσαν στο τέλος της καριέρας του με ένα μικρό χρηματικό ποσό για την συνεχή και αδιάκοπη εργασία του. Έκανε όνειρα ο Παναγής, να αγοράσει ένα μικρό σπίτι, να βρει και μία γυναίκα να παντρευτεί, είχε φτάσει τα τριάντα πια και η μοναξιά ήταν αβάσταχτη. Όχι γιατί θα έμενε σπίτι του συνέχεια, αλλά η ιδέα ότι θα τον περίμενε κάποια, έστω για λίγες ώρες, θα του έδινε χαρά στην ψυχή του. Και το όνειρό του έγινε πραγματικότητα. Και σπίτι αγόρασε πίσω από τον Άη Διονύση για να είναι κοντά στο λιμάνι. Τώρα έμενε να βρεθεί μία νύφη και την βρήκε στο πρόσωπο της Αργυρώς. Την είδε την κοπέλα στην ταβέρνα του μπάρμπα-Αντώνη, εκείνος απολάμβανε το ζεστό φαγητό και εκείνη είχε έρθει να αγοράσει λίγο κρασί για το σπίτι. Είχε έναν αέρα επιβλητικό και πολύ θηλυκό.

Τα μάτια τους συναντήθηκαν και η μικρή αντί να κατεβάσει το κεφάλι κάτω, συνέχισε να τον κοιτάζει επίμονα. Μα ποιος είναι αυτός που με κοιτάζει έτσι; Δεν είναι της γειτονιάς, σκέφτηκε από μέσα της. Ο Παναγής ρώτησε τον ταβερνιάρη, έναν γλυκύτατο μεσήλικα κύριο με ψαρά μαλλιά, έμαθε για την Αργυρώ, από πού ήταν, για τους θετούς γονείς της, για το παρελθόν της από την Σμύρνη και την έστησε ένα πρωινό έξω από το σπίτι της, να την πιάσει να της μιλήσει. Εκείνη έκπληκτη, του ανταπέδωσε τον λόγο και σε λίγο καιρό η γνωριμία εξελίχτηκε σε αίσθημα βαθύ και ειλικρινές, που κατέληξε σε γάμο. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο μικρό σπίτι του Παναγή και η νεαρή γυναίκα το μετέτρεψε σε ένα παλατάκι. Με τα λουλούδια του, την καθαρή αυλή με τα τετράγωνα ασπρόμαυρα πλακάκια, το είχε μετατρέψει σε παράδεισο αυτό το σπίτι. Ο άντρας πια ήταν τόσο χαρούμενος, ούτε που τον ένοιαζαν οι κακουχίες που φέρνει η θάλασσα στους ναυτικούς, το μυαλό του ήταν στην αγαπημένη του, που τον περίμενε με την αγκαλιά της και την ζεστασιά της.

Το πρώτο παιδί δεν άργησε να έρθει, ένα πανέμορφο ξανθό κορίτσι, που πήρε το όνομα της μάνας του, “Μαρία”, για να την τιμήσει, αφού πια δεν βρισκόταν στην ζωή. Η Αργυρώ έμεινε πίσω να παλεύει μόνη με ένα παιδί, δεν πειράζει, έλεγε από μέσα της, που είναι κορίτσι, θα με βοηθάει και στις δουλειές όταν μεγαλώσει. Ένα ήταν το πρόβλημα, η προίκα. Με οικονομία και σκληρή δουλειά θα τα κατάφερναν να αγοράσουν ένα σπιτάκι στην κόρη τους όταν έρθει η ώρα να την προικίσουν με όλα τα καλά της. Σε τρία χρόνια ήρθε και η δεύτερη εγκυμοσύνη, χαρά μεγάλη στο σπίτι. Σίγουρα αυτό θα είναι αγόρι, έλεγε ο Παναγής, να δώσει το όνομα του πατέρα του επιθυμούσε ο καημένος.
-Ε, κυρά Αργυρώ, της είπε μία μέρα η γειτόνισσα, κορίτσι θα είναι κι αυτό, δεν βλέπεις την κοιλιά σου που είναι ολοστρόγγυλη;

Κεραυνός χτύπησε την γυναίκα, αλλά δεν έδωσε μεγάλη σημασία στα λόγια. Σε λίγους μήνες έφερε στον κόσμο άλλο ένα κορίτσι. Πάλι προίκα, θυσίες, σκληρή δουλειά για το ζευγάρι. Το μωρό πήρε το όνομα της θετής της μάνας, της Γεωργίας, για να τους δώσει και μία χαρά, να τους δείξει την ευγνωμοσύνη για τα όσα της είχαν προσφέρει. Ο Παναγής από την μια ήταν ευχαριστημένος γιατί είχε μια οικογένεια που τον περίμενε στην κάθε του έξοδο και από την άλλη έπρεπε να δουλεύει ασταμάτητα να προικίσει δύο κορίτσια. Ήταν πολύ δύσκολο, αλλά με την βοήθεια του Θεού και την συμπαράσταση της γυναίκας του, θα τα κατάφερνε.

