Σάββατο πρωί, συνηθισμένη τηλεφωνική κλήση με τον σύζυγο στην εργασία του, μπας και προγραμματίσουμε καμιά κοινή δραστηριότητα το απόγευμα. Η απάντησή του όμως, με οδήγησε στην απελπισία: «Άσε, μην κανονίσεις, μπορεί να έχουμε έκτακτο guest-star! Ο πεθερός σου έπεσε από την ελιά!». Να εξηγήσω πως ο καλός μου, είναι ένας γοητευτικός σώγαμπρος, για μένα ερωτικός μετανάστης, ο οποίος εγκατέλειψε το νησί του για να φροντίζει εμένα και την αγάπη μας στην πλανεύτρα Αθήνα. Αυτό σημαίνει πως οι δικοί του παραμένουν στην μία και πιο παρεξηγημένη Σποράδα!
Πανέμορφο νησάκι μεν, χωρίς απαραίτητη ιατρική περίθαλψη δε. Όχι πως η πρωτεύουσα σκίζει, μα έχεις έστω επιλογές. Οπότε προετοιμαζόμαστε στα… αναχώματα, γιατί χωρίς δυνατότητα ακτίνων, η πρώτη τους βεβιασμένη επίσκεψη θα είναι στο νοσοκομείο της Κύμης. Πώς αλλιώς θα εξασφαλιστεί η… εγκεφαλική ακεραιότητά ενός ανθρώπου που σαβουριάστηκε απ’ τα δυο μέτρα, δε θυμάται ακριβώς πώς, χτύπησε στο κεφάλι πίσω, στραβοσαγόνιασε και, έξτρα πίστα, αιμορραγεί από το δεξί αυτί; Αμ, όμως; Γιατί ως γνωστόν το ένα και πολύτιμο ημερήσιο δρομολόγιο του πλοίου για απέναντι, έχει ήδη αναχωρήσει. Έκτακτη διακομιδή λοιπόν με το λιμενικό!
Αυτό σημαίνει πως τους πήρανε χαμπάρι και οι πέτρες, λάθος, και οι συναγρίδες: ο πεθερός μου, μπαταρισμένος με λευκό επίδεσμο να τον φωτίζει ενώ δένει σε τρομερή αντίθεση με σιμαδουρί γιλεκάκι-σωσίβιο, αρμενίζει ως γερόλυκος-καπετάνιος, φωνάζοντας δυνατά και παραγγέλνοντας πιτόγυρα στην έτοιμη-να-φουντάρει-συνοδό-
Άφιξη στο νοσοκομείο Κύμης μετά από δίωρο. Και σχεδόν άμεση αναχώρηση με το ασθενοφόρο για Χαλκίδα, καθώς αξονικός τομογράφος υπήρχε, αλλά το αποτέλεσμα μόνο η κυλικειάρχισσα προσφέρθηκε να το διαβάσει μαζί με τον σύζυγό της τον ταξιτζή! Ο ειδικός ακτινολόγος είχε σχολάσει. Ειδοποιάτε και εσείς εγκαίρως!
Μετά από πολύωρους τηλεφωνικούς… αδιέξοδους διαλόγους με τον γιο της και καμάρι μου, «όχι, μην έρθετε, δεν ξέρουμε αν θα βγούμε, θα πάμε σε ξενοδοχείο», αποφάσισα να πάρω την κατάσταση και το κινητό του στα χέρια μου. Ούτως ή άλλως η αγωνία είχε βαρέσει κόκκινο! Ανακοινώνω λοιπόν στην πεθερά μου, πως θα καταφθάσουμε σε μια ώρα βαριά-βαριά, δεν είναι τόσο μακριά και τερματίζω δημοκρατικά και λακωνικά την κλήση. «Όπως θέλετε», ίσα που ακούστηκε να ψιθυρίζει. Και έτσι έγινε!
Δε λέω, σε πολύ ωραία τοποθεσία το νοσοκομείο Χαλκίδος, με την φίλαθλη καφετέριά του με γιγαντοοθόνη, χώρο καπνιστών με θέα, πάρκο περιπατητών ακάπνων, τον ένστολο φύλακα-τροχονόμο του και φυσικά την λαλίστατη πεθερά μου στο εξωτερικό παγκάκι με απλωμένη την πραμάτια της, να έχει συστηθεί μέχρι και στον καντηλανάφτη! Ναι, έχει και ναΐσκο. Σαββατόβραδο, δεν έχει κάνα γλέντι στο νησί να ξεσκάσει, κοινωνική έξοδο είναι και αυτή, έστω και βεβιασμένη, ας επιδείξει τα αδιαμφισβήτητα ταλέντα της στις στενές επαφές μέχρι τρίτου τύπου! Δίπλα της, φυσικά ανταλλάξανε τηλέφωνα να λένε για τις δοσολογίες του Lasix, μια χαμογελαστή κυρία, θαμώνας, φέρνει τακτικά τον άνδρα της, λόγω κρίσεων άσματος. Ανεπίσημη ξεναγός του χώρου, την εντόπισε με την μυρωδιά η αεικίνητη πεθερά μου!
