TheBluez

– Καθόμασταν στο τραπέζι και τον άφηνα να μου χαϊδεύει το χέρι! Δηλαδή τι παραπάνω να κάνω για να καταλάβει; ξεφύσηξε η Χριστίνα

– Να του αφήσεις να σου χαϊδέψει το πόδι ίσως; αναστέναξε η Σοφία

– Και το πόδι του άφησα να μου χαϊδέψει! διαμαρτυρήθηκε η Χριστίνα

– Μήπως να του χάιδευες εσύ τίποτα τότε; άναψε τσιγάρο η Σοφία

Οι δυο φίλες κοιτάχτηκαν με απόγνωση. Δυο ώρες τώρα συζητούσαν τα ίδια και τα ίδια, προσπαθώντας να βρουν άκρη για το πώς γινόταν ο Στέλιος να μην καταλαβαίνει το προφανές, ότι η Χριστίνα ενδιαφερόταν ερωτικά για εκείνον.

Στο μυαλό της Χριστίνας όλα ήταν ξεκάθαρα. Εννοείται πως της άρεσε! Έβγαινε μαζί του, γελούσε με τα αστεία του (ακόμη κι όταν δεν ήταν τόσο αστεία), τον κοιτούσε στα μάτια, του έπιανε δήθεν τυχαία το χέρι για να περάσουν το δρόμο… Ήταν η ‘καλημέρα’ και η ‘καληνύχτα’ του, βδομάδες τώρα… Δηλαδή γιατί τα έκανε όλα αυτά, αν όχι επειδή της άρεσε; Εκείνος όμως, εκεί, να λέει συνεχώς μεταξύ σοβαρού και αστείου πως η Χριστίνα τον είχε βάλει σε friendzone.

– Πού θα πάτε σήμερα;

– Του πρότεινα να πάμε σ’ ένα ωραίο καφέ στην παραλία. Λένε ότι φτιάχνει την πιο τέλεια ζεστή σοκολάτα της πόλης!

– Υπέροχα! Έχει κρύο έξω, θα πιείτε και ζεστή σοκολάτα μέσα, δεν μπορεί… κάτι θα γίνει με τις θερμοκρασίες σας! είπε περιπαικτικά η Σοφία. Ποιο μαγαζί λες; τη ρώτησε πίνοντας μια γουλιά απ’ το καπουτσίνο της

– Καινούριο είναι. Λέγεται ‘friends’… είπε η Χριστίνα και κοίταξε τη φίλη της με γουρλωμένα μάτια

– Ωραία επιλογή Χριστίνα μου! Συνέχισε έτσι! Καλά το πας! είπε η Σοφία και ξέσπασε σε γέλια

*****

Το κρύο ήταν τσουχτερό και οι δύο… φίλοι, κατευθύνθηκαν με γρήγορα βήματα στην είσοδο του μαγαζιού. Η Χριστίνα είχε κρεμαστεί απ’ το μπράτσο του κι ο Στέλιος ακουμπούσε απαλά τα ακροδάχτυλά του στα δικά της σ’ όλη τη διαδρομή. Μα κανείς απ’ τους δύο δεν γύριζε το βλέμμα του σ’ αυτό του άλλου. Δυο ντροπαλά παιδιά, ετών… σαράντα!

Μπήκαν στο καφέ και η μυρωδιά της ζεστής σοκολάτας μαλάκωσε τις καρδιές τους. Κάθισαν σ’ ένα γωνιακό τραπέζι, απέναντι ο ένας απ’ τον άλλον (όπως πάντα) και χαμογέλασαν αμήχανα.

– Κρύο σήμερα, ε; έσπασε τη σιωπή εκείνος με μια κοινότυπη ερώτηση

– Παγώσαμε! Αν και ο καιρός…

– Χριστίνα… τη διέκοψε ο Στέλιος βάζοντας απαλά τα χέρια του πάνω στα δικά της

– Στέλιο… ψιθύρισε εκείνη κι ένιωσε την αναπνοή της να κόβεται

– Καλημέρα! Τι να σας φέρω; διέκοψε στην πιο ακατάλληλη στιγμή, η κατά τ’ άλλα γλυκύτατη σερβιτόρα

Τα χέρια τους ξεμπλέχτηκαν απότομα, σαν παιδιά που έκαναν σκανταλιά και τους έπιασαν επιτόπου και παρήγγειλαν από μια ζεστή σοκολάτα. Η Χριστίνα έβγαλε το καφέ κασκόλ που φορούσε κι ο Στέλιος που την παρατηρούσε, τράβηξε απότομα το βλέμμα του όταν εκείνη τον “τσάκωσε” να την κοιτάει. Εκείνος έβγαλε το παλτό του κι εκείνη έμεινε να κοιτάζει τη θέα απ’ το παράθυρο, ενώ με την περιφερειακή της όραση, σκάναρε “αθόρυβα” τον άντρα.

