Πάντα θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι τι πλάθει τις φιλίες. Τις πραγματικές, όχι τις σαρκοβόρες ή τις συμφεροντολογικές. Κοινά ενδιαφέροντα, εμπειρίες, παραστάσεις; Ή η συγκεκριμένη χρονική στιγμή δημιουργεί συναισθηματικό δέσιμο;
Σε εμένα, καλό ξεκίνημα, θεωρώ το χιούμορ. Αλλά και να μου δώσει δεύτερη και τρίτη ευκαιρία ο απέναντί μου, γιατί δεν είμαι κοινωνική! Μπορεί στην πρώτη επαφή στους τυχερούς να δείξω τα δόντια μου, στους άτυχους να δαγκώσω. αφού 10:00 με 23:00 δεν έχω όρεξη για νέες γνωριμίες και κάνω πως δε βλέπω. Στις 07:00 με 9:00 όντως δε βλέπω απ’ την νύστα. Αν όμως με κάνεις και χαμογελάσω, εμένα, την απαιτητική και δύσκολη, έστω στην επόμενη προσέγγιση θα ασχοληθώ λίγο μαζί σου. Ειδικά με συνομιλητές που κάτι βγάζουν. Στην κουβέντα τους, αλλά περισσότερο στο ύφος τους. Που μου φαίνονται ενδιαφέροντες, όχι γιατί είναι διάνοιες διορισμένοι στην NASA, μα διακρίνω ένα φορτίο…έχω πάψει να σπαταλώ χρόνο για απλές γνωριμίες, ίσως μου αρκεί ο καρατσεκαρισμένος κύκλος κολλητών που είμαστε σαν αδέλφια -λάθος, αυτά αλληλοσπαράζονται για τα περιουσιακά- διορθώνω, σαν πωπός και βρακί! Μπορεί και να βαριέμαι εύκολα! Τους ελάχιστους που ακολουθούν την τρέλα μου, τους έχω βρει ήδη! Άρα ακόμα λιγότεροι μπορεί να με κάνουν να στρέψω από περιέργεια το κεφάλι μου.
Κάπως έτσι και με την εναρκτήρια ατάκα -μετά τις συστάσεις- να με ξελιγώνει στο γέλιο, αποφασίζω να κοιτάξω κατάματα τον υπαίτιο. Και διακρίνω το ίδιο βάθος κάτω στις κόγχες, σαν εμένα που έχω τσακωθεί με τον ύπνο απ’ τα 13 μου. Ώπα, λέω, έτερος βρουκόλακας. Πλακατζής και ξενύχτης, για μένα είναι άριστη μίξη. Τις επόμενες φορές που βρεθήκαμε για λίγο, έτερη ανακάλυψη, λατρεύει όπως εγώ τα θρίλερ/τρόμου. Από τις μεταφυσικές ταινίες που επί 10′ τρίζει η εξώπορτα γιατί προσπαθεί να εισέλθει το πνεύμα της μακαρίτισσας δολοφονημένης μπατζανάκιδος του πρωταγωνιστή, που σκότωσε ο ίδιος ο κερατούκλης, για να μην ομολογήσει στην αδελφή της και γυναίκα του πως την απλώνανε την σταφίδα! Ή τις φρικουλιάρικες, που το αίμα κυλά σαν τα νερά στο Πάντα βρέχει και τα βλέπεις τόσο κόκκινα που αναρωτιέσαι στο διάλλειμα για κατούρημα… να τραβήξω το καζανάκι τώρα ή θα πνιγούμε στο άλικο σιντριβάνι του ψιλοκομμένου μορίου του βιαστή που πέταξε στην λεκάνη η αγγελόμορφη ξανθιά κοπελίτσα;
Ιδανικό δείγμα για να καταλάβεις πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια ειλικρινή φιλία βασισμένη σε σπλάτερ και γέλια μέχρι δακρύων. Βρισκόμασταν συνήθως σε κοινές παρέες και τηλεφωνικώς συζητούσαμε για διάφορα. Σιγά σιγά άρχισε να κάνει αναφορά στα τέσσερα χαμένα χρόνια της ζωής του. Δεν ρώτησα, το άφησα για άλλη φορά. Μέχρι που μεταξύ μπύρας και σουβλακίου, με ρώτησε να διαλέξω. Να μου πει τι πραγματικά έκανε χθες βράδυ ή για τα απολεσθέντα του έτη. Εννοείται πως ήθελα το δεύτερο, πόνταρα ήδη στην κατάθλιψη που ίσως πέρασε. Διστακτικά σήκωσε το ποτήρι του και την κουρτίνα που καλύπτανε τα δυο μελιά μάτια του: την μεγαλύτερη νίκη που δε φώναξε ποτέ. Της απεξάρτησής του απ’ τα ναρκwτiκa.
