Ζόρικοι μήνες…
Πολύς καιρός…
Δεν ήταν εύκολο! Για κανέναν! Ούτε για εμένα, αλλά ούτε και για τους δικούς μου. Πρέπει να είναι βάρβαρο να βλέπεις το παιδί σου να διαλύεται και να μην μπορείς να το βοηθήσεις…
* Συγγνώμη, μαμά!
Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να μιλήσω – εμπειρικά, αλλά και εμπεριστατωμένα- για το mental breakdown.
Το δικό ΜΟΥ mental breakdown.
Αν πρέπει να ξεκινήσω δίνοντας έναν τεκμηριωμένο ορισμό, θα σας απογοητεύσω. Δεν είναι δόκιμος ο όρος «mental breakdown». Αν πρέπει να ορίσω, θα χρησιμοποιούσα τις λέξεις «nervous breakdown» ή τον λεγόμενο όρο, αλά ελληνικά, «νευρικός κλονισμός».
Επομένως, μιλάμε για μια ψυχική κατάρρευση. Πιο συγκεκριμένα αναφερόμαστε στο συναισθηματικό και ψυχικό άγχος που βιώνει ένα άτομο, το οποίο καθίσταται ανίκανο να λειτουργήσει στην καθημερινότητα.
Κάπου εδώ έρχονται στο μυαλό λέξεις όπως «κατάθλιψη», «αγχώδης διαταραχή», «μετατραυματικό στρες» κλπ.
Εκπληκτικό, ε; Πάλι για χαρούμενα πράγματα θα μιλήσουμε!
-Στο σημείο αυτό να τονίσω πως ΔΕΝ είμαι ψυχολόγος/ψυχοθεραπευτής/
Ξεκίνησε η κατρακύλα μετά από ένα πολύ στρεσογόνο γεγονός της προσωπικής μου ζωής. Δεν έδωσα, βέβαια, την απαραίτητη σημασία στα σημάδια όταν έπρεπε, με αποτέλεσμα να χάσω τη μπάλα.
Έκλαιγα. Και μάλιστα πολύ! Όπου και αν ήμουν. Απέφευγα τους πάντες και τα πάντα (είχα να βγω έξω βράδυ τρεις μήνες!). Ένιωθα σκατά όλη μέρα. Κρύωνα (με τους 45 βαθμούς). Είχα τρομερή εφίδρωση ενώ βρισκόμουν ακίνητη σε ένα σημείο. Έτρωγα μόνο μαλακίες με τρελή ανάγκη για σοκολάτα και ψωμί. Ένιωθα μονίμως κομμάτια, αλλά δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Οι αϋπνίες και τα πετάγματα μες στη νύχτα ήταν δεύτερη φύση μου.
Δεν γελούσα. Δεν χαμογελούσα! Πέρασαν δύο μήνες από εκείνο το στρεσογόνο γεγονός που γέλασα με την ψυχή μου! Πονούσε όλο μου το σώμα λες και είχα συγκρουστεί με φορτηγό. Δεν ήθελα κανέναν! Μόνο η μαμά μου και η κολλητή μου ήταν παρούσες σε όλο αυτό. Κανένας άλλος! Δεν υπήρχε ερωτικό ενδιαφέρον (καλά, προφανώς!).
Αλλά εγώ δεν έδινα σημασία… Απλά περνούσε ο καιρός μέχρι που φώλιασε για τα καλά μέσα μου όλο αυτό και διαλύθηκα! Κυριολεκτικά! Μαζεύαμε κομμάτια… Καμία όρεξη για ζωή. Μόνο κλάμα και κρίσεις πανικού… Κλάμα και κρίσεις πανικού…
Δεν μπορούσα να διαβάσω… Να δω σειρές και ταινίες… Να ακούσω μουσική… Τίποτα. Μόνο κλάμα και κρίσεις πανικού! Και όλο αυτό συνδυαστικά με το burnout ήρθε και έδεσε. Βέβαια, αυτό θα αναλυθεί σε επόμενο κείμενο.
