TheBluez

Αγαπημένο μου παιδί,
Έφτασε και η Μεγάλη Εβδομάδα. Ζόρικα πράγματα. Χθες το βραδύ δεν έκλεισα μάτι. Έβηχες τόσο δυνατά και τόσο συνεχόμενα, που κάθε λίγο και λιγάκι ερχόμουνα μέσα, σε ξυπνούσα, σου έδινα νερό και σε γύριζα στο άλλο πλευρό. Έχεις μια μανία να τριγυρνάς στο κρεβάτι σου λες και πας βόλτα σε καλντερίμι! Σήμερα σε έχω εδώ δίπλα μου και προσπαθώ να επικοινωνήσω με τον παιδίατρό μας, αλλά δεν τα καταφέρνω.

Όσο κάθομαι και δουλεύω, πετάγονται ειδοποιήσεις από τα mail μου. Τρία από αυτά μου «υπενθυμίζουν ευγενικά» ότι την άλλη βδομάδα πια είναι η Γιορτή της μητέρας και να προλάβω να της πάρω δώρο. Ακόμη πιο ζόρικα τα πράγματα. Ίσως προλάβω να της πάρω, ίσως και όχι. Δεν θυμάμαι πότε έχω ρεπό την άλλη εβδομάδα. Μάνα μου είναι, θα καταλάβει. Τόσα χρόνια με καταλαβαίνει κι ας είμαστε εντελώς διαφορετικές. Όπως εγώ καταλαβαίνω εσένα δέκα χρόνια τώρα.

Η γιαγιά σου ποτέ δεν μου ζήτησε κάτι για την ημέρα αυτή. Αντίθετα μου έδωσε το πρώτο μου αληθινό δώρο όταν εγώ έγινα μαμά: Καθόμασταν στο μπαλκόνι της εσύ, εγώ και αυτή. Ήσουν οριακά ενάμισι και σου έβαφε τα νύχια για πρώτη φορά. Ούτε που θυμόμουν τι ημέρα ήταν σύμφωνα με το παγκόσμιο ημερολόγιο. Εγώ μόνο πέρναγα ένα απόγευμα Κυριακής και μετά από πολλές ώρες κυνηγητού, ήταν η πρώτη φορά που καθόσουν σχεδόν ακίνητη για πάνω από δέκα λεπτά. Πρωτόγνωρο! Θεέ μου τι ευτυχία!
– Αχ βρε μάνα να ‘ξερες τι δώρο μου κάνεις τώρα…
– Χρόνια πολλά λοιπόν. Για την Γιορτή της μητέρας, απάντησε και τότε το συνειδητοποίησα.

Και μιλώντας για την μία σου γιαγιά, σκέφτηκα και την άλλη. Σε λίγους μήνες θα την αποχωριστούμε. Φεύγουνε με την θεία σου όλοι μαζί σε άλλη χώρα. Θέλει η θεία σου ένα άλλο μέλλον, καλύτερο, για τα δικά της τα παιδιά. Δίκιο έχει. Στα εφτά καλά του Θεού να πάνε! Όλα βολικά να τους έρθουν εύχομαι, αλλά να, μου κακοφαίνεται λίγο. Αλλά μάνες κι αυτές. Δίκιο έχουν. Κι η άλλη σου η θεία, η πιο μικρή, μου ανέφερε πως σκέφτεται να φύγει. Να αποτελειώσει το πτυχίο, να κάνει μεταπτυχιακό. Προς το παρόν λιώνει στη δουλειά λόγω των ημερών και σου φέρνει δωράκια. Μάνα κι εκείνη καμιά φορά όταν την χρειάζομαι. Να είναι καλά που με στηρίζει. Μόνο που είναι άμαθη κι αγχώνεται εύκολα. Δεν πειράζει. Θα μάθει όπως όλες μας. Όπως ελπίζω με όλη μου την καρδιά να μάθει κι η θεία σου η μακρινή, που με ευλόγησε ο Θεός και την έφερε κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου. Αδερφή από άλλο πατέρα κι άλλη μάνα. Όμως μου μοιάζει πιο πολύ από όλους, κυρίως στην ψυχή. Σήμερα κλείνουμε μια εβδομάδα από την τελευταία της εξωσωματική και μετράω μέρα την μέρα για να κάνει την εξέταση, να δούμε αν αυτή την φορά τα καταφέραμε. Προσπαθεί, ματώνει για να γίνει μάνα. Ποτάμια τα δάκρυά της, σιωπηλοί χείμαρροι τα δικά μου που δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να την βοηθήσω. Ποτέ δεν ξεχνώ την απελπισία της, γιατί κι εγώ την βίωσα τότε πριν γεννηθείς. Μωρά που έχασα, γιατροί, ενέσεις. Τη νιώθω. Μάνα κι αυτή κι ας μην έγινε ακόμη ό,τι έπρεπε να γίνει. Θα γίνει όμως, θα δεις. Το πιστεύω ότι θα γίνει.

