TheBluez

Πφφφφ… (Μεγάλος αναστεναγμός!).

Ρε σεις!
Ρε σεις!
Δηλαδή γιατί;
ΓΙΑΤΙ;

-Με κουράσατε ήδη!-

Ρε σεις, γιατί κράζετε; Γιατί;
Αν δεν κράζατε, δεν θα έμπαινα στη διαδικασία να γράψω αυτό το κείμενο! Θα καθόμουν ήσυχα, θα διάβαζα, θα ερωτοτροπούσα, θα έβλεπα σειρές, θα έπινα ποτά, θα έβγαινα με τις φίλες μου και άλλα ωραία, ΑΛΛΑ ΟΧΙ! Εδώ… Να γράφω για όλους εσάς που δεν έχετε ζωή και ασχολείστε με εμένα και τους ανθρώπους μου! Ρε σεις, με κάθε λέξη που γράφω τώρα, απομακρύνομαι από το ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ;

-Χα! Πάντα ήθελα να το γράψω… Ας το γράψω εδώ και ας είναι το πιο σοβαρό πράγμα που θα διαβάσετε!-

Ρε σεις, γιατί;

Πω πω, είναι να σε πιάνει μια τρέλα! Τριάντα δύο χρονών έφτασα, ΞΕΡΩ ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΡΙΑ ΣΧΕΔΟΝ!- και ακόμα κράζετε. Θυμάμαι, το κάναμε στο λύκειο. Συνήθως κράζαμε τους ωραίους του σχολείου από ζήλεια. Τα ‘φυτά’ από καθαρό κόμπλεξ. Το ίδιο ισχύει και για τα λίγο πιο ‘ξεπεταγμένα’ άτομα. Τους πιο φραγκάτους. Τους πιο αλήτες και πάει λέγοντας.

ΤΩΡΑ ΤΙ ΣΚ@ΤΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ;
Σόρρυ… Μαζί μας!

Δεν πάμε σχολείο, παιδάκια! Γιατί παιδάκια είστε! Δεν είμαστε στη εφηβεία πια. Έχουμε διαμορφώσει χαρακτήρες και προσωπικότητες και ΔΥΣΤΥΧΩΣ, για εσάς, δεν αλλάζουν! Όσοι διαμορφωθήκατε σε σκ@τανθρώπους, ως σκ@τάνθρωποι θα πορευτείτε σε αυτή τη ζωή. Ναι, βαρύ το πλήγμα, αλλά εσείς το επιλέξατε. Δεν σας ανάγκασε κανένας να γίνεται έτσι. Μόνοι σας βρήκατε τον δρόμο!

Τι; Είμαι κακιά; Μήπως το σκ@τόψυχος είναι καλύτερο; Πιο εύηχο και πιο ευαίσθητο; Δεν ξέρω. Αμφιταλαντεύομαι.
-Αχχχχχ! Πόσα θέλω να πω αλλά υποσχέθηκα ότι θα είμαι πολύ καλό κορίτσι! Με κόπο κρατιέμαι να ξέρετε… ΜΕ ΚΟΠΟ!-.

Και ξαναρωτάω… ΤΙ ΣΚ@ΤΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΠΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ;

Ενοχλώ κανέναν; Δεν ενοχλώ! Μιλάω με κανέναν σας; Δεν μιλάω! Συμπαθώ κανέναν σας και με νοιάζει η γνώμη του; ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ! Αλλά κάπου ώπα… Η ανοχή και η υπομονή έχουν τα όριά τους και πιστέψτε με, δεν θέλετε να ξεπεραστούν!

Κοιτάξτε λίγο, ρε, τις μίζερες/ κενές/ άδειες ζωές σας και αφήστε τη δικιά μου (μας!) στην άκρη!

Ασχοληθείτε με το αν έχετε πραγματικά ανθρώπους δίπλα σας που σας νοιάζονται πραγματικά και όχι για τα social. Φτιάξτε λίγο τις ζωές σας που απλά φυτοζωείτε και υπάρχετε δίχως ίχνος αξιοπρέπειας και σεβασμού.

ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΘΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
ΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΜΟΥ ΖΩΉ, ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΆΞΕΙΣ ΜΟΥ;

ΕΣΥ; ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!

Ό,τι έχω γίνει και ό,τι έχω καταφέρει, το έχω κάνει μόνη μου. Δεν ήταν η ζωή μου στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά δεν σας νοιάζει. Εσείς απλά βλέπετε μια τριαντάρα να διασκεδάζει τη ζωή με ανθρώπους που πραγματικά τη νοιάζονται. Έναν άνθρωπο με φίλους. Με γκ0μενους. Με λεφτά που ξοδεύει σε ό,τι της κατέβει. Μια γυναίκα που παρόλο που έχει κομματιαστεί, πάντα γελάει. Έναν άνθρωπο που παθιάζεται και αποπνέει σεβασμό στο πέρασμά της.

Εκείνοι που μπορούν να μιλήσουν πραγματικά για μένα, είναι ελάχιστοι και έχουν κερδίσει επ’ άξια το δικαίωμα. ΕΣΥ και ο κάθε ΕΣΥ έχετε απλά μια γνώμη, η οποία ΔΕΝ με αφορά!
Οι γνώμες, λένε, είναι σαν τις κwloτρ… ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΠΩ! Όλοι έχουν από μια!
Ε, εγώ τη δικιά ΣΟΥ, τη γράφω ακριβώς εκεί! Εκεί όπου ανήκεις και εσύ!

-Αχ! Πάλι κάκιωσα και δεν θέλω! Ας κρατήσω λίίίίγο ακόμα το επίπεδο!-

Το γεγονός ότι ΜΕ ζηλεύεις και ΜΕ συζητάς, δεν σε καθιστά μάγκα.
Αξιοθρήνητο, αξιολύπητο και λίγο σε καθιστά και στα δικά μου μάτια άκρως γελοίο και σκουπιδένιο!

Πρόσεχε όμως… Όλα τα ξέρω γιατί μαθαίνονται! Μη με αναγκάσεις να ξανοιχτώ γιατί τότε την έβαψες! Θα σου δώσω, ΌΧΙ ΈΝΑΝ, άπειρους λόγους για να με κράζεις!

Άκου εκεί, συγχύστηκα! Τέλος πάντων… Μόνο από αυτές τις 700 λέξεις θα πάρετε αξία. Μέχρι εκεί είστε!

Α! Και κάτι ακόμα… δεν σας κάνω διαφήμιση με αυτό εδώ. Σας προειδοποιώ απλά, γιατί είμαι τόσο καλός άνθρωπος!

Να τώρα θυμήθηκα και έναν στίχο που ταιριάζει… Έτσι για να δώσω και μια εύθυμη νότα…
«Θέλω να σε βγάλω από το χάρτη… Σ’ έχω άχτι και θα σε κάνω στάχτη… Λαλαλαλα!».

Και πίστεψέ με, μπορώ!