TheBluez

Πλησίασε στον καθρέπτη να επεξεργαστεί το πρόσωπό της. Οι ρυτίδες γύρω και κάτω από τα μάτια είχαν πληθύνει, τέντωσε κάπως το δέρμα με τα δάχτυλα και φούσκωσε τα χείλη με έναν μορφασμό. Χαμογέλασε με κατανόηση στο πρόσωπο που αντίκριζε στον καθρέπτη. Χαμογέλασε πλατιά. Συχνά όταν έβλεπε αγαπημένα πρόσωπα, αναμνήσεις κατέκλυζαν το μυαλό της και πάντα πρόβαλε η πιο αγαπημένη ανάμνηση, όπως με τα παιδιά της που είχαν πλέον ενηλικιωθεί, αλλά κάθε φορά που τ’ αντίκριζε, αναμνήσεις την κατέκλυζαν από το μαιευτήριο, νεογέννητα μωράκια στην αγκαλιά της! Με απορία αντίκριζε το πρόσωπό της στον καθρέπτη, η πρώτη εικόνα που έβλεπαν τα μάτια της, ήταν μια κυρία που δεν αναγνώριζε, «έβλεπε» το εφηβικό πρόσωπο και την καρδιά της τσακισμένη. Είχαν πόνο τα μάτια της ναι, μα και σοφία που δεν αντάλλαζε με καμία νιότη. Τον τελευταίο καιρό όμως, ένιωθε ξαφνικά γερασμένη και κουρασμένη, όχι σωματικά μα ψυχικά, σαν να ζούσε σε αυτή την γη εκατό χρόνια μονορούφι και να μην είχε κάνει τίποτα σημαντικό. Μια ματαιότητα της στιγμής την κυρίευσε, όχι θα το πολεμούσε, δεν θα άφηνε να γεράσει η ψυχή της!

Και από όλα όσα μπορούσε να διαλέξει να κάνει, επέλεξε ακόμα μια φορά να ταλαιπωρήσει το σώμα της, διότι όταν δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις ή αλλάζεις τα μαλλιά σου ή το googl- άρεις! “Όχι κουκλίτσες μου, εγώ ξανθιά γεννήθηκα, ξανθιά και θα πεθάνω!». Άστραψε το ματάκι της όταν έπεσε πάνω του, στο μαγικό google. Πήγε, ναι, πήγε! Στο πλάι με τεράστια γράμματα «άναβε» η επιγραφή P-I-L-A-T-E-S. Μπήκε η δόλια λες και έμπαινε σε παλάτι που δεν ήταν καλεσμένη, κάθισε στο πάγκο αναμονής σαν το καημένο και είδε τις ημίθεες να τεντώνονται σε βαθμό λάστιχο, δεν έχει πιο πάνω, θα σπάσει… πού το πας το πόδι κοριτσάκι μου; Κατάπιε το σαλάκι της, μα πριν το καταλάβει την είχε πλησιάσει η γυμνάστρια – τέντωμα- σταρ στις ημίθεες να την κατατοπίσει και να την οδηγήσει στο χώρο με την υπόλοιπη ομάδα. Και εδώ είναι οι πετσετούλες και εδώ αφήνουμε τα παπουτσάκια και εδώ τα κρεβάτια Reformer… Λοιπόν θυμάστε στον μεσαίωνα κάτι κρεβάτια που έδεναν αυτούς που ήθελαν να βασανίσουν και τους τέντωναν πότε τα πόδια, πότε τα χέρια, κάτι σαν τον δικό μας Προκρούστη ένα πράγμα; Έτσι και αυτά τα κρεβατάκια, αλλά η διαφορά είναι πως εκεί πας με την θέλησή σου. Και είναι και σιγανά ποταμάκια, γιατί ξαπλώνεις εσύ το κορμί σου το βασανισμένο, λες εντάξει ξαπλωμένη είμαι, τι μπορεί να με βρει; Ναι, αλλά δεν είδες τα ελατήρια μπροστά από το κρεβατάκι μαντάμ; Και άντε, αυτά δεν τα είδες, τα λάστιχα πίσω από το κρεβατάκι που είναι σαν κουπιά, δεν μπορεί να μην τα είδες!

Και ξεκινάει το reformer και ανοιγοκλείνει το κρεβατάκι σαν διάολος πάνω κάτω, κάποια στιγμή που έχουν τεντώσει, πόδια, χέρια, κοιλιακοί και μυς που μέχρι τότε δεν ξέραμε καν την ύπαρξή τους, αναφωνεί η γυμνάστρια: «Τώρα θα κάνουμε το κεράκι. Όσες δεν το έχουν ξανακάνει, έρχομαι να τους δείξω». Σε εκείνο το σημείο αγαπητέ αναγνώστη, η ηρωίδα της ιστορίας ήθελε να φύγει με όποιο τρόπο, ακόμα και κλαίγοντας, θα παρακαλούσε στην ανάγκη! Ανασηκωθήκαν τα πόδια να αγγίξουν το κεφάλι, να σηκωθεί η μέση πιέζοντας την πλάτη και μετά να φύγουν πάλι τα πόδια μπροστά και να σηκωθούν στον αέρα σαν να είναι το γράμμα γιώτα ξαπλωτό που θέλει να γίνει γράμμα γάμα και πάμε άλλα οχτώ τέτοια! Με τα λάστιχα στα πόδια, διότι αλλιώς «μένεις» εκεί, όντας κεράκι. Δεν ονομάστηκε τυχαία reformer, αναμορφωτής!

Έβλεπε τα κοριτσάκια να κάνουν τις κινήσεις με χάρη σαν να χορεύουν, έπεφτε με θόρυβο εκείνη, σαν τσιμέντο στο κρεβάτι. Μόλις ξαναπάτησαν τα τρεμάμενα πόδια στην γη, μόνο που δεν έσκυψε να την φιλήσει. Ο βασανισμός κράτησε μια ώρα. Σηκώθηκε, ένιωσε ανακούφιση σαν το σώμα να κοιμόταν βαθιά και ξαφνικά το πήγε μια όμορφη εκδρομή. Ωπ! Τι έγραψα μόλις; Ω ναι! Ήταν τόσο όμορφα!
Οι «βασανισμοί» συνεχίστηκαν οικειοθελώς πάντα και το σώμα φυσικά και δεν ξανάνιωσε, αλλά απόκτησε ελαστικότητα και δύναμη να αντιμετωπίσει τις όποιες ημίθεες, μα κυρίως την απαιτητική καθημερινότητα. Ο καθρέπτης συνέχισε να είναι ο μεγαλύτερος προδότης της ομορφιάς, αλλά πλέον ήταν χεράκι με την αυτοπεποίθηση και την χαρά της ζωής.