Πριν λίγο καιρό, ένας από τους δικούς μας ανθρώπους μου έλεγε πως δεν θέλει να παίρνει φαΐ από την μάνα του όταν πηγαίνει να την βλέπει. Για να μην έχει στο νου της ότι πρέπει να του μαγειρεύει και την βάζει σε κόπο. Εγώ πάλι του είπα έντονα να κατεβάζει το κεφάλι του και να παίρνει το φαΐ χωρίς κουβέντα. Δεν ήταν μπουκιές αυτά που του έδινε, αλλά αγάπη κλεισμένη μέσα σε τάπερ. Επειδή είναι το παιδάκι της και για πάντα θα είναι.

Κάθε χρόνο λοιπόν τέτοια μέρα, στη Γιορτή της Μητέρας, βλέπω τα λουλούδια στα social, τις διαφημίσεις και τις φιέστες με τις καρδούλες. Περίεργο μου φαίνεται. Κάπως ανάποδο. Σε μένα αυτή η μέρα μου ξυπνά το «Ποτέ δεν ξεχνώ». Για όλες όσες υπέφεραν μέχρι να τα καταφέρουν. Για εκείνες που μπόρεσαν, για εκείνες που τελικά δεν μπόρεσαν παρόλο που το ήθελαν και αγωνίστηκαν με λύσσα. Για όσες ήρθε μεν, αλλά στην πορεία έχασαν το παιδί τους. Μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία. Αν με ρωτάς, θα ήθελα η ημέρα αυτή να γιορτάζεται κάθε Μεγάλη Παρασκευή. Ναι, καλά άκουσες.

Δεν ξέρω μεγαλώνοντας αν θα πιστέψεις, αν θα γίνεις λιγότερο ή περισσότερο θρησκευόμενη από την υπόλοιπη οικογένεια. Εγώ ας πούμε γνωρίζω δέκα πράγματα κι επέλεξα να πιστέψω ό,τι πιστεύω. Ο πατέρας σου από την άλλη, δεν ξέρει τόσα πολλά όσα εγώ θεωρητικά, αλλά πιστεύει παρόλ’ αυτά, έτσι, από μόνος του. Πηγαία. Αυτό κι αν είναι μαγικό! Δεν ξέρω αν όντως πιστέψεις κι εσύ στην πορεία, θέλω όμως να μάθεις. Κι αφού μάθεις, θα καταλάβεις πως η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι μέρα δικιά Του. Αλλά της μάνας του, της Παναγιάς.

Σκέψου λέει όταν γεννούσες εσύ με το καλό (αν ποτέ το θελήσεις), να μην έβγαζες ένα έμβιο ον από μέσα σου. Αλλά μια άυλη οντότητα. Θυμάσαι πριν μερικές ήμερες που είδαμε την παιδική ταινία με τα αστέρια και τις ευχές; Που καθενός η ευχή ήταν σαν αστέρι που φώτιζε και του έδινε ένα σκοπό στη ζωή; Ε, ένα τέτοιο πράγμα. Η Μάνα του λοιπόν όταν τον γεννούσε, ήξερε πως ήταν ξεχωριστός, διαισθανόταν την προδιαγεγραμμένη του πορεία. Και μην γελιέσαι που λένε ότι τον φώτιζε το άστρο για να τον βρούνε οι Μάγοι. Στα δικά της μάτια η Παναγιά έβλεπε Εκείνον για άστρο. Φαντάσου λοιπόν να γένναγες ένα τόσο καταπληκτικό ον. Να αγκάλιαζες σφιχτά σφιχτά ένα άστρο. Ύστερα, να το μεγάλωνες με όλη σου την ψυχή, βλέποντας μέρα με την μέρα να εξελίσσεται και να εκπληρώνει το σκοπό του. Η μεγαλύτερη χαρά.
Κι από την άλλη, μια μέρα να σου το ξεριζώνανε από την αγκαλιά σου το παιδάκι σου. Κι ας ήταν ολόκληρος άντρας. Και πάλι το παιδάκι σου θα ήταν. Εκείνο που κράταγες σφιχτά σφιχτά 33 χρόνια πριν, θυμάσαι; Ακόμη φαντάσου να ήταν άδικο αυτό που του κάνανε και να σου επιτρεπόταν να το ξαναπάρεις αγκαλιά πλέον νεκρό μια Παρασκευή. Την Μεγάλη. Μάνα λοιπόν κι Εκείνη. Δεν λέω, Παναγιά, μα πάνω από όλα Μάνα.