Η αγόρευση της Χρύσας στο δικαστήριο ήταν συγκλονιστική. Όλη η αίθουσα κρεμόταν απ’ τα χείλη της και το μειδίαμα στα χείλη του Νίκου έδειχνε πως καταλάβαινε πως η “καλή του” είχε πει πως θα έκανε το παν για να τον σώσει και το έκανε πράξη. Άρχισε να χαλαρώνει το σώμα του πάνω στο ειδώλιο του κατηγορουμένου που καθόταν και να ονειρεύεται πόσο ωραία θα περνούσαν οι δυο τους στο Παρίσι, όταν όλα θα τελείωναν. Είχε ήδη παραγγείλει ένα μοναδικό δαχτυλίδι για εκείνη από το πιο γνωστό κοσμηματοπωλείο της γαλλικής πρωτεύουσας και θα της το χάριζε ζητώντας την σε γάμο. Κόστιζε μια περιουσία, αλλά η Χρύσα για εκείνον άξιζε ακόμη περισσότερα. Κι είχε τόσο ηρεμήσει με τη σκέψη πως όλα θα πήγαιναν καλά, που δεν πρόσεξε πως η Χρύσα δεν ανέφερε ποτέ το βασικό επιχείρημα που θα τον κήρυττε πανηγυρικά αθώο, ούτε τον βοηθό της που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να παρέμβει για να της το θυμίσει. Μόνο που η Χρύσα δεν το είχε ξεχάσει.
Όταν η αγόρευσή της τελείωσε και αφότου αποσύρθηκε το δικαστήριο για να αποφασίσουν, έριξε ένα παγωμένο βλέμμα στο Νίκο, που της χαμογέλασε πλατιά. Εκείνος σίγουρος πως εδώ θα τελείωναν όλα κι εκείνη σίγουρη πως θα λάμβανε την τιμωρία που του άξιζε. Εκείνος σίγουρος πως θα ζούσε το υπόλοιπο της ζωής του μαζί της κι εκείνη σίγουρη πως δεν θα τον ξαναέβλεπε ποτέ.
Όλοι σηκώθηκαν όρθιοι όταν είδαν τον δικαστή, τον εισαγγελέα κι όλους τους υπόλοιπους να επιστρέφουν στις θέσεις τους. Ο Νίκος έσφιξε τα χείλη και περίμενε τη λύτρωσή του. Η Χρύσα στένεψε τα μάτια και περίμενε την καταδίκη του.
«Το δικαστήριο», είπε ο πρόεδρος με σταθερή φωνή, «έπειτα από εξέταση όλων των στοιχείων, κηρύσσει τον κατηγορούμενο ένοχο για τις κατηγορίες που του αποδίδονται». Τα μάτια του Νίκου άνοιξαν διάπλατα και κόλλησαν πάνω σ’ αυτά της Χρύσας που τον κοίταζε ψυχρά, κανένα συναίσθημα. Σούσουρο ακούστηκε στο ακροατήριο και τα φλας των φωτογράφων άναβαν ασταμάτητα. “Ο Νίκος Πετρίδης, κηρύχτηκε ένοχος!”, “Η δικηγόρος με τα παγωμένα μάτια, ηττημένη για πρώτη φορά στην καριέρα της!”… αυτά κι άλλα τόσα έγραφαν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την ίδια κιόλας μέρα.
– Πρέπει να ξεκινήσουμε την έφεση, δεν είναι δυνατόν! ήταν τα πρώτα λόγια του Νίκου όταν την πλησίασε στο δικαστήριο
– Θα πρέπει να βρείτε άλλο δικηγόρο, παραιτούμαι. του είπε χωρίς κανένα χρώμα στη φωνή της κι ενώ μάζευε τα χαρτιά της στην τσάντα της
– Τι λες, Χρύσα; Εγώ…
– Στείλτε μου ένα mail όπου θα μου υποδεικνύετε τον δικηγόρο που θα σας αναλάβει από εδώ και πέρα, κύριε Πετρίδη. Θα φροντίσω να του στείλω άμεσα όλα τα στοιχεία για την υπόθεσή σας.
