TheBluez

“Είναι… Λάθος…”
“Αν είναι λάθος, τότε τι κάνεις εδώ;”. Το χέρι του έσφιξε ελαφρά τον λαιμό της καθώς τη φιλούσε.

Τα πόδια της έτρεμαν από πόθο και τα χέρια της τον τραβούσαν όλο και πιο κοντά της. Τα χείλη του άφηναν μικρά σημάδια στο πυρακτωμένο της δέρμα και σε κάθε άγγιγμά του, μια λαβωμένη κραυγή έκανε την εμφάνισή της από τα χείλη της.

“Είναι… Λάθος…”, του ψιθύρισε ξανά μα το χέρι του της έκλεισε το στόμα καθώς τη φιλούσε στο στέρνο. Το κορμί της στο άγγιγμά του λίγωνε. Ένιωθε μια ζεστασιά μα και μια υγρασία πρωτόγνωρη. Λες και το λουκέτο με το οποίο είχε κλειδώσει το κορμί της, έσπαγε σε χιλιάδες κομμάτια.

“Σε θέλω… Πολύ…”, της είπε στο αυτί και η ανάσα του, τη διάλυσε. Ανατρίχιασε κάθε σπιθαμή του κορμιού της και τον απομάκρυνε από κοντά της για να μπορέσει να ανασυγκροτηθεί πριν χαθεί. Τα μάτια της καρφώθηκαν στα δικά του. Βουτιά στο άγνωστο αυτό το βλέμμα.

“Είναι λάθος γ@μω την τύχη μου, αλλά ας καώ!”, είπε και τον τράβηξε πάνω στο κορμί της. Τα χείλη της τον διεκδίκησαν με πάθος. Τα χέρια της ακολούθησαν. Εκείνος άρχισε να χαλαρώνει. Τα χάδια της τον έκαναν να ξεχνιέται. Η αγκαλιά της βάλσαμο. Τα φιλιά της, η τιμωρία του.

Δεν έπρεπε να μπλέξουν οι δύο τους, μα ήταν αδύνατο! Ήταν και οι δύο δοσμένοι άλλου. Χρόνια. Όμορφες σχέσεις. Γεμάτες υποσχέσεις και όνειρα. Δυάδες γεμάτες αγάπη και έρωτα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως άγγιζαν την τελειότητα.

Όταν όμως κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει!

Βρέθηκαν στο λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Ένα ‘χαλαρό ποτό’ με φίλους έγινε ολόκληρο πυροτέχνημα. Δύο οντότητες ξένες ενώθηκαν συμπαντικά. Ένα τραγούδι, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο και ένα ποτό ήταν οι αφορμές για να περάσουν το βράδυ τους αγκαλιά κάτω από τα σεντόνια ενός ξενοδοχείου. Ήταν οι αφορμές για να φτιάξουν μια δικιά τους μαύρη τρύπα που τους ρουφούσε ασταμάτητα.

Και έτσι οι όμορφες σχέσεις τους έγιναν βαρίδι που τους τραβούσε στα βαθιά και η μόνη ανάσα τους, οι στιγμές τους, οι οποίες κάθε φορά ήταν όλο και πιο δυνατές. Όλο και πιο καταστροφικές.

“Γίνε δικιά μου! Τώρα!”, την πρόσταξε και δίχως δεύτερη σκέψη, τα ρούχα τους έγιναν κουβάρι και χάθηκαν μαζί σε μονοπάτια, γνώριμα πια, τα οποία κάθε φορά τα εξερευνούσαν από την αρχή. Οι ανάσες τους συγχρονισμένες. Οι αγκαλιές τους σφιχτές λες και είναι οι τελευταίες. Τα φιλιά τους, τους έδιναν ζωή. Μια ζωή που έφευγε από τα χέρια τους κάθε φορά που χωρίζονταν.

Αγαπιόντουσαν μα κανένας δεν τολμούσε να το ξεστομίσει. Οι σχέσεις τους περίμεναν ένα ‘για πάντα’ και εκείνοι έχτιζαν το δικό τους. Ο δεσμός τους ισόβιος. Καρδιές και σώματα σαν ένα. Σκοπός της ζωής τους, το ‘μαζί’ που στερούσαν στους εαυτούς τους.

“Είσαι δικιά μου!”, της έλεγε φιλώντας την.
“Είμαι”, του απαντούσε καθώς τον έσφιγγε πάνω της και δεν ψέμα. Ανήκαν ο ένας στον άλλον. Ολοκληρωτικά και ασυγκράτητα.

“Τώρα θες να μου πεις ότι πρέπει να φύγουμε;”, τη ρώτησε καθισμένος στην άκρη του μεγάλου κρεβατιού.
“Ξέρεις πως δεν έχουμε άλλη επιλογή. Έτσι όπως τα έχουμε κάνει θα τα λουστούμε!”
“Τι; Θα είμαστε πάντα παράνομοι και βιαστικοί; Δεν βαρέθηκες; Πέρασε τόσο καιρός!”.

Εκείνη τον πλησίασε, έκατσε στα πόδια του και τον αγκάλιασε.

“Ζω και πεθαίνω κάθε φορά που είμαι μαζί σου… Μακάρι να μπορούσαμε μόνο να ζούσαμε, αλλά δεν γίνεται. Έχουμε πίσω μας…”
“Σσσσσ!”, την φίλησε με πάθος πριν χωριστούν ξανά.