Όποιος είπε ότι η εγκυμοσύνη είναι η καλύτερη περίοδος της γυναίκας, προφανώς δεν είχε μείνει έγκυος! Ή δεν ήταν γυναίκα!
Η δική μου ιστορία ξεκινάει κάπως έτσι… Πριν δω τις δυο γραμμούλες στο κατουρημένο στικ, ξεκίνησαν οι καούρες. Ένας μήνα ομορφιά! Να λέω έχω πρόβλημα στο στομάχι. Τι να είναι; Έλκος; Αυτοάνοσο; Καρκίνος; Και ο κλασομπανιέρας να μην πηγαίνω γιατρό, παρά να κάνω γιατροσόφια. Και να τα τσάγια και κόψε τα τηγανιτά και τις σάλτσες και φάε βραστές πατατούλες. Κομμένος και ο πολυαγαπημένος καφές και τα πολύ βραδινά φαγητά.
Στον μήνα πάνω λέω “έ-λ-ε-ο-ς!” και το κατουράω… μεγάλη χαρά αμφότεροι ανυποψίαστοι γονείς καθώς προσπαθούσαμε σθεναρά. Ε και μετά την χαρά έρχονται τα ζόρια. Όχι βρέθηκε ένα μικρόβιο, να κάνουμε εξeτάσεις, να τις στείλουμε Αθήνα, Γαλλία, Τζατζικιστάν και τα αποτελέσματα… καλό Αύγουστο.
Κάπου εκεί στον δεύτερο, ξεκινούν και οι εμετοί. Ασταμάτητοι εμετοί για το παραμικρό. Να μου μυρίζει το φαγητό, το χαλίκι, το αεράκι της θάλασσας. Τέλος και η δουλειά για να μην ξεράσεις πάνω στα παιδάκια, δασκάλα γαρ. Ψάξε βρες σαπούνι χωρίς άρωμα γιατί ξερνοβολάς μες τις ντουζιέρες με το σαμπουάν που μυρίζει μανώλια ανθισμένου λιβαδιού. Εφτά μηνούλιδες εμετός.
Στον 6ο προστέθηκε και η λιποθυμία, όποτε αγχωνόμουν ή πιεζόμουν ή ζεσταινόμουν ή φορούσα λάθος κάλτσα. Εννιά μηνούλιδες κομμένο κρέας, σοκολάτα, φρούτα, τυρί, σάλτσες και γενικά ζωή. Ποιος; Εγώ! Που ρημάζω σε καθημερινή βάση σουβλάκια και κρέπες. Να τα βλέπεις, να τα ζηλεύεις, να κοιτάς συνταγούλες, να σου τρέχουν τα σάλια και μόλις τα μυρίσεις… εμετός. Γιατί τα cravings cravings, αλλά και ο εμετός εμετός. Χώρια από αυτά, πειράχτηκαν χολές, συκώτια, στομάχια και λοιπά όργανα, γιατί όταν ένας φαγανός άνθρωπος ξαφνικά έπεσε στην αφαγία, τα οργανάκια έπαθαν σοκ. Πού είναι τα λιπαρά μας; Πού είναι η ζαχαρίτσα; Έστω λίγη σοκολατίτσα παρακαλώωωωω;
Το καλύτερο στο φυλάω για το τέλος. Νερό. Διάφανο, άοσμο νεράκι. Ναι; Όοοοοχι! Βρωμάει το νερό, μου μυρίζει το ποτήρι, η βρύση, το μπουκάλι, η πηγή η βουνίσια. Μια μάρκα μόνο έπινα και αυτό με την μύτη κλειστή. Χελόου αφυδάτωση! Ο γιατρός, δεν το συζητώ, έπαιζε παλαμάκια. Εγώ να ανησυχώ μήπως το παιδί δεν σιτίζεται σωστά αφού εγώ δεν τρώω τίποτα και αυτός να λέει όλα καλά. Γιατί άκουσον θα έχανα κιλα! Στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι βρίσκομαι πολύ πάνω από το μέσο όριο κιλών και ακόμα και μετά τα είκοσι κιλά που έχασα μέσα στην εγκυμοσύνη, συνεχίζω να είμαι ένας άνθρωπος χοντρός. «Το έμβρυο λειτουργεί σαν παρασιτό» να λέει ο ρομαντικός γιατρούλης «παίρνει όλα όσα χρειάζεται από εσένα, ακόμα και αν δεν τρως, οπότε μην ανησυχείς, θα μεγαλώσει μια χαρά. Εσύ θα νιώθεις λίγο εξαντλημένη».
Αχχχχ ναι, τι υπέροχη περίοδος η εγκυμοσύνη και γιατί δεν μας λέει την αλήθεια ΚΑΝΕΙΣ;;;
Μέσα σε όλη αυτή την σκατένια φάση, υπάρχει ένα φωτεινό σποτ. Μέσα σου μεγαλώνει ένα τόσο δα μπιζέλι, το οποίο αφενός θέλει να ζήσει και αφετέρου, προφανώς για να σου δώσει ελπίδα και κουράγιο να συνεχίζεις, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς ούτε εγώ ούτε ο γιατρός, από τον τρίτο μήνα της ζωής του κάνει αισθητή την παρουσία του. Αρχικά σαν μια μικρή μπουρμπουλήθρα που ταξιδεύει στο νερό και από τον έκτο μήνα και μετά με έντονα κλωτσομπουνιδάκια παντού. Ειδικά όταν παθαίνει λόξιγκα είναι όλα τα λεφτά!
