Αν λάβει κανείς υπόψιν του ΚΑΙ το προηγούμενο κείμενό μου, θα μπορέσει να καταλάβει πως έχω περάσει εξαιρετικά τους τελευταίους μήνες! Τώρα, συνδυαστικά με αυτό το κείμενο, θα δώσω την πλήρη εικόνα…
*Όχι! Ούτε σε αυτό το κείμενο θα πω την πραγματική αιτία όλων αυτών των καλών που μου έτυχαν! Κουτσομπόληδες!
Πέρα από το mental breakdown μου, λοιπόν, είχαμε και το burnout μου!
Εκπληκτικό το γεγονός ότι μπορείς να μάθεις τόσες ξένες λέξεις μαζεμένες σε μια περίοδο της ζωής σου, στην οποία οι άλλοι προσπαθούν να μαζέψουν εσένα! Και επειδή θα λυσσάξετε με τα ξενόφερτα… Μετά τον νευρικό κλονισμό μου, θα μιλήσουμε για το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης που μου χτύπησε την πόρτα.
Ταυτόχρονα με τον νευρικό κλονισμό! Γ@μάτο timing!
-Στο σημείο αυτό να τονίσω πως ΔΕΝ είμαι ψυχολόγος/ψυχοθεραπευτής/
Burnout λοιπόν… Πίστευα ότι δεν υπάρχει, να ξέρετε! Όσες φορές και αν διάβαζα για αυτό ή όσες φορές και αν τύχαινε να το ακούσω, θεωρούσα ότι μιλάμε για μια απλή υπερκόπωση. Αμ, δε!
Το burnout είναι ύπουλο και έρχεται αργά-αργά στη ζωή σου! Παλαιότερα, εμφανιζόταν σε πιο ώριμα άτομα. Με τριβή στη δουλειά και την πίεση. Πλέον, εμφανίζεται και σε άτομα αρκετά μικρότερης ηλικίας. Θες η πίεση της δουλειάς; Θες οι ρυθμοί; Θες το άγχος και το στρες; Θες η μανία της τελειότητας και η εργασιομανία; Πολλοί λόγοι!
Α, ναι! Δεν ξέρω αν το ανέφερα… Αυτό το σύνδρομο εμφανίζεται κυρίως σε άτομα που σπαταλούν όλη την ενέργεια στη δουλειά τους. Σε άτομα με υψηλές απαιτήσεις και προσδοκίες και το κυριότερο σε άτομα που δουλεύουν πολύ και ό,τι κάνουν το κάνουν και καλά και δεν έχουν μάθει να ζητούν βοήθεια.
Μαντέψτε… Εγώ!!!
Τα πρώτα συμπτώματα είχαν αρχίσει να φαίνονται εδώ και πολύ καιρό, όμως εγώ, ως γνωστόν, δεν έδωσα την απαραίτητη σημασία. «Έλα μωρέ! Σιγά! Ιδέα μου είναι!». Αυτό μας έφαγε! Στην αρχή ήταν δυσδιάκριτα, αλλά σταδιακά ήρθε η επιδείνωση και κάπου εκεί, κλάταρα. Δεν ξέρω αν έκαναν την εμφάνισή τους πρώτα τα σωματικά ή τα ψυχολογικά συμπτώματα. Δεν θυμάμαι. Δεν μας νοιάζει!
Στο πικ του είχα εμφανίσει κακή διάθεση και ψυχική εξάντληση. Άρχισε να μην με ενθουσιάζει η δουλειά μου και δεν είχα κανένα ενδιαφέρον και στην προσωπική μου ζωή. Ένιωθα ότι κανένας δεν με εκτιμούσε, ενώ η θλίψη και το άγχος χοροπηδούσαν από χαρά. Είχα τρομερές διαταραχές ύπνου με απίστευτα πετάγματα μες στη νύχτα, ιδρωμένη και αγχωμένη και ως αποτέλεσμα αυτού τρομερή κόπωση. Είχα πεπτικές ενοχλήσεις, πονοκεφάλους και όλο αυτό σε συνδυασμό με το mental breakdown μου.