Το… ραντεβού, τελείωσε με την υπόσχεση να τα ξαναπούνε σύντομα. Στο αυτοκίνητό της, η Χριστίνα, ακούμπησε απογοητευμένη το μέτωπό της στο τιμόνι. Ο Στέλιος δεν την ήθελε, ήταν πια σίγουρη γι’ αυτό. Την έβλεπε φιλικά και εκείνη, ντροπαλή από φύση, δεν είχε σκοπό να του πει πως εκείνη δεν τον βλέπει φιλικά, γιατί αφού εκείνος την έβλεπε φιλικά… μπλέξιμο!

– Σιγά μη σε βλέπει φιλικά, μωρέ! Απλά σε βλέπει που κάθεσαι έτσι κρυόκωλη σαν το αγγούρι και διστάζει ο άνθρωπος! Έχεις κι αυτό το ύφος του Χίτλερ και…

– Εγώ;

– Όχι, εγώ! Είσαι ξινή Χριστίνα, παραδέξου το επιτέλους να πάμε παρακάτω! αναστέναξε η Σοφία

– Ξινή, εγώ;

– Ξινή κι απόμακρη και μη μου άπτου! Δεν αφήνεις άνθρωπο να σε πλησιάσει! Σε φοβάται ο κόσμος!

– Εμένα;

– Ναι, αγάπη μου, εσένα! Κοιτάς μ’ ένα ύφος “μην πλησιάζετε, δαγκώνει”! Γλύκανε λίγο!

– Δηλαδή, εγώ φταίω; ρώτησε αγανακτισμένη η Χριστίνα

– Χωρίς παρεξήγηση, αλλά σίγουρα φταις κι εσύ! Έχετε βγει τόσες φορές μαζί! Σιγά μην έβγαινε άντρας με γυναίκα τόσες φορές φιλικά! Ποιος ξέρει πόσο παγοκολώνα είσαι, που δεν τολμάει ο άνθρωπος να κάνει κίνηση!

– Μπορεί να με βλέπει όντως φιλικά, ρε Σοφία!

– Ξέρεις πολλούς άντρες που μπορούν να δουν μια γυναίκα φιλικά, Χριστίνα μου;

– Φυσικά και ξέρω! Τον Γιάννη! Δεν είναι φίλος μου ο Γιάννης;

– Ο Γιάννης σε γουστάρει.

– Ok… τον… Κώστα! Δεν είμαστε φίλοι με τον Κώστα;

– Ο Κώστας σε γουστάρει και μάλιστα πολύ.

– Δεν ξέρεις τι λες! Ο… ο Φίλιππος;

– Ο Φίλιππος μας γουστάρει όλες και βγαίνει μαζί μας, ελπίζοντας ότι κάποια θα πιει μια μέρα λίγο παραπάνω και…

– Δηλαδή ρε Σοφία, τι μου λες; Ότι δεν υπάρχει φιλία ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα;

– Ναι, Χριστίνα μου, αυτό ακριβώς σου λέω και με συγχωρείς που σε σοκάρω και σε κατεβάζω απ’ το ροζ συννεφάκι σου μικρό μου κορίτσι! Σαράντα χρονών γαϊδάρα και δεν έχεις καταλάβει τα αυτονόητα!

– Διαφωνώ! Εγώ πιστεύω ότι…

– Εσύ είσαι χαζή! Δεν μας ενδιαφέρει τι πιστεύεις εσύ! Ένας άντρας που θέλει να βγαίνει μόνος με μια γυναίκα, δεν την βλέπει φιλικά, εκτός αν ένας απ’ τους δύο είναι ομοφυλόφιλος! Νόμος!

Η Χριστίνα στράβωσε το στόμα της, όπως έκανε κάθε φορά που σκεφτόταν. Να είχε δίκιο η Σοφία; Να μην την έβλεπε φιλικά ο Στέλιος κι απλά να μην τολμούσε να την πλησιάσει επειδή εκείνη ήταν απόμακρη; Μα δεν ήταν… ok… ίσως ήταν λίγο, αλλά αυτό ήταν το φυσικό της “τείχος”, δεν ήταν συνειδητή συμπεριφορά για να τον κρατήσει μακριά της. Ίσως το να του μιλούσε ευθέως να ήταν η μόνη λύση. Μα… θα τα κατάφερνε;

Τις σκέψεις της διέκοψε ήχος μηνύματος απ’ το κινητό της. Ήταν ο Στέλιος: “Πάμε σινεμά το βράδυ; Να περάσω να σε πάρω στις 9;”. Η Χριστίνα ένιωσε το στομάχι της να δένεται κόμπος. “Ναι, φυσικά. Θα σε περιμένω”, απάντησε μόνο και πετάχτηκε απ’ τον καναπέ για να ετοιμαστεί.