– Θεωρείς ότι είναι ώρα γι’ αστεία; της είπε προσπαθώντας να μην ανεβάσει τον τόνο της φωνής του και τους πάρουν χαμπάρι οι γύρω τους
– Το αστείο είναι που πίστεψα έστω για μια στιγμή ότι οι άνθρωποι δεν είναι μαύρο ή άσπρο και πως μέσα στη λάσπη που κυλιέσαι όλα αυτά τα χρόνια, είχες χώρο μέσα σου για αγάπη και καλοσύνη.
– Μωρό μου, τι λες; τη ρώτησε έτοιμος να καταρρεύσει
– Λέω πως δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ. του είπε και τα μάτια της πετούσαν φλόγες
– Δεν μπορεί να… θα σε καταστρέψω! είπε με λίγο πιο δυνατή φωνή απ’ ό,τι έπρεπε και κάποιοι απ’ την αίθουσα γύρισαν προς το μέρος τους
Η Χρύσα δεν αντέδρασε στα λόγια του, πήρε την τσάντα της και βγήκε με αργά βήματα απ’ την αίθουσα, αφήνοντάς τον πίσω να την κοιτά αποσβολωμένος. Ο Πέτρος, ο βοηθός της, την κοιτούσε να φεύγει χωρίς να ξέρει τι να πει. Μέχρι προχτές το βράδυ δούλευαν μέχρι αργά για την υπεράσπιση του Νίκου, όλα ήταν έτοιμα και τελευταία στιγμή εκείνη τον άφησε “να πέσει στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο”. Ο Πέτρος ήταν σίγουρος πως δεν ήταν λάθος της Χρύσας, ήταν συνειδητή επιλογή να μην τον σώσει, γιατί όμως; Και η ξαφνική της παραίτηση, του φαινόταν αδιανόητη…
– Θα επικοινωνήσω μαζί σας πολύ σύντομα για τις απαραίτητες ενέργειες. ψέλλισε χαμηλόφωνα στον Νίκο και βγήκε σχεδόν τρέχοντας απ’ την αίθουσα
Η Χρύσα δεν έκανε καμία δήλωση στους δεκάδες δημοσιογράφους που την περίμεναν και την βομβάρδιζαν μ’ ερωτήσεις όπως περνούσε ανάμεσά τους. Πήγε στο υπόγειο πάρκινγκ του δικαστηρίου που είχε αφήσει το αυτοκίνητό της και περίμενε λίγα λεπτά τον Πέτρο να εμφανιστεί. Μόλις μπήκε στο αυτοκίνητο, τον κοίταξε και έβαλε μπροστά χωρίς να του πει λέξη.
– Κυρία Δελλή… συγνώμη, αλλά δεν καταλαβαίνω… έσπασε τη σιωπή δειλά ο Πέτρος
– Πέτρο, αποσύρομαι απ’ τη δικηγορία. Θα δηλώσω άμεσα την παραίτησή μου απ’ το δικηγορικό σύλλογο. είπε με αποφασιστική φωνή και χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει
– Τι; είπε εμφανώς ξαφνιασμένος ο Πέτρος
– Σ’ ευχαριστώ για τη βοήθεια και την αφοσίωσή σου όλα αυτά τα χρόνια. Είσαι εξαιρετικός δικηγόρος.
– Κυρία Δελλή, δεν καταλαβαίνω… γιατί; την κοιτούσε όσο εκείνη οδηγούσε έχοντας τα μάτια της καρφωμένα στο δρόμο μπροστά της
– Δεν χρειάζεται να καταλάβεις. Χρειάζεται μόνο να μ’ ακούσεις. Θέλω να κρατήσεις εσύ το γραφείο. Θα επικοινωνήσω προσωπικά με όλους μας τους πελάτες και θα τους ενημερώσω για τη μεταβίβαση των υποθέσεών τους σε σένα.