Και τώρα, φυσικά και εύλογα, θα ρωτήσεις «γιατί;».
Και έρχομαι εδώ να πω πως οτιδήποτε προκαλεί περισσότερο συναισθηματικό και φυσικό στρες από όσο μπορεί το σώμα να αντέξει, μπορεί να σε φτάσει στο mental breakdown.
*Ναι, ρε! Δεν είναι δόκιμος σαν όρος, αλλά είναι πιο εύηχος στα αυτιά μου!
Και για να προλάβω, υπάρχουν αρκετές αιτίες που μπορούν να πυροδοτήσουν όλον αυτό το χαμό. Καταστάσεις όπως έντονη θλίψη, τραυματικές εμπειρίες, μία κακοποιητική σχέση, ένα στρεσογόνο εργασιακό περιβάλλον, η έντονη απομόνωση, ένας πόλεμος, ένας σοβαρός τραυματισμός, μια απώλεια κα.
*Δεν παίζει ρόλο η δικιά μου αιτία! Ήμαρτον! Κουτσομπόληδες!
Και τι έκανα;
Έμεινα σπίτι και έκλαιγα για καιρό.
Έκανα συνεδρίες και έκλαιγα.
Έπινα καφέ και έκλαιγα.
Οδηγούσα και έκλαιγα.
Δούλευα και έκλαιγα.
Και μέσα σε όλα αυτά τα γαλόνια δακρύων, πάθαινα και κρίσεις πανικού. Άλλοτε μεγαλύτερες και άλλοτε μικρότερες.
Τι ήταν δόκιμο να κάνω;
Να σταθώ στα πόδια μου! Είχα τη βοήθεια που χρειαζόμουν, είχα το υποστηρικτικό περιβάλλον. Δεν είχα το κουράγιο!
Ξέκοψα από καθετί που με τάραζε, απομακρύνθηκα, αδρανοποιήθηκα και ξεκίνησα σιγά-σιγά να ψάχνω τρόπους ανακούφισης… Σαν βραδύποδας… Βήμα- βήμα!
Άρχισα, βρίσκοντας να κάνω πράγματα που με κρατούσαν ήρεμη και με ευχαριστούσαν. Αρκετά δύσκολο αν σκεφτεί κανείς ότι δεν έβρισκα ευχαρίστηση σε τίποτα. Μιλούσα με την κολλητή μου, γενικά και αόριστα, ώστε να ξεχνιέμαι. Έκανα πού και πού λίγη γυμναστική, διαλογισμό, yoga κλπ. Όποτε είχα όρεξη και όποτε δεν έκλαιγα, για να έχω σώας τας φρένας. Έγραφα πολύ για να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου. Και το κυριότερο, όποτε μπορούσα, κοιμόμουν. Ώρες ατελείωτες!
Δεν ξέρω αν ήταν βοηθητικά ή όχι. Εδώ καλά-καλά, δεν ξέρω αν έχω σταθεί στα πόδια μου! Βλέπετε, με την ψυχοθεραπεία, βγήκαν πολλά πράγματα στην επιφάνεια και πλέον, δουλεύω αυτά! Είναι δώρο να δουλεύεις με τον εαυτό σου.
Τουλάχιστον, είμαι πιο ήρεμη! Δεν έχει κλάματα πλέον. Ούτε κρίσεις. Και αυτό είναι καλό! Αλλά ζορίστηκα. Και ξέρω πως δεν είμαι η μόνη. Και ευτυχώς δεν ήμουν ούτε μόνη!
Αυτό ήταν το δικό μου mental breakdown και πρώτη φορά μιλάω ανοιχτά για αυτό. Όχι για να αφήσω παρακαταθήκη αυτό το κείμενο, αλλά για να πω σε εκείνους που το περνούν τώρα ή το έχουν περάσει, πως περνάει.
Θέλει δουλειά και υπομονή, αλλά περνάει!
Κατερίνα Μοχράνη