Πέρασαν άλλα τρία χρόνια και η Αργυρώ ξαναέμεινε έγκυος. Ούτε κουβέντα δεν ήθελε να ακούσει η γυναίκα για άλλο παιδί και αποφάσισε να τερματίσει την εγκυμοσύνη της. Τρεις φορές πήγε στην μαμή και τις τρεις την διαβεβαίωσε ότι αυτή την φορά θα ήταν τυχερή, αγόρι είναι κυρ’ Αργυρώ μου, μην το ρίξεις αμαρτία είναι. Και δεν το έριξε η δόλια, άλλο ένα κορίτσι ήρθε στον κόσμο. Συμφορά μεγάλη! Ο Παναγής ούτε που πάτησε σπίτι του την ημέρα της γέννας, έφυγε ξανά για ταξίδι, χωρίς να δει παιδί και λεχώνα. Έτσι η γυναίκα πάλευε μέρα νύχτα να τις μεγαλώσει, κάνοντας τεράστια οικονομία να μαζεύει χρήματα για τις προίκες τους. Η τελευταία πήρε το όνομα Αναστασία, της βιολογικής της μητέρας, να έχει κάτι να της θυμίζει την πατρίδα που δεν γνώρισε ποτέ. Η Αναστασία μεγάλωσε μόνη της, μέχρι τα τέσσερα δεν είχε περπατήσει, γιατί κανείς δεν είχε ασχοληθεί μαζί της. Για παρέα είχε τις γάτες, με αυτές κοιμόταν αγκαλιά. Ούτε μίλαγε πολύ γιατί φοβόταν, οι αδελφές της που ήταν μεγαλύτερες έπαιζαν μαζί και σε αυτή δεν έδιναν σημασία.

Τα χρόνια πέρασαν και η Αναστασία έφτασε στα δεκατέσσερα, ήταν μία πολύ όμορφη κοπέλα, με ξανθά μαλλιά και μεγάλα καστανά εκφραστικά μάτια. Η μητέρα της την έστειλε στην καλύτερη μοδίστρα του Πειραιά να μάθει την τέχνη, να αρχίσει να δουλεύει να μαζέψει μόνη της την προίκα της. Ένα πρωινό χτύπησε η πόρτα ο υδραυλικός να φτιάξει την βρύση που είχε χαλάσει και έτυχε να την ανοίξει η μικρή. Εκείνος μόλις την είδε θαμπώθηκε από την ομορφιά της και μετά από λίγες μέρες πήγε στην μάνα της να την ζητήσει. Τι τύχη είναι αυτή που χτύπησε την πόρτα της, σκέφτηκε η μάνα και του την έδωσε χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς να ρωτήσει την κόρη. Από εκείνη την ημέρα άλλος ήταν υπεύθυνος για την Αναστασία, εκείνη δεν είχε κανένα λόγο, έτσι δέχτηκε την μοίρα της.

Η σχέση αυτή εξελίχτηκε σε εφιάλτη, ο Τάσος την πίεζε να βρεθούν ερωτικά και την βίαζε επανειλημμένα, με αποτέλεσμα να μένει έγκυος. Μία εγκυμοσύνη και ένα παιδί ήταν ό,τι χειρότερο για εκείνη που ήθελε να παντρευτεί από έρωτα. Κάθε φορά που έμενε έγκυος, πήγαινε στην γειτονιά να ζητιανέψει λίγα χρήματα για να ρίξει το παιδί. Ακόμη δεν ήταν ανεξάρτητη οικονομικά και αναγκαζόταν να ζητάει την βοήθεια των ξένων γυναικών. Επτά εγκυμοσύνες, επτά εκτρώσεις, επτά ζητιανιές, επτά ταπεινώσεις. Καμία συμπαράσταση, καμία βοήθεια, καμία δεν βρέθηκε να της συμβουλέψει να του πει να βάζει προφυλακτικό να αποφεύγει αυτές τις δυσάρεστες καταστάσεις.

