TheBluez

Ήταν δύσκολο να πιστέψεις πως πίσω απ’ αυτά τα λαμπερά, μεγάλα μάτια κι αυτό το μόνιμα καρφιτσωμένο στο πρόσωπο, χαμόγελο, μπορούσε να κρύβεται πόνος κι ανηφόρες και γολγοθάδες. Κι όμως το κορίτσι αυτό -γιατί κορίτσι λογιζόταν με τόση ενέργεια και χαρά που είχε στα 40 της χρόνια- είχε περάσει πολλά και ζόρικα. Ζόρικα για τα οποία δεν πολυμιλούσε, τα αφόριζε μ’ ένα δυνατό γέλιο, ένα αστραφτερό βλέμμα, μια θανατερή ατάκα, που έκανε τους γύρω της να γελάνε μέχρι δακρύων.

Φάρος στη ζωή της ο γιος της, που μοναχή της τον μεγάλωνε από μια σταλιά μωράκι. Το πώς και το γιατί, καμία σημασία δεν είχαν, σημασία είχε μόνο το ότι είχε καταφέρει να τον κάνει ολόκληρο παλικάρι, γλυκό, τρυφερό κι ευγενικό. Κι ήταν ίσως το μόνο της “επίτευγμα” για το οποίο καμάρωνε φωναχτά -κι ας είχε τόσα κι άλλα τόσα για τα οποία θα μπορούσε. Κι ήταν αυτό το παιδί ο λόγος που μπορούσε ν’ ανεβαίνει βουνά, να στερεύει ωκεανούς, να σκίζει ουρανούς, γιατί το “μάνα” ήταν πάνω απ’ το “Άννα” και το τιμούσε με κάθε μικρή ή μεγάλη πράξη.

Κι ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, που ίδια ξημέρωσε, μα αλλιώς γίναν όλα. Ήταν εκείνη η μέρα που της ορίστηκε μία ακόμη μάχη, μια μάχη που αποφάσισε να δώσει με θάρρος -μόνο έτσι ήξερε εξάλλου- και στην οποία ήταν αποφασισμένη να βγει νικήτρια.

Δεν ήταν εύκολο… πολλές οι απώλειες, μα πάντα ο στόχος πάνω απ’ όλα. Τι να σημαίνουν εξάλλου λίγος χρόνος χαμένος, λίγο άγχος παραπάνω και μια τούφα τρίχες, μπροστά σ’ εκείνο το παιδί που την κοιτάζει πίσω απ’ το είδωλό της στον καθρέφτη; Τι να σημαίνουν αυτά, μπροστά στο δικό της είδωλο στον καθρέφτη, που έχει μάτια που πετούν φλόγες κι αέρα νικητή στην κωλότσεπη του τζιν της;

Ποιος να της πει τι, γατάκι αρρώστια; Πώς να σταθείς μπροστά σ’ αυτά τα λαμπερά, μεγάλα μάτια, σ’ αυτό το μόνιμα καρφιτσωμένο στο πρόσωπο, χαμόγελο και να μην χαμηλώσεις το βλέμμα;