Σήμερα σε έψαξα, μα έλειπες! Σήμερα ξύπνησα και δεν ξέρω τον λόγο. Σήμερα δεν είναι σήμερα, είναι παρελθόν, και εσύ μια ανάμνηση που στοιχειώνει το μυαλό, μια αλήθεια που δεν είναι αληθινή.
Έχω μια ιστορία να μοιραστώ, μα δεν ξέρω τον τρόπο, φοβάμαι θα υποπέσω σε λάθη και ανακρίβειες, μήπως η μνήμη μου «παίξει» άσχημα παιχνίδια και ξεχάσω τι ήθελα να πω, μήπως παρεξηγηθώ από τους ανίδεους. Μήπως…
Βυθίζομαι σε έναν κόσμο που ανήκει σε άλλους χρόνους, ίσως τελικά αυτό σημαίνει μεγαλώνω, ίσως είναι ο χρόνος, ένα συμπαντικό επίπεδο που αλλάζει συνεχώς. Είμαι σίγουρη πως αν στρέψω το βλέμμα προς τα πίσω θα σε δω να χαμογελάς, να έχεις ρίξει στον ώμο το σακίδιο, να δείχνεις το ρολόι αγχωμένη και να λες, «αργήσαμε, θα φάμε ποινή». Μισή ώρα παραπάνω προπόνηση, στωικά να φτύνουμε αίμα, εκείνος ο προπονητής, μας είχε αλλάξει το δέρμα, τρέμαν τα πόδια μας, τα γόνατα μελάνιαζαν, μα τίποτα δεν έσπαγε το βλέμμα μας. «Όταν ραγίσει το βλέμμα σου, σπας ολοκληρωτικά» έλεγες, και γέλαγες σαν δεκάχρονο που του πήραν νέο παιχνίδι.
Μα έτσι ήσουν, έτσι ήμασταν, δεχόμασταν τα λάθη και τις συνέπειες! Γενιά άλλης εποχής, μιας εποχής που βάδιζε στο τέλος ενός κόσμου που δεν καρποφόρησε, στη αρχή ενός άλλου, με φως πιστέψαμε. Κάθε γενιά τα ίδια, η ελπίδα και η υπερδύναμη της νιότης, της αλλαγής του κόσμου. Υπεράνθρωποι νιώσαμε και εμείς με την σειρά μας, εκπέμπαμε σε συχνότητες άλλες, το νιώσαμε πολλάκις στο φιλέ, ήσουν ασυναγώνιστο δυάρι, ήμουν φαρμακερό τεσσάρι. Είμασταν άφθαρτες, ανίκητες! Ένα κοντινό παρελθόν, που ώρες νιώθω να μπερδεύεται στο παρόν, να μην αφήνει ελπίδα για κανένα μέλλον.
Μου είναι δύσκολο να μιλώ για το μέλλον, δεν ονειρεύομαι πλέον, έσκασα στο γήπεδο της ζωής με το κεφάλι, ράγισε το ακλόνητο βλέμμα μου, έσπασα ολοκληρωτικά κοριτσάκι μου – «οι συνδέσεις μου» απορυθμίστηκαν, αδυνατούν να δώσουν σήμα στις ζωτικές λειτουργίες. Ζω μα δεν ζω! Έθαψα την καλή πλευρά της ψυχής μου δίπλα σου και καμία συχνότητα δεν με καλύπτει πια. Συντονιζόμασταν μαζί στις χαμηλές, μακριά από τον κόσμο και την σαχλαμάρα του πλήθους. Εσύ όμως δεν είσαι εδώ, δεν έχω πια δυάρι να μου στρώνει «καρφιά», ούτε φίλη να «γέρνω» πάνω στον ώμο της.
Δεν ξέρω αν είχες την ταχύτητα δεύτερο εαυτό σου, μα αλήθεια χάρηκα όταν πήρες την rocket, ακόμα θυμάμαι το χάζι στο φανάρι, δυο γυναίκες με μηχανή μεγάλου κυβισμού, σπάνιο το θέαμα και πολλοί οι θεατές! Τι γέλια κάναμε με τις εκφράσεις τους, λες και έβλεπαν εξωγήινες, “τι φάση;” λέγαμε και ξεκαρδιζόμασταν. Άναβε το φανάρι «άνοιγες» το γκάζι! Και απογειωνόμασταν, rocket όνομα και πράγμα φίλη μου! Αδρεναλίνη και δύναμη μας γέμιζε η ταχύτητα της νιότης.
Τι φάση, αναρωτιέμαι και τώρα, και κάνω μηχανικές κινήσεις, δουλεύω, βγαίνω σπάνια, στην μουσική σε συναντώ συχνά, και φορές χαζεύω στο φανάρι τις μηχανές, μήπως σε δω με το φούξια κράνος να με κοιτάς και να δίνεις συγκρατημένο γκάζι. Μετά θυμάμαι πως απογειώθηκες σ’ ένα αστέρι εσύ και η rocket παρεάκι, σε κόσμους άλλους, εκεί που δεν μου επιτρέπεται η πρόσβαση. Θέλω να πιστεύω πως σε αγκάλιασε ο Αιώνιος, ατόφια αυθεντική, καθάρια ψυχή, θέλω να πιστεύω πως έφυγες για κάπου καλύτερα. Τσακώθηκα πολλές φορές μαζί του, να ξέρεις… ακόμα όμως δεν έχω λάβει όλες τις απαντήσεις μου.
Κάθε χρόνο την ημέρα σαν αυτή, Αύγουστος μήνας μαυρίζει η καρδιά, τα μάτια δεν σταματούν να τρέχουν, η καρδιά σπάει δυνατά. Ο Μάνος σου αφήνει λουλούδια, σε αγαπούσε πολύ, τον κοιτώ από μακριά συντετριμμένο να ψάχνει και αυτός τις δικές του απαντήσεις. Δεν πλησιάζω, νιώθω ότι θα βεβηλώσω την εικόνα σου, δεν πλησιάζω νιώθω ότι δεν έφυγες ποτέ. Δεν πλησιάζω, μα είμαι τόσο κοντά σου, κάθε στιγμή σαν ενδοφλέβια σε νιώθω στο αίμα μου, αλλάζω το παρελθόν, κόβω ταχύτητα σε εκείνη την ευθεία, σπάω εκείνο το φανάρι, λέω στον οδηγό που σε παρέσυρε να στρίψει πιο νωρίς…
Καλό ταξίδι κοριτσάκι μου, όταν ενωθείς με το άπειρο ρίξε ένα βλέμμα προς τα κάτω, είμαι σίγουρη θα σε δω να χαμογελάς πάνω στην rocket σου!
Ελένη Ρέγγα