TheBluez

[Σημείωση: Αυτό το χρονικό διάστημα, δημοσιεύονται τα τελευταία κεφάλαια της «Κόμισσας». Στο μεταξύ, δημοσιεύονται και μερικά κείμενα από το αγγλικό μυθοπλαστικό περιοδικό Weird Literature, του Τζον Μπάρλοου (που είναι χαρακτήρας από το σύμπαν της «Κόμισσας»).
Το παρόν κείμενο, όπως και άλλα που θα δημοσιευτούν με τον γενικό τίτλο ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «WEIRD LITERATURE», αποτελεί μια αυτόνομη σειρά αυτοτελών διηγημάτων.
Οι ιστορίες ΔΕΝ θα προέρχονται από τα ίδια τεύχη του περιοδικού (πχ δεν θα δημοσιευτούν όλα τα διηγήματα του Τεύχους του Ιουλίου του 1872), γιατί θέλω να καλυφτεί ένα μεγάλο χρονολογικό εύρος.
Κάτι σημαντικό: ΔΕ χρειάζεται να έχετε διαβάσει την «Κόμισσα», για να διαβάσετε αυτές τις ιστορίες. Είναι ανεξάρτητες της πλοκής της «Κόμισσας».
Αν υπάρξει οποιαδήποτε αλλαγή, αν δηλαδή κάποιο διήγημα συνδέεται πιο άμεσα με το μυθιστόρημα ή/και αν κάποια διηγήματα συνδέονται μεταξύ τους, τότε θα υπάρξει και αντίστοιχη Σημείωση.
Το «Weird Literature», ο δημιουργός του (Τζον Μπάρλοου) και όσα άλλα πρόσωπα/συγγραφείς αναφέρονται σε αυτή τη σειρά κειμένων, καθώς και οι ίδιες οι ιστορίες, είναι προϊόντα δικής μου επινόησης.]

*

Οι νεράιδες της Ίσομπελ

Του Γουίλ Ο’ Νταφ
(Τεύχος Μαΐου, 1898, σελ. 10-12)

Αγαπητέ αναγνώστη,
Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί μία ακόμα εκδοχή του μύθου των νεράιδων. Είμαι σίγουρος ότι έχεις ακούσει ή διαβάσει πολλές σχετικές ιστορίες. Το μόνο που μπορώ να πω με μεγάλη βεβαιότητα, δίχως να αποκαλύψω πολλά για την πλοκή του σύντομου διηγήματος που θα διαβάσεις στη συνέχεια, είναι πως δεν θα ήθελα ποτέ να βρεθώ κοντά στα πλάσματα που μας συστήνει εδώ ο κύριος Ο’ Νταφ, όσο γλυκά ή όμορφα κι αν φαίνονται στην αρχή.
Κλαρκ Μέιχεμ

Αυτό το ανοιξιάτικο βράδυ με το ολόγιομο φεγγάρι να ρίχνει το φως του στο μικρό ιρλανδικό χωριό Όντχρανταουν, η Ίσομπελ Μακμέρεϊ πρώτα άκουσε και μετά, όταν πέρασαν τα δέντρα, είδε τους τρεις άντρες να πλησιάζουν τραγουδώντας και να χασκογελάνε, και ενδόμυχα ήξερε ότι δεν είχαν καλές προθέσεις. Ήταν μεθυσμένοι, κι αυτό μόνο καλό δεν ήταν. Πέραν από όσα της είχε πει η μητέρα της για τον τρόπο που φερόταν ο μακαρίτης ο πατέρας της Ίσομπελ όταν μεθούσε, το κορίτσι είχε τύχει να βρεθεί σε γιορτές και στο μοναδικό μπαρ που υπήρχε στο χωριό, όπου είχε δει άνδρες (κυρίως) να πίνουν χωρίς σταματημό, να τραγουδάνε σαν τρομαγμένα κατσίκια και να μιλούν άσχημα σε άλλους, ειδικά στις γυναίκες που τους σέρβιραν, τις οποίες άρπαζαν και τις θώπευαν με τρόπους ανάρμοστους. Αρχικά, στα μάτια του κοριτσιού φαίνονταν αστείοι, όμως γρήγορα διαπίστωσε ότι έπρεπε να τους αποφεύγει όταν είχαν πιει τόσο πολύ –και λυπόταν που ο πατέρας της, τον οποίο ελάχιστα είχε γνωρίσει, ήταν κι αυτός μέθυσος.