Πρώτη φορά με λόξιγκα, χέστηκα πάνω μου. Είναι νύχτα, κοιμόμουν και ξαφνικά ξυπνάω από έντονο επαναλαμβανόμενο κούνημα. Θεέ μου, το μπιζέλι! Βάζω χέρι και δεν σταματάει, βάζει και ο συνένοχος στο έγκλημα, συνεχίζει το μπιζέλι. Σοκ και δέος! Να είναι η καρδιά του; Πώς γίνεται να την ακούμε; Κάτι θα έπαθε! Πάει, βγαίνει η καρδιά του προς τα έξω πάειιιιιιιιι! Φυσικά σαν ψύχραιμη μανούλα του μπι, έχω φέρει ήδη την καταστροφή. Και για πρώτη φορά σώθηκα από το άαααγιο ιντερνέτι. «Τα έμβρυα από μπίρι μπίρι μηνών καταπίνουν αμνιακό υγρό και έχουν λόξιγκα, ο οποίος μπορεί να γίνει αισθητός στην έγκυο…».
Μέσα λοιπόν σε όλη την υπέρλαμπρη φάση που ζούσα, όποτε μοιραζόμουν τις ανησυχίες και τα σιχτιράκια μου για την «καλύτερη περίοδο της ζωής μου» όλοι μου έλεγαν «Να μην αγχώνεσαι, ό,τι νιώθεις το νιώθει, ό,τι σκέφτεσαι το καταλαβαίνει, θα του κάνεις κακό». Ααααα πες το βρε Χρυσόστομε και δεν είχα αρκετό άγχος και ευθύνη για αυτό που ζω! Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδίας μου που με ενημέρωσες σχετικά. Ήθελα έναν ακόμα λόγο να δέσω μια πετρούλα στον λαιμό μου. Ευχαριστώ!
Μην παρεξηγηθώ, κάθε φορά που το μπιζέλι έκανε αισθητή την παρουσία του ή που απλά σκεφτόμουν ότι θα γίνει ένα ανθρωπάκι ή το έβλεπα από τον υπέρηχο, ΕΚΛΑΙΓΑ από χαρά! Απλώς είχα πιστέψει στην διαφημιστική εικόνα της ροδαλής εγκυούλας που με τα όλο υγεία και φρεσκάδα μάγουλά της χαμογελούσε συνεχώς χαϊδεύοντας την κοιλιά της. Ζει μια ήρεμη ζωή με ελάχιστες αλλαγές σε αυτή και η μόνη της έννοια είναι το χρώμα της κούνιας για το μονάκριβο πλασματάκι που μεγαλώνει.
Φταίω εγώ που νόμιζα ότι θα ζω ένα ονειρεμένο παραμύθι βουτηγμένη σε μωρουδιακά ρουχαλάκια; Αφού είχα τόσες γνωστές που στην εγκυμοσύνη τους ήταν υπέρλαμπρες και χαρωπές. Ναι; Όοοοχι! Μέσα στην σκατένια εγκυμοσύνη μου όταν ξαναμίλησα μαζί τους γκρινιάζοντας για το πόσο άτυχη είμαι που το ζω όλο αυτό, θυμήθηκαν όλες τα δικά τους. Εξετάσεις κακές, αμνιοπαρακέντηση, άγχος, εμετοί, ζαλάδες κλπ τα οποία όμως όταν τα ζούσαν, τα παρέβλεπαν από φόβο μην τις πουν αχάριστες. «Δεν ντρέπεσαι να γκρινιάζεις για το θαύμα που σου συμβαίνει; Άλλες προσπαθούν χρόνια και δεν μπορούν και εσύ για μια δυο δυσκολίες μιλάς και παραπονιέσαι;». Όχι παιδιά, δεν είναι έτσι. Μην με παρεξηγήσετε, σέβομαι και συμπάσχω απεριόριστα με όλους όσους δυσκολεύονται και τους εύχομαι τα καλύτερα, αλλά αυτό δεν μου στερεί το δικαίωμα να πω πόσο ζόρικο είναι να είσαι έγκυος, πόσα άγχη, πόσοι φόβοι, πόσα αλλάζουν πάνω σου.
Βέβαια, κάπως το έχει κάνει η άτιμη φύση, ο καλός Θεός, το κάρμα, η βιολογική εξέλιξη, όπως θες πες το, που μόλις κρατάς στα χέρια σου το φρεσκοφερμένο κατακόκκινο μπιζελάκι σου, το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι «Τα καταφέραμε!». Χαλάλι ο εμετός, η αφαγία και η έλλειψη σουβλακίων και σοκολάτας. Για σένα άξιζαν τα πάντα! Θα γκρίνιαζα, μα θα τα ξαναέκανα όλα από την αρχή, μόνο για να σε κρατήσω πάλι στα χέρια μου…!
Άρτεμις Γ.Κ.