Πλέον δεν την νοιάζει αν έχει μαγειρέψει ή όχι, ή τι θα κάνουν στην δουλειά χωρίς εκείνη, ή αν θα καταφέρει να πληρώσει όλα τα έξοδα του μήνα. Το μόνο που «βλέπει» είναι τα αγαπημένα της πρόσωπα. Μόνο αυτά την «τραβούν» πίσω!
Πόσο περίεργο που βλέπει το σώμα της από ψηλά, άψυχο να την τραβολογούν γιατροί, και στην αίθουσα αναμονής ένας άνδρας, ποιος είναι αυτός, αναρωτιέται, νιώθει οικεία στη εικόνα του. Σκεπτικός, θλιμμένος! Θυμήθηκε! Ο σύντροφός της! Πόσο νιώθει την θλίψη του! Και η μάνα της… μανούλα μου, μην κλαις! Η κολλητή της ή αδελφή δεν θυμάται, μα και εκείνη θλιμμένη στέκει στην αίθουσα αναμονής.
Θα τους διαλύσει η απουσία της, μα όσο και αν η ίδια τους αγαπά, νιώθει μεγάλη έλξη προς το τεράστιο φως που ανοίγεται μπροστά της! Εκθαμβωτικό, ακούει το τιτίβισμα διάφορων πτηνών και βλέπει ένα δάσος να ανοίγεται μπροστά της. Νιώθει όμορφα και ανάλαφρα! Δεν έχει σώμα, όμως είναι εκείνη, έχει συνείδηση του εαυτού της. Βλέπει μια λίμνη, το νερό είναι τόσο καθαρό και το τοπίο πανέμορφο. Βουτά και μένει να κοιτά τον ουρανό, γαλάζιος όσο ποτέ και τώρα έχει σώμα ξανά και δροσίζεται, βλέπει τις αχτίδες του ήλιου να παίζουν με το νερό, το νερό της ευφραίνει την ψυχή και της δροσίζει το σώμα. Είναι μόνη, αλλά δεν νιώθει μόνη, νιώθει ευτυχισμένη, γεμάτη, νιώθει πως το νερό της παίρνει όλο το βάρος. Κλείνει τα μάτια και αφήνεται, νιώθει κάθε κύτταρό της, ακούει όλες τις λειτουργίες που συμβαίνουν μέσα της. Και ξαφνικά… πνίγεται! Στα αυτιά της ηχεί ένα όνομα. «Αλεξάνδρα! Αλεξάνδρα γύρνα πίσω! Μην με αφήνεις μόνο! Μη….». Ανοίγει τα μάτια, είναι στο χειρουργείο, γιατροί προσπαθούν πάνω στο σώμα της, δεν βλέπει τι γίνεται, πονάει! Πόσος πόνος Θεέ μου! Γιατί τόσο πόνος; Προσπαθεί να μιλήσει μα δεν έχει φωνή, προσπαθεί ξανά με όλο της το είναι, μα δεν τα καταφέρνει. Συγγνώμη ζητά στους αγαπημένους, βάζει τις παλάμες γύρω από τα μάγουλά τους και τους φιλάει. Δεν την βλέπουν, μα κάτι νιώθουν. Εκείνη τους βλέπει, τους φιλά τελευταία φορά και αφήνεται με μια κραυγή χωρίς φωνή, πονά, μα φεύγει. «Μη με γυρνάτε πίσω!» τους φωνάζει.
Μεταφέρεται σε ένα σταυροδρόμι, δεν ξέρει ποιον δρόμο να διαλέξει. Είναι όλοι ίδιοι, κάτι της λέει να περιμένει, μα ξεκινά βροχή. Δυναμώνει. Μπροστά της άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι μες την βροχή σαν εκείνη, κρυώνουν και είναι σχεδόν γυμνοί, και τώρα νιώθει πώς είναι να μην έχεις κάπου να προστατευτείς. Η βροχή σταματά και η κοιλιά γουργουρίζει και διψάει, διψάει πολύ. «Διψάω… πεινάω…» λέει και μπροστά της ένα τεράστιο τραπέζι με λογής φαγητά και ποτά, κάθονται όλοι εκείνοι που της ζήτησαν φαγητό και νερό. Τρώει και πίνει μαζί τους, είναι χορτάτη και χαρούμενη. Εικόνες περνούν από τα μάτια της αστραπιαία, πρόσωπα, χαμόγελα, κλάματα, είναι όλοι εκεί και μετά σκοτάδι. Τίποτα. Κανένα πρόσωπο κανένα τοπίο. Στροβιλίζεται με ταχύτητα που συνεχώς αυξάνεται. Απόλυτη ανυπαρξία, απώλεια συναισθήματος είναι απλά ένα μικρό φως ανάμεσα σε άπειρα ίδια που τρεμοπαίζουν στην ανάσα ζωής που σιγοφυσά ανάμεσά τους. Είναι ακριβώς εκεί που ορίζει η κατάστασή τους, κάπου στο απέραντο, δημιουργούν άστρα και γαλαξίες. Περιμένουν να πάρουν ξανά μορφή ή να σπάσουν σε μικρότερες φλόγες, μικρότερο φως, ίσως να σβήσουν για πάντα!
Δεν υπάρχει χρόνος, όλα κυλούν ήρεμα, μόνο με φυσικούς νόμους, τους βασικούς και άπειρους άλλους, που ο ανθρώπινος νους δεν αντέχει να επεξεργαστεί.
Ένα χάδι δημιουργίας την ταρακουνά, αισθάνεται και πάλι ευτυχία. Το φως της διαθλάται και μπροστά της, μέσα σε μια τεράστια φούσκα νερού, αποκτά σώμα ενήλικου. Είναι γυναίκα, βλέπει όλα τα σημαντικά γεγονότα της νέα ζωής. Και μικραίνει, γίνεται έμβρυο. Γεννιέται μωρό, τα ματάκια της ανοίγουν και μπρος της αντικρίζει τον σύντροφο της προηγούμενης ζωή της. Είναι ο πατέρας της! Δίπλα του στέκει η κολλητή της, είναι μικρή, είναι η αδελφή της! Την μάνα της δεν την αναγνωρίζει. Νέο πρόσωπο! Ανοιγοκλείνει τα μωρουδιακά μάτια και άγγελοι κάθονται στα βλέφαρά της. Φυσούν με πνοή θεϊκή και παίρνουν την μνήμη της γνώσης. Την αφήνουν μωρό να ζήσει μια νέα ζωή, ελπίζουν αυτή την φορά να συναντήσει το άπειρο της ανθρώπινης ψυχής, να αγαπήσει περισσότερο, να γίνει φως η ίδια για τους επόμενους. Καλή τύχη εύχονται και στέκονται δίπλα στο μωρό να το προστατεύσουν για λίγο καιρό ακόμα, μέχρι η ψυχή να συνηθίσει τον ανθρώπινο κόσμο της!
Ελένη Ρέγγα