Όταν έφτασε στα είκοσι και είχε γίνει ανεξάρτητη πια οικονομικά, τον έδιωξε το άντρα και ησύχασε, κανείς πια δεν θα μπορούσε να της επιβάλλει τίποτα και κανέναν! Πήγε στο Πασαλιμάνι, κάθισε σε ένα παγκάκι να αντικρίσει την θάλασσα, να ρουφήξει λίγο αέρα και ιώδιο, έκλεισε τα μάτια και έκανε σχέδια για το μέλλον. Θα δούλευε σκληρά και θα μάζευε χρήματα να αγοράσει ένα σπίτι με αυλή, να την γεμίσει με γλάστρες και λουλούδια. Θα έπαιρνε και αυτοκίνητο, να πηγαίνει και εκδρομές, να φεύγει μακριά και ίσως στο μέλλον να είχε και έναν άντρα στο πλευρό της που να την κοίταζε στα μάτια και να την αγαπούσε.

Η Αναστασία φτάνοντας στα εικοσιπέντε, είχε αγοράσει το σπίτι ακριβώς όπως το ονειρευόταν, με δύο κρεβατοκάμαρες, μεγάλη κουζίνα, άνετο σαλόνι, αυλή με τετράγωνα πλακάκια σαν του πατρικού της και έβαλε γλάστρες, όλες κόκκινες, να δώσει χρώμα, να της φτιάχνει το κέφι όταν θα απολάμβανε το καφεδάκι της. Κάθε χρόνος που πέρναγε, της πρόσθετε ομορφιά και γοητεία, όμως αυτή δεν το εκμεταλλευόταν καθόλου. Κλεισμένη στον εαυτό της σκεφτόταν το παρελθόν, πώς να γιατρέψει τις πληγές της, τα άγχη της, θα μπορούσε να κάνει κάποτε ένα παιδί; Θα μπορούσε να βρεθεί ερωτικά με έναν άντρα χωρίς να αισθάνεται ότι βιάζεται;

Ένα πρωινό του Δεκέμβρη, λίγο πριν ξημερώσει του Αγίου Σπυρίδωνα, άκουσε το κουδούνι της πόρτας να χτυπάει επίμονα. Σηκώθηκε με απορία, ποιος να είναι τόσο πρωί; αναρωτήθηκε. Άνοιξε την πόρτα και αντίκρισε μία κοπέλα από την γειτονιά, ήταν το Μαράκι, μια μελαχρινή και όμορφη δεκαπεντάχρονη .
-Καλημέρα σας κυρία Αναστασία, συγνώμη για το πρωινό ξύπνημα, μπορώ να περάσω; ρώτησε η μικρή με τρεμάμενη φωνή.
-Έλα, πέρασε μικρή μου. Τι συμβαίνει και έρχεσαι τέτοια ώρα; Όλα καλά στο σπίτι;
-Ναι, όλα καλά. Ξέρετε κυρία Αναστασία… εγώ…, είπε το νεαρό κορίτσι με λυγμούς, με όλο το θάρρος, θέλω την βοήθειά σας σε κάτι. Να, ξέρετε, είχα μία περιπέτεια με έναν νεαρό από την γειτονιά και τώρα και είμαι έγκυος. Άμα το μάθει η μάνα μου θα με σκοτώσει. Ο φίλος μου όταν του μίλησα για την εγκυμοσύνη, μου γύρισε την πλάτη και τώρα τι θα κάνω, μου λέτε; Μπορείτε να με βοηθήσετε να απαλλαγώ από αυτό το παιδί; Σας παρακαλώ κάντε κάτι!

Η Αναστασία ταράχτηκε με τα λόγια της, θυμήθηκε τα δικά της. Πώς να την αφήσει ξεκρέμαστη και από την άλλη δεν ήθελε να περάσει το κορίτσι την δική της δοκιμασία.
-Έλα, σκούπισε τα ματάκια σου, να φάμε και κάτι να μην αφήσουμε το στομάχι μας άδειο, δεν κάνει.

Χώθηκαν στην κουζίνα οι δυο τους και αφού έφτιαξαν τηγανίτες, κάθισαν στον καναπέ να τις απολαύσουν. Η μικρή τις έτρωγε λαίμαργα αναστενάζοντας, τι νόστιμες που είναι!, έλεγε και μετά έβαζε και τα κλάματα. Τι θα κάνω τώρα, πέστε μου;
-Άκου, για όλα υπάρχουν λύσεις. Πας σχολείο ή όχι;
-Όχι, έχω σταματήσει από πέρσι.
-Ωραία, θα πάω στην μάνα σου, να της προτείνω να σε πάρω στην δούλεψή μου να με βοηθάς, θα μένεις εδώ μαζί μου μέχρι να γεννήσεις. Μετά θα δούμε τι θα κάνουμε.