Περάσανε σχεδόν δέκα χρόνια από εκείνο τον μαρτυρικό μήνα, που τις πρώτες μέρες ούρλιαζε κάθε μυς του κορμιού του, κλεισμένος στο σπίτι-φυλακή της κοπέλας του, έχοντας αποφασίσει να κόψει. Στα αρχικά 24ωρα, μες την νύχτα με ρίγη και παραπατώντας, τρύπωσε πίσω απ’ τον σταθμό των ΚΤΕΛ. Αυτή ήταν και η τελευταία του στα οπιούχα. Είχε φάει λεφτά από πληρωμές δόσεων γνωστών και συγγενών, πέρα από όλες τις δικές του οικονομίες, τον είχαν συλλάβει για κατοχή. Είχε φθάσει πάτο. Δεν αναγνώριζε τον εαυτό του, προσπαθώντας να λύσει ανύπαρκτα προβλήματα της καθημερινότητάς του, είχε εγκλωβιστεί στο μεγαλύτερο! Αποφάσισε να σηκωθεί, κόβοντας τις κακές παρέες. Ακατόρθωτο όταν ξερνάς, τρέμεις, παραμιλάς, πονάς, καίγεσαι σε κάθε κίνησή σου, ενώ απλώς προσπαθείς να τεντώσεις την παλάμη σου… Αφού πέρασε η βδομάδα, μειωθήκαν τα σωματικά συμπτώματα, αρχίσανε τα ψυχολογικά. Μια δόση λευκής σκόνης σε κάνει θεό, βασιλιάς σε θρόνο, έχεις κατακτήσει όσα επιθυμείς και βιώνεις την απόλυτη ευφορία. Πώς να κουβαλήσεις τον εαυτό σου μετά, πώς να τον ξαναβρείς; Μία και μοναδική η επίσκεψη στον ψυχολόγο, αρνήθηκε να ξαναπάει… μάλλον ήταν πεπεισμένος πως κανείς δεν μπορούσε να τον βοηθήσει παρά ο ίδιος. Σπάνιο, μα είχε τόση θέληση που τα κατάφερε!
Δεν ρώτησα παρά ελάχιστα. Κατάλαβα πως ο εθισμός δεν προκαλείται απ’ την επιθυμία να είσαι «χορτάτος», πλήρης, πετώντας στα σύννεφα από πούπουλα. Αλλά είσαι άρρωστος και το σώμα σου επιβιώνει αποκλειστικά με το ναρκwτiko του! Δεν σε νοιάζει τίποτα, δεν μετρά κανείς παρά μόνο η δόση, η ώρα… μέχρι να έρθει το οικονομικό τέλμα και ύστερα ο βυθός που σε ρουφά. Ο φίλος μου κατάφερε αντί να πνιγεί, να τον φτύσει ο Λεβιάθαν στην επιφάνεια!
Νομίζω θα μπορούσα να ξημερώσουμε κουβεντιάζοντας. Δεν το έκανα, μάλιστα του ορκίστηκα πως θα το θάψω βαθιά μου και δε θα το αναφέρω ξανά. Παρόλο που ήθελα και θέλω να μάθω τα πάντα, σέβομαι απόλυτα την επιθυμία του και κυρίως την εμπιστοσύνη του. Κάπως έτσι μου κούμπωσε και εκείνη η αδιόρατη σκιά των οφθαλμών του. Οι κόρες του, ειδικά εκείνη την στιγμή που τον κοίταζα ενώ μιλούσε, σαν ολόγιομα φεγγάρια γυαλίζανε. Αντανακλούσαν την λάμψη τους σε μαύρη φουρτουνιασμένη θάλασσα, αυτή που ο ίδιος είχε δαμάσει και την κρατούσε εκεί αναγκάζοντάς την να ξαναγίνει γαλήνια. Βγήκε απ’ το έρεβος αλώβητος και απ’ την πορεία του στο σκοτάδι, είναι ο μοναδικός που πήρε κάτι: δύναμη, ευφυΐα και ξανάναψε το εκτυφλωτικό φως του. Παράσημο οι πιο σκούροι κανθοί του, που με προσέλκυσαν από την αρχή γιατί φέρουν την θλίψη του, μα παραδόξως όχι σαν στεναχώρια. Κλειδώσανε πάνω τους την ανάμνηση που τον διαμόρφωσε.
Το να αναφέρω πόσο περήφανη είμαι γι’ αυτόν, είναι αυτονόητο και περιττό. Ξέρω στη θέση του δε θα τα κατάφερνα… λαχείο να συναντάς έναν ήρωα στην εποχή μας που δεν παινεύεται για την κατάκτησή του, αλλά κρύβεται ήσυχα-ήσυχα ανάμεσά μας. Και όλα δέσανε μέσα μου. Από το αστείο στην έναρξη της γνωριμίας μας, το βλέμμα που μου φανέρωσε την μαγεία του, γεννήθηκε ο σπάνιος άνθρωπος που φώλιασε στην ψυχή μου, σκίζοντάς την με την αλήθεια του: ένας φίλος που δε θα φύγει ποτέ από αυτήν!
Μαρίτσα Καρά