Η Ίσομπελ τους είδε να τη δείχνουν με τα βρόμικα χέρια τους. Έσφιξε την κούκλα της στο στήθος της, πάνω από το λερωμένο φόρεμα που κάποτε φορούσε η μητέρα της. Σκέφτηκε να τρέξει στο σπίτι της, αλλά η αγωνία που την κυρίευε την εμπόδισε από το να φύγει. Ένιωσε τον αέρα να την παγώνει και τη διάθεσή της να χάνεται, ενώ μέχρι προ ολίγου έπαιζε κοντά στη βελανιδιά με το σπιτάκι από ξύλα που κρεμόταν στα χαμηλότερα κλαδιά της, αυτό το όμορφο μικροσκοπικό κατασκεύασμα που σε λίγα χρόνια θα μπορούσε να το κρατήσει στην παλάμη της, κάτι που, φυσικά, δεν θα έκανε ποτέ, γιατί σε αυτό έμεναν οι αγαπημένες της νεράιδες με τα ξανθιά μαλλιά και τα πράσινα φορέματα, και δεν θα ήθελε να καταστρέψει το σπίτι τους. Το σπιτάκι αυτό ήταν φωτεινό τώρα, όπως κάθε βράδυ. Έμοιαζε με τετράγωνη λάμπα καμωμένη από σπίρτα. Σκιές φαίνονταν να κυκλοφορούν μέσα του. Οι νεράιδες που τα πρωινά έβγαιναν για να θαυμάσουν και να υπηρετήσουν τη φύση, τις νύχτες επέστρεφαν στο σπίτι τους.

Οι άνδρες ήρθαν κοντά στην Ίσομπελ κι εκείνη τους κοίταξε. Αν και γελούσαν, τα γενειοφόρα πρόσωπά τους ήταν αγριωπά και το βλέμμα τους διέτρεχε την Ίσομπελ και το σπίτι της πίσω της. Η μικρή σκέφτηκε να φωνάξει την μητέρα της, αλλά θυμήθηκε τι είχε δει να κάνουν μεθυσμένοι άντρες σε γυναίκες σαν την μητέρα της, και συγκρατήθηκε. Σφάλισε τα χείλη της και άρχισε να τρέμει.

Οι άντρες επέδειξαν κι άλλο θράσος, κι έτσι χάιδεψαν με τα γδαρμένα χέρια τους τα μαλλιά της και το πάνω μέρος του φορέματός της. Είπαν πράγματα που η Ίσομπελ δεν κατάλαβε αμέσως, αλλά ευχόταν να ξεχάσει.

Ένας εξ αυτών έδειξε το σπιτάκι των νεράιδων. Το έπιασε και το ταρακούνησε. Στο εσωτερικό του, οι σκιές κινήθηκαν σπασμωδικά, πηγαίνοντας πέρα δώθε.

Η Ίσομπελ βρήκε ξανά τη μιλιά της και είπε στον άντρα να μην το πειράξει, γιατί οι νεράιδες που έμεναν σε αυτό θα θύμωναν πολύ και η μητέρα της έλεγε ότι κανείς δεν θέλει να βρεθεί κοντά σε εξαγριωμένες νεράιδες.

Οι άντρες γέλασαν, λέγοντάς της πως αυτά τα πλασματάκια που κινούνταν μέσα στο σπιτάκι ήταν σιχαμερά έντομα, και αυτός που είχε πιάσει το σπιτάκι το τράβηξε απότομα και το ξεκόλλησε από τα κλαδιά. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά το πέταξε στο χωματένιο έδαφος και το τσαλαπάτησε με τις μπότες του.