Στη διαδρομή για το σινεμά, ήταν κι οι δυο αμήχανοι κι αμίλητοι, θαρρείς και τους πήγαιναν για εκτέλεση. Παρόλα αυτά, το σκηνικό ίδιο με όλες τις άλλες φορές που βρέθηκαν οι δυο τους δίπλα δίπλα σε αυτοκίνητο: το δεξί χέρι του Στέλιου, ακουμπισμένο τρυφερά πάνω στο γόνατο της Χριστίνας και τα μάτια της Χριστίνας καρφωμένα ευθεία στο δρόμο, θαρρείς κι ήταν αυτή που οδηγούσε και προσπαθούσε να μην παραβιάσει κανένα Stop. Κάποια στιγμή εκείνη πήρε το θάρρος ν’ αγγίξει το χέρι του με το χέρι της, μα εκείνη την ώρα εκείνος το τράβηξε για να πιάσει το λεβιέ και ν’ αλλάξει ταχύτητα κι η Χριστίνα οδήγησε το χέρι της με νευρικές κινήσεις στα μαλλιά της, δήθεν ότι ήθελε να τραβήξει μια τούφα απ’ τα μάτια της. “Ρεζίλι έγινα, όπως πάντα!” σκέφτηκε και αναστέναξε.

Φτάνοντας στην είσοδο του σινεμά, ο Στέλιος της άνοιξε την πόρτα κι εκείνη σκόνταψε στο κατώφλι.

– Είσαι καλά; τη ρώτησε πιάνοντάς την απ’ το μπράτσο

– Ώρα είχα να κάνω γκάφα! απάντησε εκείνη και χαμογέλασε αμήχανα

– Τι θες να δούμε; συνέχισε εκείνος κοιτάζοντας τις αφίσες με τις προβολές μπροστά του

– Έχει βγει μια καινούρια που μου είπαν ότι είναι καλή… είπε εκείνη, σκανάροντας τις αφίσες για να εντοπίσει την ταινία. Να, αυτή! είπε ακουμπώντας το δάχτυλό της πάνω στο ιλουστρασιόν χαρτί

– Αυτή; είπε εκείνος με φανερή την απογοήτευση στη φωνή του

– Δεν θέλεις κωμωδία; Θέλεις να…

– Θέλεις να δούμε μια ταινία που λέγεται ‘Just friends’; γύρισε και την κοίταξε κι εκείνη κοκκίνισε ολόκληρη, κοιτάζοντάς τον με το γνωστό ‘κάνω-όλο-γκάφες’ βλέμμα της

– Όχι! απάντησε βιαστικά η Χριστίνα

– Τι όχι; Δεν θέλεις; ρώτησε εκείνος

– Θέλω. Δηλαδή… η Χριστίνα έσμιξε τα χείλη και τον κοίταξε με απελπισία

– Ok… ό,τι θέλεις… Να πάρουμε ποπ κορν; ρώτησε κι έκανε να γυρίσει για να πάει στο μπαρ

– Στέλιο! τον έπιασε απ’ το μπράτσο και τον γύρισε απαλά προς το μέρος της

Εκείνος γύρισε, την κοίταξε και ακούμπησε τρυφερά τα χέρια του στους ώμους της.

– Χριστίνα! της χαμογέλασε

– Θέλω να δούμε το ‘Just friends’, αλλά εμείς οι δύο δεν θέλω να είμαστε just friends. του είπε με μια ανάσα και γούρλωσε τα μάτια όταν ολοκλήρωσε τη φράση, σαν να μην πίστευε κι η ίδια πως είχε ξεστομίσει αυτές τις λέξεις

Κι ο Στέλιος δεν μίλησε. Της χαμογέλασε. Και μετά έσκυψε και της έδωσε ένα τρυφερό φιλί στα χείλη. Κι εκείνη τον κοίταξε απορημένη.

– Δηλαδή, δεν με βλέπεις φιλικά; τον ρώτησε δειλά

– Ξέρεις πολλούς άντρες που θέλουν να βγαίνουν μόνοι με μια γυναίκα και τη βλέπουν φιλικά; την ρώτησε τρυφερά

– Φυσικά και ξέρω! Τον Γιάννη! Δεν είναι φίλος μου ο Γιάννης;

– Ο Γιάννης σε γουστάρει.

– Ok… τον… Κώστα! Δεν είμαστε φίλοι με τον Κώστα;

– Ο Κώστας σε γουστάρει και μάλιστα πολύ.

– Δεν ξέρεις τι λες! Ο… ο Φίλιππος;

– Ο Φίλιππος σας γουστάρει όλες και βγαίνει μαζί σας, ελπίζοντας ότι κάποια θα πιει μια μέρα λίγο παραπάνω και…

Η Χριστίνα σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της και τον φίλησε. Κι εκείνος την αγκάλιασε κι έβαλε το πρόσωπό του στο λαιμό της και μύρισε τη μυρωδιά της, αυτή τη μυρωδιά που απ’ την πρώτη στιγμή τον είχε μαγέψει.

Κι είδαν την ταινία αγκαλιασμένοι και πού και πού εκείνος την φιλούσε τρυφερά στα μαλλιά. Κι όταν τελείωσε η ταινία κι άναψαν τα φώτα στην αίθουσα, έμειναν να κοιτιούνται τρυφερά, σαν δυο ερωτευμένα σαραντάχρονα παιδιά.