Πιο εκεί, νεαρός από μετωπική με τζαμαρία μετά από γλέντι. Δηλαδή όχι τροχαίο, ενδοοικιακή πεζοσύγκρουση για την ακρίβεια. Φάγανε, ήπιανε, γυρίσανε ξημερώματα σπίτι. Σηκώθηκε ο ένας να πάει για την ανάγκη του και πέρασε μέσα από την τζαμαρία του σαλονιού. Εννοείται ξαναξεράθηκε και γύρω στο απόγευμα σαν να τον ενοχλούσε κάτι αιχμηρό ολούθε και κατέληξε γυμνόστηθος μακελεμένος, στα επείγοντα.
Η καλύτερη όμως άφιξη, ήταν μια μητέρα με το παιδάκι της που συνόδευαν τον πατέρα του, είχε κόψει άσχημα τον αντίχειρά του. Περπατάγανε στα πέριξ, σκυλοβαριότανε ο μικρός στην αναμονή. Σκάει ασθενοφόρο με μια… προγιαγιά κάτισχνη στο φορείο. Τρέχει το αγοράκι, περίεργο όντας να την δει. Και φωνάζει δυνατά στους τραυματιοφορείς: «Καλέ, μην την πάτε μέσα με τον μπαμπά μου, δε βλέπετε, είναι πεθαμένη!». Να μην ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις, γιατί είχε και τα δίκια του, το εκρού του νεκρού η ασθενής. Να σημειώσω πως η υπερήλικη βγήκε σε καροτσάκι, χαμογελαστή αφού της ρυθμίσανε το ζάχαρο.
Δόξα τω Θεώ, είχε ήδη αποχωρήσει ο οκτάχρονος, αλλιώς θα της έψελνε το σχετικό τροπάριο «Δεύρο Έξω»! Λίγο αργότερα από τον θηλυκό Λάζαρο, πήρε εξιτήριο και ο πεθερός μου, ρήξη τυμπάνου η διάγνωση, θα αυτοϊαθεί. Τον οποίο μέχρι να φθάσουμε Αθήνα, πιο πολύ τον ενοχλούσε το άδειο στομάχι του, παρά το βαρεμένο κεφάλι του. Μακαρονάδα ήθελε διακαώς και αμέσως! Δώσαμε την παραγγελία διαβαίνοντας τα διόδια της Αττικής Οδού. Η πεθερά μου όμως, λαχταρούσε γλυκό, προφιτερόλ με στέβια, πιο συγκεκριμένα! Ο άνδρας μου πίτσα πεπερονάτη από ξυλόφουρνο. Εμένα ο βασικός και λογικότερος καημός μου, να ψάχνω μανιωδώς στο κινητό μου ποιο φαρμακείο είναι ανοικτό στις εννιά το βράδυ. Όσιε γούγλη, παντογνώστη, με έσωσες απ’την παράνοια! Το μοναδικό της περιοχής είχε προνοήσει να έχει και εξαίρετο ζαχαροπλαστείο απέναντι. Θαύμα, θαύμα!
Με τούτα και με εκείνα, ο ντελιβεράς κόντεψε να φθάσει πριν από εμάς σπίτι, πάλι καλά που στρίψαμε πίσω του στο στενό. Τελικά τα γυαλίσαμε τα πιάτα μας με περισσή όρεξη, πιο πολύ ανακούφιση για το αίσιο τέλος, εκτός του απρόσεχτου χαμαιπετή. Προφανώς είχε περάσει η επήρεια του παυσίπονου και πού να φας κοτζάμ καρμπονάρα έξτρα παρμεζάνα με τόση ζαβλακομάρα.
Εννοείται, ούτε κατάλαβα για πότε κανόνισανε, πρωινή καφεδιά με τους γειτόνους την επόμενη μέρα και αναζήτηση ανοικτών πολυκαταστημάτων! Φευ, ιερό προνόμιο η Κυριακάτικη αργία, δε βρέθηκε κανένα! Κανονίστηκε και ο… επαναπατρισμός τους την Δευτέρα.
Στην απογευματινή βιντεοκλήση, η ανιψιά μου και εγγονή τους στο νησί, ρωτά την πεθερά μου: «Έλα, γιαγιά, τι κάνει ο… Spiderman;».
Γιατί ως γνωστόν έφθασε αυτή η περίοδος του χρόνου, η γνωστή για πτώσεις και επιπτώσεις, η εποχή της ελιάς! Βοήθειά μας!
Μαρίτσα Καρά