TheBluez

[Σημείωση: Το παρόν κείμενο βασίστηκε στα γεγονότα του μυθιστορήματός μου «Η εντολή της Κόμισσας» (εμπνευσμένο από τον «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ).
Όμως, μπορείτε να το διαβάσετε και χωρίς να ξέρετε τα γεγονότα της «Κόμισσας», καθώς η σύνδεση με το μυθιστόρημα είναι αμυδρή.
Αν σας αρέσει το διήγημα, μπορείτε να βρείτε στο TheBluez.gr κι άλλες ιστορίες (πιο μεγάλες σε έκταση) από το περιοδικό Weird Literature.]

***

 

Η καλή πράξη του Αουρέλ

του Άνγκελ Καλινέσκου
(Τεύχος Δεκεμβρίου, 1897, σελ. 3-4)

Ο νεαρός Αουρέλ ζούσε στην πόλη Σιμπίου της Τρανσυλβανίας, σε ένα μικρό σπίτι, μαζί με τους γονείς του και τα τρία μεγαλύτερα αδέρφια του, όταν ένα βράδυ του Δεκέμβρη άκουσε βήματα πάνω στη σκεπή και σηκώθηκε για να ανέβει στη σοφίτα. Φόρεσε τα πασούμια και το παλτό του, που το κούμπωσε κιόλας (γιατί η μαμά έλεγε να προσέχει όπου πάει), και πήρε ένα κερί. Το άναψε χρησιμοποιώντας τα σπίρτα που φύλαγε κάτω από το μαξιλάρι του, δίπλα από τον ξύλινο σταυρό που του είχε χαρίσει η μητέρα του, που τον αγαπούσε πολύ. Ο Αουρέλ μάζεψε τα μακριά ξανθά μαλλιά του κάτω από το σκουφί του και βγήκε στο διάδρομο. Ανέβηκε την μικρή σκάλα που υπήρχε πριν το δωμάτιο των γονιών του και ξεκλείδωσε την πορτούλα.
Και μπήκε στη σοφίτα.

Ο χώρος ήταν σκοτεινός και τρομερά κρύος, αλλά το φως και η ζεστασιά από το κερί ενθάρρυναν τον Αουρέλ. Προσπέρασε τα παλιοπράματα, αγνοώντας τη σκόνη. Πήγε προς ένα από τα δύο μεγάλα παράθυρα-μάτια που είχε η σκεπή. Τα τζάμια ήταν κλειστά, όπως και τα παντζούρια, αλλά ο Αουρέλ ήξερε να τα ξεμανταλώσει και να αναπνεύσει την ψυχή του Σιμπίου.
Και άνοιξε το παράθυρο.

Η φλόγα του κεριού τρεμόσβησε, αλλά ο Αουρέλ την προστάτεψε με το χέρι του. Είδε άλλα σπίτια απέναντι. Τον κοιτούσαν περίτεχνα μάτια πάνω στις στέγες, σαν αυτά του δικού του σπιτιού. Και όπως και το δικό του, είχαν φράχτες με παλούκια σαν βέλη.
Τα βήματα που είχε ακούσει συνεχίζονταν, οπότε ο Αουρέλ αποφάσισε να βγάλει το κεφάλι του έξω.
Και κρατήθηκε, για να ρίξει μια ματιά.

Αλλά τότε φώναξε, καθώς μια μορφή κατέβηκε από την επάνω μεριά του παραθύρου. Ήταν ένας μικρόσωμος άντρας με μαύρα ρούχα, που κρατήθηκε από το κούφωμα και έπεσε, αλλά όχι κάτω, στο δρόμο. Πρόλαβε να πιαστεί από το ανοιχτό παράθυρο, ανασηκώθηκε και κάθισε πάνω του γονατιστός.

Και κοίταξε τον Αουρέλ με κόκκινα, φλογερά μάτια.
Και άνοιξε την αγκαλιά του, με τα αναιμικά χέρια του που είχαν νύχια σαν αρπακτικού πουλιού.
Και άνοιξε το στόμα του, και κάγκελα φυλακής αποτελούμενα από μακριά, αιχμηρά δόντια ζήτησαν από τον Αουρέλ να τον καλέσει στο σπίτι του, γιατί κρύωνε πολύ, και πλησίαζαν Χριστούγεννα και ποιο καλό παιδάκι δεν θα έκανε το καλό αυτές τις μέρες;
Και ο Αουρέλ, που είχε κρυφακούσει τους γονείς του να μιλάνε για βρικόλακες, θυμήθηκε τα λόγια της μαμάς περί προσοχής και έβγαλε τον σταυρό που είχε φέρει μαζί του.
Και τον προέταξε στον άνδρα κι αυτός ούρλιαξε σαν φίδι.

Και ο Αουρέλ πήρε κι άλλο θάρρος και πλησίασε τον άνδρα, με τον σταυρό να φέγγει ένα καθάριο φως.
Και το ουρλιαχτό του άνδρα μετατράπηκε σε ήχους πνιγμού, με τα κόκκινα μάτια του να κλείνουν.
Και η αγκαλιά έκλεισε.
Αλλά η φυλακή έμεινε ανοιχτή όσο ο άνδρας έπεφτε προς τα πίσω. Προς τα κάτω. Προς το δρόμο.
Προς το φράχτη του σπιτιού.

Ο νεαρός Αουρέλ είδε τον άνδρα να πέφτει πάνω σε δύο παλούκια. Μαζί με τα μάτια των άλλων σπιτιών, τον είδε να γίνεται σκόνη.
Και έκλεισε το παράθυρο, σκεπτόμενος ότι είχε κάνει κάτι καλό.