TheBluez

“Τα πέντε στάδια του πένθους, είναι Άρνηση, Θυμός, Διαπραγμάτευση, Κατάθλιψη και Αποδοχή.”

ΑΡΝΗΣΗ:

Αρνούμαι. Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν θα σε ξαναδώ. Αρνούμαι να δεχτώ ότι όλα αυτά δεν είναι ένα όνειρο που κρατά μέρες. Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν θα ξανακούσω το χαρακτηριστικό εκείνο νιάου σου. Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν θα μου ξαναγλείψεις όλο το πρόσωπο και δεν θα μυρίζω την βρωμερή σου ανασίτσα. Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν θα ακουμπήσω το κεφάλι μου στην πλατούλα ή την κοιλίτσα σου για να σε ακούσω να γουργουρίζεις. Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν θα ξαναντικρύσω τα πράσινα αυτά πανέμορφα ματάκια σου. Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν θα σε ακούσω να γκρινιάζεις. Αρνούμαι να δεχτώ ότι όταν ξαναξαπλώσω σε εκείνο το κρεβάτι, δεν θα “πολεμάω” μαζί σου για το μαξιλάρι μου στη μέση της νύχτας. Αρνούμαι να δεχτώ πως ό,τι ζήσαμε ανήκει στο παρελθόν και εκεί θα μείνει, γιατί δεν έχουμε άλλη ευκαιρία γιατί έφυγες.

ΘΥΜΟΣ:
Και έφυγες άδικα. Πάρα πολύ άδικα. Πόσες φορές είχα ζητήσει να ασφαλίσουμε το μπαλκόνι; Πόσα επιχειρήματα έθεσα πάνω στο ζήτημα; Πόσοι καυγάδες έγιναν επί του θέματος; Εγώ και άλλοι μιλήσαμε. Αλλά όχι. Πάντα τα δυσάρεστα συμβαίνουν στους άλλους. Ποτέ σε εμάς. Πόσες ώρες να ήσουν άραγε σε αυτήν την κατάσταση μέχρι να σε βρει; Πόσες ώρες ψυχορραγούσες μέσα σε έναν κυκεώνα φόβου, τρόμου, πόνου, εγκατάλειψης; Πόσο ανήμπορη ένιωσα όταν απλά ήμουν 3.000 χιλιόμετρα μακριά σου; Τα ’λεγα… Τα δυσάρεστα δεν συμβαίνουν μόνο στους άλλους. Τα δυσάρεστα μπορούν να χτυπήσουν και την δική μας ρημαδόπορτα. Και βασικά δεν την χτυπούν καν. Μπουκάρουν μέσα, κάνουν το χαμό τους και φεύγουν. Όπως έφυγες κι εσύ. Άδικα.

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ:
Η διαπραγμάτευση ορίζει πως προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να αλλάξουμε την κατάσταση. Αλλά αναρωτιέμαι… Πώς αλλάζει αυτή η κατάσταση, όταν είναι μόνιμη; Όταν είναι τετελεσμένο γεγονός. Πέθανες. Δεν γυρνάς. Δεν γυρνάει πίσω ο χρόνος. Και να γίνει ασφαλές το γαμωμπάλκονο δεν θα γυρίσεις. Θα είναι πια ασφαλές για το άλλο γατάκι που έμεινε πίσω. Για το γατάκι που παίζατε μαζί, που της έδειχνες πως να κάνει πράγματα. Προσπαθώ να αποδεχτώ το τι συνέβη και να προχωρήσω. Αλλά με δυσκολεύει. Υποθέτω η διαπραγμάτευση έχει να κάνει με το πώς κανείς θα προσπαθήσει να υπερπηδήσει τα εμπόδια και να συνεχίσει τη ζωή του, κανονικά. Όσο κανονικά συνεχίζουμε τις ζωές μας μετά από κάποια απώλεια – με ένα κενό στην καρδιά. Δυστυχώς έχω αρκετά κενά στην καρδιά από απώλειες. Σίγουρα δεν περίμενα ότι εσύ θα είσαι μία από αυτές τόσο σύντομα.

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ:
Περνάνε μέρες που δεν έχω κλάψει για σένα ή που δεν σε έχω σκεφτεί. Και νιώθω ενοχές γι’ αυτό. Δεν θα έπρεπε άραγε να σε σκέφτομαι κάθε μέρα; Μήπως δεν σε αγάπησα αρκετά; Τι ηλίθια που είμαι! Φυσικά και σε αγάπησα. Δεθήκαμε πολύ, ιδίως τις μαύρες μέρες που περνούσε η οικογένεια και ερχόμουν σπίτι σου για να σου κάνω παρέα. Τότε γνωριστήκαμε καλά. Και ακόμη δεν έπαιρνες το μαξιλάρι μου, αλλά κοιμόσουν πάνω στο άλλο μαξιλάρι, με το προσωπάκι σου σχεδόν κολλητά στο δικό μου. Και είπαμε κουβέντες πολλές τότε. Και γνωριστήκαμε, κι αγαπηθήκαμε πολύ. Και αφού προχώρησε η σχέση και ήρθε η συγκατοίκηση, έγινα πια η μαμά σου. Και ξέραμε εμείς τι σήμαινε αυτό για εμάς. Ξυπνούσαμε το πρωί και ερχόμουν στο σαλόνι να βρω εσένα και το Αρτεμάκι και να σας πω καλημέρα, στην κάθε μία ξεχωριστά. Νιαούριζες για να σου βάλω φαγητό και σε ρωτούσα κάθε φορά γιατί φωνάζεις. Και τώρα δεν θα το ξανακούσω αυτό πια. Ούτε θα σε ξαναρωτήσω γιατί φωνάζεις. Και ξέρεις για τι άλλο νιώθω ενοχές; Που έφυγα. Που σας άφησα. Γιατί αν ήμουν εκεί, το πιστεύω ότι δεν θα γινόταν αυτό. Αλλά δεν ήμουν. Δεν είμαι. Και είναι άδικο. Για σένα. Και λίγο για μένα. Γιατί δεν θα σε ξαναδώ ποτέ. Δεν θα ξαναμυρίσω το τρισαπαλουδένιο γουναρικό σου. Δεν θα ξανακοιτάξω αυτά τα ματάκια. Δεν θα σου πω στο τηλέφωνο “πού είναι το Νιάου μου;” περιμένοντας την απάντησή σου. ΔΕΝ. ΘΑ. ΣΕ. ΞΑΝΑΔΩ. ΠΟΤΕ.