TheBluez

Αθήνα 1/11/2038

Α ρε μαμά… Αναρωτιέσαι, λες, συχνά γιατί είμαι έτσι. Και απορώ, πώς γίνεται να αναρωτιέσαι. Έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε, αλλά έλα να κάνουμε μια αναδρομή, μήπως και καταλάβεις κι εσύ λίγο το γιατί.

Γεννήθηκα, όπως ξέρεις το 2018. Όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, ήθελα να εξερευνήσω όλον τον κόσμο, να μάθω τα πάντα και τους πάντες γι’ αυτόν. Ήθελα να αγγίξω, να μυρίσω, να γευτώ, να επικοινωνήσω. Κι ενώ τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ξέρω ότι αυτό ήταν εφικτό, ξαφνικά… Κορωνοϊός! Δεν αγγίζουμε τίποτα. Δεν μιλάμε σε κανέναν παρά μόνον από απόσταση και φορώντας μάσκα.

Όλους πρέπει να τους κρατάμε σε απόσταση και να τους κοιτάμε καχύποπτα.

Με πήγαινες στην παιδική χαρά, να παίξω, έλεγες, με άλλα παιδάκια. Αλλά τα άλλα παιδάκια δεν έπρεπε να τα πλησιάσω, να τα αγγίξω. Πώς θα έπαιζα μαζί τους σε αυτήν την ηλικία χωρίς να είμαι κοντά και να αγγίζω; Δεν έπαιζα, αν θυμάσαι. Πλησίαζα παιδάκι ή με πλησίαζε εκείνο και αμέσως σηκωνόσουν εσύ και η μαμά του άλλου παιδιού να μας απομακρύνετε. Αναρωτιόμασταν εμείς γιατί μας φωνάζατε και πώς ακριβώς θα παίζαμε αν δεν αγγίζαμε ο ένας τον άλλο. Νιώθαμε ότι κάναμε κάτι κακό.

Είναι κακό να πλησιάσεις κάποιον εκτός από την οικογένειά σου.

Κλεισμένοι στο σπίτι όλη μέρα και τι κάνατε; Στην αρχή καταπιαστήκατε με γυμναστική, μετά με μαγειρική και πολύ σύντομα με το να βλέπετε βίντεο στα social media και ταινίες ή σειρές. Πού και πού παίζατε μαζί μου, αλλά κι αυτό πιο συχνά όταν βαριόσασταν να κάνετε κάτι άλλο.

Είναι καλό να είσαι βυθισμένος όλη μέρα στο ίντερνετ και να αποφεύγεις την πραγματική επαφή.

Μεγάλωσα βλέποντας ως επί το πλείστον τις μούρες σας κολλημένες στην οθόνη του κινητού σας, σκορπώντας μισόλογα πού και πού ο ένας στον άλλον. Κι αναρωτιόσασταν μετά από 12 χρόνια γιατί η σχέση σας πήγαινε κατά διαόλου. Στα 12 χρόνια που σας ήξερα τότε, σας ένωνε μόνο το να χαζεύετε βίντεο και να γελάτε με αυτά. Και μάλιστα, όλο και λιγότερο, αν θυμάσαι. Όλο και συχνότερα σε έβλεπα να κοιτάς αυτά τα βιντεάκια και να μην χαμογελάς καν. Κι ας ήταν κάτι πραγματικά αστείο, δεν μπορούσες να το δεις πια. Δεν μπορούσες να το εκτιμήσεις. Μόνιμα το βλέμμα σε μια οθόνη.

Είναι καλό να μην σκέφτεσαι τίποτα και να ναρκώνεις τον εαυτό σου συνεχώς για να μην σκεφτεί και προβληματιστεί με κάτι.

Ήρθε η εφηβεία μου. Ναι, ξέρω, δύσκολη περίοδος, την έχεις περάσει κι εσύ κι ο πατέρας μου και όλοι. Το καταλαβαίνω, έχετε περάσει από αυτό, κι ας μην το καταλάβαινα ακριβώς τότε. Η μαλαkia από μεριάς μου πήγαινε σύννεφο, σας πήγαινα κόντρα σε όλα κλπ. Τα ξέρω. Τότε μπορεί να μην τα καταλάβαινα, γιατί με έπνιγε το δίκιο, χωρίς καν να ξέρω ποιο είναι αυτό το δίκιο που με έπνιγε. Αλλά έτσι το βίωνα. Με έπνιγε το δίκιο. Δεν ήθελα να με αγγίζετε. Έτσι είχα μεγαλώσει, άλλωστε. Χωρίς πολλή επαφή. Κορωνοϊός, βλέπεις. Άφησε κουσούρια. Κουραστικοί οι καυγάδες για το τίποτα, κι αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά ποια ήταν η αντίδρασή σας σε αυτό; Να κάτσω να χαζέψω καμιά σειρά, να χαλαρώσω και να ξεφύγω.

Άρα, είναι καλό να μην αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις αλλά να τις υπεκφεύγεις.

Με λες απόμακρη, αγρίμι, ότι έχω ψυχολογικά. Αναρωτιέσαι γιατί δεν θέλω επαφή με τον κόσμο, γιατί δεν βγαίνω από το σπίτι παρά μόνον για να πάω γραφείο όταν αυτό απαιτείται. Αναρωτιέσαι γιατί βαλτώνουν όλες οι σχέσεις μου, γιατί δεν έχω όπως λες πραγματικούς φίλους κι όχι διαδικτυακούς, όπως έχεις εσύ. Μα, για σκέψου… Κι εσύ, εδώ και πολλά χρόνια, διαδικτυακούς φίλους έχεις. Μπορεί να τους γνώρισες σε μια εποχή που υπήρχε επαφή, αλλά αυτή η επαφή είναι ανύπαρκτη πια. Μηνύματα στέλνετε μεταξύ σας, χρόνια τώρα!