Η Ίσομπελ είδε και άκουσε τα κλαράκια που αποτελούσαν τους τείχους του σπιτιού να γίνονται κομμάτια. Κρακ-κρακ-κρακ-κρακ! άκουγε και άρχισε να κλαίει.

Ένας άλλος από δαύτους την έσπρωξε, ρίχνοντάς την κάτω, με την κούκλα της να φεύγει από τα χέρια της, ενώ ο τρίτος άντρας είπε ότι ίσως έπρεπε να κάνουν μια επίσκεψη στο σπίτι της μικρής, για να δουν τη μαμά της, που άφηνε την κόρη της να πιστεύει σε τέτοιες ανοησίες. Κι έπειτα, θα μπορούσαν να τιμωρήσουν και την κόρη της.
Οι άλλοι δύο συμφώνησαν.
Οι άντρες απομακρύνθηκαν από την Ίσομπελ και προχώρησαν προς το σπίτι της.
Τότε και εκείνοι και η Ίσομπελ άκουσαν στριγκλιές που χάραξαν την πλάση γύρω τους. Αναγκάστηκαν να κλείσουν τα αυτιά τους, αλλά όλοι κοίταξαν προς το σημείο απ’ όπου είχαν ακουστεί οι φοβερές γυναικείες φωνές.

Είδαν πάνω από δέκα πανύψηλες φιγούρες να στέκουν υπό το φεγγαρόφωτο. Όλες είχαν λεπτοκαμωμένο κορμί, γεμάτο καφεπράσινες φολίδες ερπετού, γυμνό κεφάλι με μυτερά αυτιά, μακριά λυκίσια δόντια και κατακόκκινα μάτια. Τα χέρια και τα πόδια τους είχαν γαμψά νύχια σαν του αετού, ενώ τα φτερά τους έμοιαζαν με αυτά της νυχτερίδας. Όλες είχαν στραφεί προς τους καταστροφείς του σπιτιού τους και φαίνονταν πολύ θυμωμένες.

Οι άντρες, που πλέον είχαν ξεμεθύσει, κοίταξαν αυτά τα δαιμονικά όντα με τρόμο.

Η Ίσομπελ, όμως, τις κοίταξε με δέος, ενώ η μητέρα της που στεκόταν στην πόρτα φώναξε την κόρη της να μπει γρήγορα στο σπίτι. Ήξερε τι θα ακολουθούσε, γιατί και ο άντρας της είχε κάνει παρόμοιο λάθος στο παρελθόν και το είχε πληρώσει με την ζωή του. Η μητέρα της Ίσομπελ δεν ήθελε να δει η κόρη της το φρικιαστικό θέαμα που θα πραγματοποιούνταν στην αυλή τους.

Η μικρή Ίσομπελ υπάκουσε την μητέρα της, πάνω που οι γυναικείες φιγούρες επιτίθονταν στους άντρες. Άρπαξε την κούκλα της και έτρεξε προς το σπίτι της. Ταυτόχρονα, άκουσε ήχους σαν τα κλαράκια του σπιτιού των νεράιδων που έσπαγαν κάτω από τη μπότα εκείνου του αχρείου μέθυσου (κρακ-κρακ-κρακ-κρακ!). Αλλά άκουσε και ήχους που της θύμισαν το κρέας που κόβεται από το μαχαίρι της μητέρας της.

Η Ίσομπελ ήξερε πως τα πλασματάκια που (σύμφωνα με εκείνον τον άντρα) ήταν σιχαμερά έντομα τιμωρούσαν τους κακούς -που πλέον δεν γελούσαν καθόλου-, οι οποίοι είχαν τολμήσει να τις θυμώσουν. Αλλά η ίδια δεν ήθελε να είναι κοντά σε όσα συνέβαιναν.