TheBluez

Είναι η τελευταία πρώτη μέρα του σχολείου, τελειώνω το λύκειο. Έχουμε αγιασμό. Επικρατεί φασαρία. Παρέες πειράζονται και γελούν, χαρούμενοι που αντάμωσαν μετά το καλοκαίρι και άλλοι γκρινιάζουν που ξεκινάει ξανά η ρουτίνα. Δεν είναι κανένας μόνος, μονάχα εγώ… Κοιτώ το κινητό μου να φανώ απασχολημένη, να υποθέσουν πως με κάποιον μπορεί να μιλάω. Προσπαθώ να μην κοιτώ τριγύρω, νομίζω πως έτσι κρύβω την αμηχανία μου. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω μερικά βλέμματα καρφωμένα πάνω μου, μάλλον με σχολιάζουν. Δεν μου κάνει εντύπωση. Το έχω συνηθίσει, όλα μου τα σχολικά χρόνια τα πέρασα στο περιθώριο, ούσα στόχος περιπαιχτικών σχολίων. Θα έπρεπε να νιώθω ανακούφιση τώρα που η σχολική ζωή βαίνει προς το τέλος της, αλλά αντίθετα κυριεύομαι κυρίως από φόβο, γιατί έπειτα θα πρέπει να βγω στο πραγματικό κόσμο και αναρωτιέμαι… εκεί θα καταφέρω να κουμπώσω κάπου; Κι έπειτα ώρες ώρες απορώ, αν έχω εγώ κάποιο ψεγάδι που με καθιστά διαφορετική, οδηγώντας με διαρκώς στην απομόνωση. Μάλλον είναι κάτι που βλέπουν οι άλλοι κι εγώ δεν το έχω βρει ακόμα. Τις σκέψεις μου διέκοψε το κουδούνι και ξεκίνησε ο αγιασμός. Αφού τελείωσε, μπήκαμε μέσα στην τάξη. Θα γνωρίζαμε τον καινούριο μας φιλόλογο που ήταν και υπεύθυνος του τμήματός μας. Ήταν ένας καλοντυμένος νεαρός άντρας. Όταν τον είδα, κάπως τα έχασα… Κάτι στο χαμόγελό του, κάτι στο βλέμμα του με μαγνήτιζε, και έσβηνε από το μυαλό μου όλες τις μαύρες σκέψεις. Μας συστήθηκε και έπειτα άρχισε να μας ρωτά έναν έναν το όνομά μας και λίγα λόγια για εμάς. Όταν ήρθε η σειρά μου, από το άγχος μου να του κάνω καλή εντύπωση, κόμπιαζα και μπέρδευα τα λόγια μου…

Όταν γύρισα στο σπίτι, σκεφτόμουν διαρκώς τη στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματά μας και μόνο να τον φέρνω στο μυαλό μου με γέμιζε ελπίδα. Ήξερα πως δε θα γίνει τίποτα μεταξύ μας, αλλά και μόνο να τον βλέπω, φώτιζε για λίγο τον σκοτεινό μου κόσμο. Ειδικά από τη στιγμή που άρχισε να με επιβραβεύει διαρκώς για τις άριστες επιδόσεις μου, φέρνοντάς με ως παράδειγμα στους συμμαθητές μου… Είχε πάψει πια να με ενοχλεί ο χλευασμός των παιδιών, μου αρκούσε που εκείνος με θαύμαζε. Πίστευα πως η αδυναμία που μου έδειχνε οφείλονταν μόνο στο ότι ήμουν καλή στο μάθημά μου και πως τις στιγμές που με κοίταζε στα μάτια τις έπλαθα εγώ, σαν σημάδια με τη φαντασία μου. Μια μέρα τον συνάντησα στο δρόμο καθώς γυρνούσα από το φροντιστήριο και μου έπιασε την κουβέντα για ώρα, έμοιαζε να ενδιαφέρεται πραγματικά να μάθει πράγματα για μένα. Μου πρότεινε μάλιστα, γιατί ήμουν πιο προχωρημένη στο μάθημά του από τα υπόλοιπα παιδιά, να μου δίνει έξτρα, πιο δύσκολο υλικό. Μου ζήτησε για να μην βλέπουν οι άλλοι να επικοινωνούμε διαδικτυακά, έτσι ανταλλάξαμε και λογαριασμούς στο skype. Πετούσα στα σύννεφα και για το ότι με είχε ξεχωρίσει τόσο, αλλά πάνω από όλα για το ότι θα έχω πια επικοινωνία μαζί του και εκτός σχολείου, θα ερχόμασταν πιο κοντά…

Κατέβαλα όλο και μεγαλύτερες προσπάθειες στα φιλολογικά μαθήματα πλέον, έχοντας ως κίνητρο όχι μόνο τις πανελλαδικές, αλλά και να εντυπωσιάζω όλο και πιο πολύ τον αγαπημένο μου καθηγητή… Η επικοινωνία μας στο skype είχε πάψει να είναι μονάχα για το μάθημα, γνωριζόμασταν όλο και πιο πολύ… Μου διηγούνταν ιστορίες από τα μαθητικά και φοιτητικά του χρόνια και παράλληλα του μιλούσα κι εγώ για τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή του εκμυστηρεύτηκα το πρόβλημα που έχω με τον κόσμο, πως δυσκολεύομαι να ενταχθώ και καταλήγω πάντοτε στο περιθώριο και πως φοβάμαι μην περάσω και την ενήλικη ζωή μου έτσι. Προς έκπληξή μου, μου αποκάλυψε πως κι αυτός ως έφηβος ήταν ένας πολύ εσωστρεφής χαρακτήρας σαν εμένα και είχε ακριβώς τους ίδιους προβληματισμούς. Ως φοιτητής απευθύνθηκε σε ψυχολόγο και τότε άρχισε να τακτοποιεί το μυαλό του… Τον βοήθησε να καταλάβει πως δεν έχει εκείνος κάποιο ψεγάδι, αλλά η ανασφάλειά του δίνει διαθέσιμο χώρο να τον υποτιμήσουν, γιατί ξέρουν ότι θα έχουν την ισχύ να τον πονέσουν. Η μαζεμένη στάση του σώματός του, το φοβισμένο του βλέμμα, οι περιορισμένες και αγχωμένες του κουβέντες ήταν οι αποδείξεις του πόσο άσχημα αισθάνονταν με τον εαυτό του. Του είπε κάθε πρωί να κοιτά τον καθρέφτη και να λέει τα θετικά που έχει. Σιγά σιγά άρχισε να αλλάζει, και κατάφερε να προσαρμόζεται ευκολότερα ανάμεσα στους άλλους, παύοντας να τους βλέπει ανώτερους. Με συμβούλεψε και μένα να κάνω το ίδιο, προσθέτοντάς μου πως μου φέρονται έτσι γιατί με ζηλεύουν για την ευφυία μου…