Να σου πω κάτι; Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Καλά κάνεις και με «φτύνεις». Καλά κάνεις και με γράφεις. Καλά κάνεις και το παίζεις αδιάφορος και βαρύς. Ολόσωστη επιλογή λέξης το ρήμα «παίζεις»! Σου δίνω όλα τα δίκια του κόσμου και όλα τα δίκια του Θεού… Απαπαπα… Δεν είσαι για τέτοια τώρα. Εσύ θες στρωμένα πράγματα στη ζωή σου. Εγώ είμαι… πώς να το πω; Δύσκολη πίστα. Από εκείνες που παλεύεις ώρες στο play station να περάσεις. Και τώρα γελάς και λες «Ναι σιγά!», αλλά πίστεψέ με… Δύσκολη πίστα πια! Μεγάλωσα!
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Τι να με κάνεις άλλωστε; Είμαι δυο πόδια, δυο χέρια και ένα μυαλό που τρέχουν όλη μέρα. Ορισμένες φορές χωρίς ιδιαίτερο προορισμό. Τον ακάθιστο έχω. Μέρες μονίμως γεμάτες. Πρωινά και βράδια έχουν γίνει ένα. Οπότε, ξαναρωτάω… Τι να με κάνεις εμένα; Θα πρέπει να περνάς μονίμως χρόνο με τον εαυτό σου. Να κάνεις πράγματα για σένα. Να βλέπεις φίλους, να ξεκουράζεσαι και να κάνεις όλα όσα μπορείς να φανταστείς.
Άσε! Πού να μπλέκεις τώρα; Ζωή χωρίς έναν άνθρωπο γραπωμένο πάνω σου; Πας καλά; Να έχεις χρόνο για σένα; Απαπα!
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Είναι δυνατόν να μπλέξεις με μια γυναίκα αυτόνομη; Μια γυναίκα που δουλεύει και βγάζει τα δικά της λεφτά; Μια γυναίκα που έχει χόμπι; Που έχει φίλους; Που έχει οικογένεια; Μια γυναίκα που θέλει να ξοδεύει χρόνο για όλα αυτά, αλλά πάντα να έχει χρόνο για σένα; Μια γυναίκα που θα δίνεται ολοκληρωτικά σε ό,τι κάνει και αγαπάει χωρίς -πάντα(;)- να περιμένει αντάλλαγμα; Μια γυναίκα που ξέρει τι θέλει και το διεκδικεί; Μια γυναίκα που αναλαμβάνει τις ευθύνες της; Μια γυναίκα που δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της; Δεν μπλέκεις, φίλε μου! ΔΕΝ ΜΠΛΕΚΕΙΣ!
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Πώς να κολλήσεις μαζί μου τόσο περίεργη που είμαι;
Κρατάω πάντα ένα βιβλίο στο ένα χέρι κι έναν σκέτο καφέ στο άλλο. Έχω πάντα ένα μικρό ξύλινο μολύβι και ένα σημειωματάριο μες στην τσάντα. Με ενοχλεί όταν οι καρέκλες δεν είναι ακριβώς κάτω απ’ το τραπέζι και όταν μιλάει κάποιος ενώ παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι στο ραδιόφωνο. Να κολλήσεις με εμένα που κλαίω εύκολα, βρίζω πανεύκολα και βγάζω εκτός εαυτού τους πάντες -μαζί και τον εαυτό μου- με αστραπιαία ταχύτητα;
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Σιγά μην είμαι εγώ η διαφορετική επειδή προτιμώ να μένω σπίτι με τις πιτζάμες μου απ’ το να βγαίνω συχνά έξω, όχι όμως για να μείνω σώνει και ντε μαζί σου, αλλά γιατί όντως μ’ αρέσει το σπίτι μου. Που πηγαίνω γήπεδο για να υποστηρίξω την ομάδα μου, που παίζω Play station, όχι για να εντυπωσιάσω κάποιον, αλλά γιατί έμαθα από μικρή να παίζω. Να λιώνω βασικά! Που κάνω μαραθώνιους ταινιών παρέα με κουβέρτα και φαγητό. Που λατρεύω τα επιτραπέζια, τις πολύωρες συζητήσεις, τις ατελείωτες διαδρομές με το αμάξι. Σαν και εμένα χιλιάδες…
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Ποιος θέλει έναν άνθρωπο που δεν θα ρωτάει πότε θα έρθεις, με ποιους θα πας, με ποιους μιλάς, γιατί δεν με πήρες και εμένα μαζί κι ούτε θα κάνω κουμάντο στη ζωή σου; Και που το μόνο του άγχος θα είναι αν θα έχει ζεστό νερό για να κάνεις μπάνιο. Αν θα έχεις φάει ή αν έχεις πιει καφέ. Αν το σπίτι είναι μαζεμένο για να μην μπαίνεις πάντα εσύ στη διαδικασία να το μαζεύεις. Αν θα κανονίσουμε να δούμε τους φίλους μας μέσα στην εβδομάδα. Αν θα με ακολουθήσεις στις πεζοπορίες μου. Αν διάβασες το κείμενό μου που πολύ πιθανό να είναι για σένα. Αν κοιμήθηκες. Αν… Αν… Αν…
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Εμένα που θα ξυπνάω απ’ τ’ άγρια χαράματα για να ξεκινήσω τη μέρα μου και θα σου κολλάω post it στο κομοδίνο «Καλημέρα! Έχει καφέ και πρωινό στην κουζίνα. Τα λέμε μετά. Φιλάκια!». Που τις Κυριακές ή στα ρεπό σου θα ετοιμάζω πρωινό και στο τέλος, θα καταλήγω απλά με μια κούπα καφέ στο ένα χέρι επειδή θα μου φτάνει να σε βλέπω να τρως. Που θα γράφω κλειδωμένη σε τέσσερις τοίχους για ώρες (ίσως και μέρες). Που θα κλαίω κάθε φορά στις αγαπημένες μου ταινίες, λέγοντας σου «μα είναι άδικο να μη ζήσουμε κι εμείς έναν τέτοιο έρωτα», ξέροντας πως εσύ είσαι αυτός ο έρωτας. Που θα θέλω να πλέξω το χέρι μου με το δικό σου, καθώς θα περπατάμε δίπλα στη θάλασσα μες στο καταχείμωνο. Που θα λάμπουν τα μάτια μου κάθε φορά που θα μου υψώνεις τη φωνή ή με κοιτάς με αυτό το ειρωνικό μα φωτεινό βλέμμα.