*Είναι πιο εύηχο από τις λέξεις Νευρικός Κλονισμός! Πόσες φορές θα το πω;;;
Επίσης εδώ να σας ενημερώσω, καθαρά για το εκπαιδευτικούς λόγους ότι το burnout έχει τρεις διαφορετικούς τύπους αναλόγως με το αίτιο που το προκαλεί. Έχουμε το «Overload Burnout» δηλαδή την υπερφόρτωση στην οποία το άτομο δουλεύει όλο και πιο σκληρά με στόχο την επιτυχία. Έχουμε το «Under-challenge Burnout» στο οποίο δεν υπάρχει κάποια πρόκληση και το άτομο αισθάνεται υποτιμημένο και βαριεστημένο στην εργασία του και τέλος, το «Neglect Burnout». Δηλαδή το αίσθημα παραμέλησης, το οποίο συμβαίνει όταν κανείς αισθάνεται αβοήθητος στην εργασία του.
Τώρα γιατί εμφανίστηκε ΚΑΙ αυτό το πράγμα στη ζωή μου, ένας Θεός ξέρει…
Αίτια υπάρχουν πολλά! Και μιλάω γενικά. ΟΧΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ!
Θες από τις υπερβολικά απαιτητικές προσδοκίες εργασίας; Θες από εργασία σε χαοτικό περιβάλλον ή περιβάλλον υψηλής πίεσης; Θες από τις πολλές ώρες εργασίας; Την έλλειψη υποστηρικτικών σχέσεων και τις πολλές ευθύνες; Την έλλειψη ύπνου; Την τάση τελειομανίας; Υπάρχουν πολλά!
(Εγώ, καλώς ή κακώς, ήμουν και είμαι τελειομανής. Δούλευα πολλές ώρες γιατί αγαπούσα τη δουλειά μου και ποτέ μα ποτέ δεν είχα πρόβλημα με τα περιβάλλοντα υψηλής πίεσης. Όπως και να το κάνουμε, κάθε δουλειά έχει την πίεσή της. Πόσο μάλλον όταν θες να αποδείξεις την αξία σου και να διατηρήσεις τη θέση σου με νύχια και με δόντια. Φορτώνεις τον οργανισμό σου με παραπάνω στρες, αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα. Όχι της δουλειάς! Το τονίζω!).
Το «σε τι σημείο έφτασα» δεν χρειάζεται να το απαντήσω. Απαντήθηκε στο προηγούμενο κείμενο, αλλά αφού επιμένετε θα το πω με δύο μόνο λέξεις… Απόλυτη διάλυση!
Και τι έκανα για αυτό; Έκλαιγα όλη μέρα. Και στη δουλειά ώσπου δεν άντεξα και παραιτήθηκα! Εγώ! Πού βρήκα το θάρρος και το θράσος να το κάνω στην κατάσταση που ήμουν, ένας Θεός ξέρει!
Τώρα που το σκέφτομαι… Πολλά ξέρει αυτός ο Θεός!
Και κλείστηκα σπίτι. Και απομονώθηκα. Και έκλαιγα. Και έκανα συνεδρίες. Και κοιμόμουν. Και όταν βρήκα το κίνητρο, σηκώθηκα και πήγα στην Αίγινα. Μόνη μου. Και μετά πήρα τα βουνά. Ευτυχώς… ΕΥΤΥΧΩΣ είχα και υποστηρικτικό περιβάλλον…
Ήθελα να ξέρω, τι κάνουν όσοι το περνούν μόνοι… Καλά και εγώ δεν το έβγαλα ντελάλη… Εν αγνοία τους, κάποιοι, υπήρξαν υποστηρικτικοί…
Σιγά- σιγά, έχω αρχίσει να κοινωνικοποιούμαι μετά από πολύ καιρό. Έχω αρχίσει να γελάω (όχι με όλους!). Έχω εστιάσει στον εαυτό μου τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά. Σταδιακά, επιστρέφω στην αγορά εργασίας χωρίς πιέσεις και βιασύνες. Μοιράζομαι με τρίτους όσα πέρασα. Φροντίζω να βρίσκομαι σε ηρεμία και ανάμεσα σε ανθρώπους που με χαλαρώνουν και νιώθω ασφαλής.
Δεν είναι εύκολο! Τίποτα απ’ ό,τι αφορά την ψυχή, δεν είναι εύκολο. Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν φαίνονται! Έχω βαρεθεί να ακούω «μα καλά, τόσο χάλια ήσουν;» ή «δεν είχα ιδέα ότι συμβαίνει αυτό!». ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΕΙΧΑ ΙΔΕΑ! Ούτε πόσο χάλια ήμουν, ούτε ότι μου συμβαίνει κάτι…
Έκανα μπαμ και έσκασα. Τόσο απλά! Και τώρα μαζεύω τα κομμάτια μου και είμαι σε καλό δρόμο!
Κατερίνα Μοχράνη