Η μικρή πήρε θάρρος και με τα μουσκεμένα χείλια έκανε να της φιλήσει τα χέρια.
-Σιγά κορίτσι μου, δεν είμαι και παπάς! και βάλανε τα γέλια οι δυο τους

Έτσι και έγινε, η μικρή έμεινε στο σπίτι της Αναστασίας για όσο καιρό χρειαζόταν και κανείς δεν αντιλήφθηκε το παραμικρό. Λίγο πριν την γέννα, πήγε στους γονείς της μικρής και τους εξιστόρησε τα γεγονότα χωρίς να κρύψει το παραμικρό. Οι άνθρωποι, έκπληκτοι αλλά χωρίς θυμό, αφού την ευχαρίστησαν, στάθηκαν δίπλα στο παιδί τους και στο μωρό με τον καλύτερο τρόπο.

Δεν ήταν η τελευταία φορά που η Αναστασία πρόσφερε την βοήθειά της σε νέα κορίτσια και γυναίκες που έμεναν έγκυες και για κάποιο λόγο δεν μπορούσαν να προχωρήσουν σε γάμο. Πολλές γυναίκες βρήκαν καταφύγιο στο σπίτι της, γυναίκες κακοποιημένες, βιασμένες, δυστυχισμένες. Το σπίτι της πια δεν της χώραγε όλες και σε κάποια στιγμή νοίκιασε έναν μεγαλύτερο χώρο αποκλειστικά για αυτές. Σπίτι, δουλειά, βοήθεια, τρέξιμο και προσφορά. Αυτή ήταν η ζωή της και τα χρόνια πέρασαν χωρίς να το καταλάβει. Για καλή της τύχη της συμπαραστάθηκαν άνθρωποι προσφέροντας χρήματα και έτσι ιδρύθηκε ένας οργανισμός που σκοπός του ήταν η προστασία της μητέρας, του αγέννητου παιδιού, ακόμη και μετά την γέννα υπήρχε μία τεράστια ομπρέλα που απλωνόταν πάνω από τα κεφάλια τους και τις αγκάλιαζε. Η φήμη της εξαπλώθηκε σε όλο τον ελλαδικό χώρο, η χαρά και η ικανοποίηση κάθε φορά που γεννιόταν ένα παιδί, ήταν μεγάλη. Αρκετές φορές θυμόταν την δική της περιπέτεια, αν δεν είχε περάσει τόσα η ίδια, δεν θα μπορούσε να σταθεί κοντά στις γυναίκες ή ακόμη και στα νεαρά κορίτσια με το ίδιο πρόβλημα. Η κοινωνία άλλαζε με αργούς ρυθμούς, ποτέ δεν ήταν εύκολο να δεχτεί μία ανύπαντρη γυναίκα, αυτό όμως την πείσμωνε όλο και περισσότερο. Η οικογένειά της αισθάνθηκε μεγάλη περηφάνια για εκείνη και η Αναστασία μέσα από την προσφορά της τα βρήκε ακόμη και με την μάνα της, που αναγνώρισε το λάθος της.

Έφτασε η μέρα των γενεθλίων της, 63 χρόνια δεν είναι και λίγα, ούτε πολλά. Σηκώθηκε, άνοιξε την ντουλάπα και τράβηξε το αγαπημένο της μπλε φόρεμα με τον δαντελένιο γιακά. Το αγαπούσε πολύ, γιατί το είχε ράψει εκείνη πριν λίγο καιρό, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή να το φορέσει.

Το μεσημέρι την βρήκε στο ίδρυμα, ανάμεσα σε αγαπημένα πρόσωπα και με εκπροσώπους από την πολιτεία και την εκκλησία. Όλοι είχαν αναγνωρίσει το έργο της, που το προλόγισε ο δήμαρχος και όταν την κάλεσε να παραλάβει το βραβείο της, μια γυναικεία γυάλινη φιγούρα που κρατάει ένα μωρό στην αγκαλιά άνοιξε το σεντούκι των συναισθημάτων. Με δυσκολία συγκράτησε τα δάκρυά της, που αυτή την φορά ήταν από χαρά. Ευχαρίστησε τις αρχές και στο τέλος πρόσθεσε:
-Αγαπημένες μου φίλες, δεν θέλω να σας κουράσω με πολλά. Ένα έχω να σας πω. Δεν είστε μόνες, μιλήστε, ανοίξτε την καρδιά σας, μην φοβάστε. Δεν χρειάζεται να καταφεύγετε σε άλλες μεθόδους που είναι επιβλαβείς και δίνουν πόνο. Πριν φτάσετε σε αυτήν την κατάσταση, ενημερωθείτε πώς μπορείτε να τα αποφύγετε όλα αυτά. Εμείς είμαστε εδώ για σας. Σας αγαπώ όλες σας.