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Δε θα με νοιάζει πού είσαι και τι κάνεις, αρκεί να νιώσω τα χείλη σου στα μαλλιά μου, όταν έρθεις να ξαπλώσεις δίπλα μου. Θα θυμάμαι τα πάντα και θα στα χτυπάω. Θα σεληνιάζομαι όταν τσακωνόμαστε, θα κάνω επικλήσεις στο συναίσθημα, θα παραπονιέμαι και θα γκρινιάζω (γυναίκα είμαι αφού!), αλλά όταν θα με χρειαστείς θα είμαι βράχος. Ακοίμητος φρουρός. Το στήριγμα και ο άνθρωπός σου. Που θα προτιμώ να τσακώνομαι με μένα παρά μαζί σου. Που θα πολεμάω τους φόβους μου (αλλά και τους δικούς σου) με επιμονή και διακριτικότητα. Που στα ζόρια δεν θα σε εγκαταλείψω, αλλά θα στέκομαι δίπλα σου. Θα κάθομαι πίσω απ’ την κλειστή πόρτα και δε θα σου μιλάω όταν θα θες να σκοτώσεις άνθρωπο. Ίσα- ίσα για να μη νιώθεις μόνος. Θα σε φιλάω στο λαιμό όταν θα θέλω να σου αποσπάω την προσοχή. Θα θέλω ν’ ακούω τη φωνή σου όταν θα νιώθω τον αέρα μου να λιγοστεύει και θα σε σφίγγω λίγο παραπάνω όταν θα φυσάει…
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Δεν θα σου κάνω σκηνές. Δεν θα σε ελέγχω. Δεν θα θέλω να μου κάνεις τα χατίρια. Θα σε εμπιστεύομαι γιατί για να σε επιλέξω πάει να πει ότι είδα σε εσένα ό,τι ήθελα. Δεν θα κρίνω το παρελθόν και τις επιλογές σου. Ίσα ίσα, θα σου υπενθυμίζω κάθε μέρα πως θέλω να είσαι ευτυχισμένος και να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου. Δεν θα σε πιέζω να κάνουμε σχέδια… Δεν θα σου βάζω το μαχαίρι στο λαιμό. Δεν θα κάνω προβολή πάνω σου τις ανασφάλειες και τις φοβίες μου. Θα είμαι ειλικρινής. Θα σου ανοίξω τα χαρτιά μου. Θα εμπιστευτώ την καρδιά μου στα χέρια σου. Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί θέλω. Γιατί για να σε έχω επιλέξει, είσαι μόνο εσύ και κανένας άλλος…
Καλά κάνεις και δε με θέλεις!
Είμαι ζόρικη φάση. Σχέση με τα όλα της. Πού να μπλέκεις;! ΤΙ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ;! Δεν θα ξέρεις να με χειριστείς και δεν έχω οδηγίες χρήσεως. Είμαι άνθρωπος με φοβίες και αδυναμίες. Με μια έτοιμη βαλίτσα στη ντουλάπα είτε για ταξιδάκι αναψυχής, είτε για ταξιδάκι διαφυγής. Μια τύπισσα τρελή, αλλά με μεγάλη καρδιά. Καλά κάνεις…
Αν όμως… Αν! Αν, λέω, με θες, τότε αλλάζει το πράγμα!
Αν είσαι διατεθειμένος ν’ αγαπηθείς άνευ όρων, εγώ εδώ είμαι!
Αν μια στο εκατομμύριο, αντέχεις να ζήσεις όλα όσα γράφονται παραπάνω, να ξέρεις πως είμαι μέσα!
Γιατί έτσι είμαι…
Γιατί ό,τι αγαπάω, το στηρίζω, το φροντίζω, το αφήνω ελεύθερο, το εμπιστεύομαι και πιστεύω σε αυτό.
Γιατί θα λατρεύω να σε θαυμάζω και όσο θα σε θαυμάζω, τόσο θα σε λατρεύω.
Κατερίνα Μοχράνη