TheBluez

Ήταν από εκείνες τις μέρες που η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη σκόνη. Από την Αφρική, είπαν. Δεν ξέρω αν έφταιγε αυτή η σκόνη που της θόλωσε τα μάτια και, όταν τον γνώρισε, δεν πρόσεξε την καταχνιά στο βλέμμα του.

Πολλοί έμειναν σπίτι εκείνη τη μέρα για να αποφύγουν να εισπνεύσουν τη σκόνη. Εκείνη όμως βγήκε έξω — ίσως να ήταν το καρμικό της. Έβαλε τα ακουστικά στ’ αυτιά της και ξεκίνησε για περπάτημα σε μια άγνωστη διαδρομή. Ήθελε να μάθει νέους δρόμους. Να εξερευνήσει τη γειτονιά στην οποία είχε μετακομίσει πρόσφατα και δεν είχε προλάβει να γνωρίσει καλά.
Νέους δρόμους — όπως ήθελε να ανακαλύψει και στη ζωή της.

Τίποτα δεν την ικανοποιούσε. Ο κοινωνικός της κύκλος, η δουλειά της, η καθημερινότητά της. Ένιωθε πως κάτι έπρεπε να αλλάξει, πως έπρεπε να διεκδικήσει μια διαφορετική πορεία. Κι όμως, αισθανόταν αδύναμη. Πολύ αδύναμη.

Η μετακόμιση σε εκείνη τη γειτονιά ήταν μια δυναμική της κίνηση. Μια νέα αρχή. Μια προσπάθεια για μια νέα ζωή, μακριά από το παρελθόν της. Μακριά από τη γειτονιά όπου μεγάλωσε, όπου βρισκόταν και το σχολείο της. Εκεί, καθημερινά, συναντούσε παλιούς συμμαθητές που τη θυμούνταν ως το συνεσταλμένο κορίτσι των σχολικών χρόνων — το κορίτσι που, τουλάχιστον έτσι ένιωθε η ίδια, κανείς δεν ήθελε για φίλη.
Έσκυβε το κεφάλι για να μην τη χαιρετήσουν. Όχι γιατί ντρεπόταν πια, αλλά γιατί ένιωθε πως έτσι κρυβόταν — έστω κι αν δεν ίσχυε πραγματικά.

Χαμένη σε αυτές τις σκέψεις, συγκρούστηκε μαζί του.
Πού να ήξερε πως, κάπως έτσι, μοιραία θα συγκρούονταν και οι καρδιές τους.

Της ζήτησε αν είχε αναπτήρα για να ανάψει τσιγάρο — δεν έβρισκε τον δικό του. Εκείνη του τον έδωσε.
— Καπνίστρια κι εσύ;, τη ρώτησε χαμογελώντας.
Τότε τον πρόσεξε καλύτερα. Ήταν ένας άντρας που έδειχνε μερικά χρόνια μεγαλύτερός της, με γλυκό χαμόγελο και όμορφα, εκφραστικά μάτια.
— Ναι… αλλά τελευταία προσπαθώ να το κόψω, σιγά σιγά, του απάντησε.
— Δύσκολο. Κι εγώ προσπαθούσα παλιότερα, αλλά πια έχω παρατήσει την προσπάθεια. Εκτονώνω το άγχος μου έτσι.
— Κάπως έτσι το έχω συνδυάσει κι εγώ.

Η κουβέντα τους άνοιξε φυσικά, αβίαστα. Μίλησαν για τις ζωές τους. Εκείνος είχε τελειώσει Καλών Τεχνών, μα δεν μπόρεσε να ακολουθήσει το όνειρό του. Οι υποχρεώσεις τον οδήγησαν αλλού· εργαζόταν πλέον ως δημόσιος υπάλληλος. Εκείνη είχε σπουδάσει Φυσική και έκανε ιδιαίτερα μαθήματα. Ούτε η δική της δουλειά την ικανοποιούσε. Προσωπικές δυσκολίες την είχαν απομακρύνει από την έρευνα, που ήταν το δικό της όνειρο.
Δύο άνθρωποι με όνειρα — μα χωρίς τον δυναμισμό να τα διεκδικήσουν.

Πέρασαν μαζί αρκετές ώρες εκείνη τη μέρα. Έκλεισαν ραντεβού για την επόμενη σε ένα γειτονικό καφέ. Κι ύστερα ήρθαν κι άλλες πολλές συναντήσεις.
Ανάμεσά τους αναπτύχθηκε κάτι σχεδόν αμέσως. Εκείνος της υποσχέθηκε πως θα γίνει το στήριγμά της. Ο άνθρωπος στον οποίο θα ακουμπά στο τέλος της ημέρας, όταν χάνει το θάρρος της. Όταν η μοναξιά της σκοτώνει τα όνειρά της.

Σύντομα ήρθε και η πρώτη τους φορά. Ρομαντική και γλυκιά, όπως ακριβώς την είχε ονειρευτεί. Τον πόθησε αληθινά και βαθιά. Τον είχε ερωτευτεί. Υπήρχε μια μοναδική χημεία, μια ψυχική σύνδεση που την έκανε να πιστεύει πως δεν γινόταν τα πράγματα να είναι πιο ιδανικά. Ευχαριστούσε τον Θεό, το σύμπαν — όποια δύναμη κι αν κυβερνούσε — που της χάρισε αυτό που από παιδί ποθούσε: έναν άνθρωπο να τον ποθεί απεριόριστα, να τη στηρίζει, να ενώνονται οι ψυχές τους.

Όμως, μετά από λίγους μήνες, κάτι άλλαξε.
Έγινε απόμακρος. Ψυχρός. Της μιλούσε απότομα. Κινούσε τη σχέση τους ανάλογα με τις διαθέσεις του.
Ώσπου τη χώρισε.
Και ύστερα έμαθε την αλήθεια.

Όλο αυτό ήταν ένα στοίχημα. Ένα στοίχημα με έναν φίλο του — ότι θα καταφέρει να κάνει μια περαστική να τον ερωτευτεί τρελά.
Πληγώθηκε όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή της.
Δεν τον ξέχασε ποτέ. Εκείνος, αντίθετα, την αντικατέστησε σχεδόν αμέσως. Και ποτέ ξανά δεν την ανακάλεσε στη μνήμη του.