TheBluez

Άγιε Βασίλη, άλλη μια χρονιά έβαλε μπρος την μηχανή και θα μας ταξιδεύει τριακόσιες εξήντα πέντε μέρες. Στο τέλος της προηγούμενης, έλαβες σίγουρα αμέτρητα γράμματα. Τι διαβάζεις κι εσύ κάθε χρόνο! Πόση υπομονή, πόσα χαμόγελα κάτω από τα άσπρα γένια, πόσες υποσχέσεις!
Πόσα φορτώνεσαι στην πλάτη σου, στο έλκηθρό σου, στην ψυχή σου! Πόσες επιθυμίες να προλάβεις, να μην απογοητεύσεις. Να φέρεις χαμόγελα και πληρότητα. Μεγάλο το φορτίο της υλοποίησης ευχών. Κι όταν αυτές, χωράνε σε χαρτί περιτυλίγματος, είναι πιο εύκολο. Δεν είναι; Μπόλικο γιορτινό ιλουστρασιόν χαρτί, φιόγκοι, κορδέλες, γκλίτερ, που σε δευτερόλεπτα σκίζονται από δάχτυλα που κινούνται αστραπιαία, ανάμεσα σε ηχηρά γέλια, έντονα επιφωνήματα ενθουσιασμού, βλέμματα που λάμπουν, από χαρά, λάφυρο το καινούργιο δώρο.

Σίγουρα κάπου, κάποιοι, λίγοι; Πολλοί; Δεν τρέχουν πέρα δώθε από ενθουσιασμό, γιατί αυτό που ξετύλιξαν δεν ήταν η πρώτη επιλογή, η απόλυτη ευχή δώρου, μα κάτι που γεμίζει ένα μόνο κομμάτι στην ψυχή, ένα μπάλωμα, ένα τσιρότο, που καλύπτει επιφανειακά την πληγή. Μα κάνει δουλειά έστω κι έτσι, φέρνει χαμόγελα, γιατί απευθύνεται σε αυτούς που έχουν αποδεχθεί πως δεν είσαι ο Άγιος των πλούσιων δώρων, μα εκείνος που δεν αφήνει καμία άδεια θέση κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, όσο μικρό και πολλές φορές, χωρίς λάμψη κι αν είναι το δώρο. Φέρνει ευγνωμοσύνη, για την επιβεβαίωση ότι κι αν η ζωή δεν μπόρεσε να φέρει τα μεγάλα, έφερε τουλάχιστον τα μικρά, τα λίγα που ίσως κάποτε, γίνουν πολλά κι αν δεν γίνουν, δεν πειράζει.

Ωραία μέχρι εδώ. Έφερες εις πέρας το έργο σου και μπράβο σου. Έκανες πολύ κόσμο χαρούμενο. Με ή χωρίς προσπάθεια κάποιων, που με επιμονή κρατούν ζωντανή τη φήμη σου, πίστεψαν στην ύπαρξή σου. Τι γίνεται με τα γράμματα εκείνων που δεν ζητούν κάτι που τυλίγεται; Πώς επιβιώνεις μέσα τους;

Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια επιθυμώ να σου στείλω γράμμα, μα διστάζω… φοβάμαι μην απογοητευτώ. Βλέπεις, δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά που μπορείς να φορέσεις, να παίξεις ή να μεταφέρεις, τίποτα που πιάνει χώρο εξωτερικά, τίποτα που αγοράζεται. Θα μου πεις, γιατί τώρα; Που ήδη η χρονιά μετράει κάποιες ώρες. Γιατί, τώρα… στον απόηχο, το χέρι κύλησε πάνω στο χαρτί να γράψει, να αποτυπώσει. Γιατί, τώρα… που επιστρέφεις πια στον τόπο σου, ίσως δεν πληγωθώ αν δεν εκπληρώσεις την ευχή μου. Θα έχω άλλοθι μέσα μου. Βλέπεις; Πάντα ψάχνω δικαιολογία και αιτία να πιστεύω σε σένα.