Ο Πέτρος ένιωσε την αναπνοή του να κόβεται. Δεν πίστευε στ’ αυτιά του. Δούλευε τόσα χρόνια μ’ αυτή τη γυναίκα, είχε μάθει τόσα στο πλευρό της, αλλά ποτέ δεν του είχε μιλήσει ανθρώπινα, ούτε τον είχε επαινέσει. Πάντα πίστευε πως τον έβλεπε σαν ρομποτάκι κι όχι σαν άνθρωπο, ότι ήταν εκεί μόνο για να διεκπεραιώνει και να ακολουθεί εντολές. Και τώρα… τώρα του έλεγε πως θα του άφηνε το γραφείο της; αυτό το γραφείο που με τόσο κόπο είχε χτίσει;
– Θα τακτοποιήσουμε μαζί τις λεπτομέρειες, το μόνο που θέλω να ξέρω τώρα είναι αν θέλεις να κρατήσεις το γραφείο. γύρισε και τον κοίταξε με το παγωμένο βλέμμα της
– Ναι… ναι… φυσικά, αλλά…
– Εγώ τελείωσα με τη δικηγορία και πολύ σύντομα θα φύγω απ’ τη χώρα. Θα τα πας πολύ καλά, το ξέρω… του χαμογέλασε υπερβολικά ζεστά για την πάντα ψυχρή συμπεριφορά της
*****
Ο Πέτρος, κράτησε το δικηγορικό γραφείο της Χρύσας και με τα χρόνια έγινε ένας απ’ τους σημαντικότερους δικηγόρους της χώρας. Μέχρι και το τέλος της καριέρας του, δεν έπαψε να μιλάει για τη βοήθεια της “δικηγόρου με τα παγωμένα μάτια”, της Χρύσας Δελλή, που ήταν υπεύθυνη για όσα είχε καταφέρει στη ζωή και τη δουλειά του.
Ο Νίκος καταδικάστηκε σε δεκαπέντε χρόνια κάθειρξη, ενώ έγινε και κατάσχεση του μεγαλύτερου μέρους της περιουσίας του. Όταν αποφυλακίστηκε λίγα χρόνια αργότερα, έψαξε για τη Χρύσα, είχε βάλει σκοπό της ζωής του να την εκδικηθεί, αλλά δεν κατάφερε να τη βρει ποτέ. Λίγο καιρό αργότερα, έφυγε απ’ την Αθήνα και μετακόμισε στο χωριό απ’ το οποίο καταγόταν. Έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος και ξεχασμένος απ’ όλους, στο πατρικό του, ένα παλιό αγροτόσπιτο. Έφυγε απ’ τη ζωή στα εξήντα του, προδομένος απ’ την καρδιά του.
Η Χρύσα μετά τη μεταβίβαση του γραφείου της στον Πέτρο, έφυγε για πάντα στην Ισπανία. Έμεινε εκεί μέχρι το τέλος της ζωής της, κρατώντας μέσα της το μυστικό που όρισε όλη την πορεία της. Κρατώντας μέσα της τον πόνο της απόφασης που έπρεπε να πάρει την παραμονή της δίκης, όταν κράτησε στα χέρια της ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Τις δραματικές στιγμές που πέρασε ακροβατώντας στο δίλημμα για το αν θα έπρεπε να επιλέξει να σώσει τον έρωτα της ζωής της ή να προστατεύσει το παιδί της, κρατώντας το μακριά του. Διάλεξε το δεύτερο. Μεγάλωσε μόνη της την κόρη της, χωρίς ποτέ να της πει ποιος ήταν ο πατέρας της. Η Νικολέτα, όπως την είχε βαφτίσει, ήξερε μόνο πως ήταν καρπός ενός μεγάλου έρωτα, ενός έρωτα που η Χρύσα κράτησε ζωντανό στην καρδιά της μέχρι την τελευταία της πνοή. Γιατί παρά τα όσα είχαν συμβεί, παρά τη φυγή της, ο Νίκος παρέμεινε για εκείνη ο πρώτος και μοναδικός άντρας που αγάπησε.
Κική Γιοβανοπούλου
Τέλος