Ποτέ μου δεν έπαψα να πιστεύω, μα σχεδόν όλοι γύρω μου με κοιτούν αποδοκιμαστικά. Ξέρεις πόσες φορές έχω έρθει σε κόντρα με συνομήλικους, φίλους, γνωστούς, ακόμα και με μικρότερους από μένα, που πια δεν πιστεύουν πως υπάρχεις; Μεγάλωσαν λένε κι εσύ είσαι για τα παιδιά. Να σταματήσω να κάνω σα παιδί μου λένε. Να πάψω να πιστεύω σε παραμύθια και μαγεία κοτζάμ γυναίκα, μισού σχεδόν αιώνα. Η ζωή δεν είναι παραμύθι. Κι εσύ δεν είσαι τίποτα άλλο από ένα κατασκεύασμα του γιορτινού παραμυθιού, με την αστερόσκονη. Να ‘ξερες, πόση ανάγκη έχω αυτή τη χρυσόσκονη που αποδομούν όλοι! Θέλω να συνεχίσω να πιστεύω πως είσαι ιδέα, πως στον σάκο σου κουβαλάς όλα τα αισθήματα και συναισθήματα που βοηθούν τους ανθρώπους κι όχι μόνο πακέτα με ύλη.

Ναι, δεν είμαι πια παιδί και ίσως αυτό είναι που με φοβίζει Άγιε Βασίλη. Μεγαλώνω και φοβάμαι πως απομακρύνομαι πολύ από το παιδί που φυλούσα μέσα μου. Από την ουσία που μόνο οι μικροί ξέρουν να απολαμβάνουν. Χάνομαι στην καθημερινότητα, στο κυνήγι της επιβίωσης, στο κυνήγι του χρόνου, στους ρυθμούς του σήμερα.

Έχω ανάγκη κάθε χρόνο να ανανεώνεις τα χρωματιστά πουγκιά του μυαλού μου. Αυτό θέλω. Αυτό εύχομαι. Ας μην τα βρίσκω κάτω από το δέντρο. Ακούμπησέ τα στο μαξιλάρι μου, να τα έχω εύκαιρα όλο το χρόνο. Άφησέ τα στην ψυχή μου να τα χρησιμοποιώ όταν χάνω το δρόμο, όταν λησμονώ, όταν παγιδεύομαι, όταν εγκαταλείπω.

Να ανοίγω το πουγκί με την κόκκινη κορδέλα και να μοσχοβολάει αγάπη, να με τυλίγει. Να παίρνω κόκκους στα ακροδάχτυλά μου και να πασπαλίζω γύρω μου, όταν ξεχνάω να αγαπάω, να νοιάζομαι, να παθιάζομαι, να ευαισθητοποιούμαι, να προσφέρω, να αγκαλιάζω.

Αυτό με την πράσινη κορδέλα, όταν χάνω την επαφή με την φύση, την ελπίδα μου, όταν ταλαντεύομαι και δεν έχω υπομονή, δεν αισθάνομαι αρμονία και ασφάλεια.

Αυτό με την μπλε κορδέλα που θα γεμίζει το είναι μου με τον ουρανό και την θάλασσα και θα επαναφέρει την χαμένη μου εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, την αυτοσυγκέντρωση, την ειλικρίνεια, την ηρεμία, την επούλωση και την συγχώρεση.

Αυτό με την κίτρινη κορδέλα, θα γεμίζει με αίσθηση ζεστασιάς την ψυχή μου, σαν ηλιαχτίδα, με ενθουσιασμό, χαρά, ενέργεια και πίστη στη ζωή και σε κάθε τι καλό.

Αυτό με την άσπρη κορδέλα, θα με λούζει με φως, καθαρό βλέμμα, καλοσύνη και αθωότητα.

Άγιε μου Βασίλη, μην αφήσεις την ψυχή μου δίχως όλα αυτά που με κάνουν καλύτερο άνθρωπο, εκείνον που το παιδί μέσα μου δεν θα ντρέπεται για αυτό που έγινα.