Στην γιορτή του νηπιαγωγείου για την Εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, ο μικρός Τρύφωνας, που πήγαινε προνήπια, θα έβαζε φορεσιά τσολιά και θα έλεγε ποίημα για τον Κανάρη τον μπουρλοτιέρη. Ο μπαμπάς του, του μάθαινε τα λόγια, την στητή κορμοστασιά σε στάση προσοχής, την κίνηση του δεξιού ποδιού που θα χτυπούσε στο τέλος με δύναμη το πάτωμα, το ύφος της περηφάνειας, την ένταση στη φωνή.
Όταν έφτασε η σειρά του, ακολούθησε όλες τις οδηγίες, βάζοντας την ψυχή του.
“Ο γνωστός ο μπουμποτέλης (μπουρλοτιέρης),
ο Κανάρης είμαι εγώ,
τα καράβια όλων των Τούρκων
μες στη νύχτα πυρπολώ”.
Ένα μικροσκοπικό τσολιαδάκι, έκανε όλους τους καλεσμένους να χαμογελάσουν με τον μπουμποτέλη, να συγκινηθούν και να χειροκροτήσουν ένθερμα. Η γιορτή είχε μεγάλη επιτυχία. Όλα τα μικράκια, κορίτσια και αγόρια, τίμησαν όπως έπρεπε τους ήρωες της επανάστασης, κάνοντας υπερήφανες τις δύο νηπιαγωγούς που οργάνωσαν με τόση αγάπη την γιορτή και τους γονείς, που βοήθησαν στην εκμάθηση των ποιημάτων.
Όταν τελείωσε η γιορτή, οι νηπιαγωγοί ενημέρωσαν ότι είχαν μια έκπληξη κυρίως για τα προνήπια και τα νηπιαγωγάκια, αλλά και τους κηδεμόνες τους. Ο μπαμπάς του Τρύφωνα, που είχε διατελέσει εύζωνας, κατόπιν απαίτησης του μικρού και συνεργασίας με τις δύο κυρίες του, θα έκαναν επίδειξη με έναν στρατιώτη που προσκάλεσαν και τους έκανε την τιμή να κάνει το ταξίδι μέχρι την Λάρισα. Τα παιδιά και οι κηδεμόνες τους ενθουσιάστηκαν και χειροκροτούσαν.
“Κυρία Στεφανία, κυρία Σοφία, σας ευχαριστούμε πολύ για την συνεργασία και την βοήθειά σας. Μετά από αυτήν την υπέροχη γιορτή, πάμε να βάλουμε στην παρέα μας έναν αληθινό εύζωνα, που υπηρετεί τώρα. Εγώ είμαι ο Χρήστος, ο μπαμπάς του Τρύφωνα και είχα την τιμή να ανήκω στους επίλεκτους στρατιώτες του ελληνικού στρατού. Σήμερα, θα μάθουμε τι σημαίνει να είσαι Εύζωνας και θα απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις σας”.
Ένα ακόμα δυνατό χειροκρότημα ξέσπασε από τα μικρά χεράκια που κοιτούσαν με θαυμασμό τον νεαρό με την φορεσιά, σαν εκείνη που έβλεπαν στις εικόνες που τους έδειχναν οι μεγάλοι, σαν εκείνη που περίπου φορούσαν και οι ίδιοι, σε πολύ μικρότερο μέγεθος.
– Από δω ο Λευτέρης, είναι είκοσι δύο χρονών, από την Κέρκυρα και φυλάει το Μνημείο του αγνώστου στρατιώτη και το προεδρικό Μέγαρο στην Αθήνα. Ας αρχίσουμε με το τι σημαίνει Εύζωνας. Ξέρει κάποιος;
Τα παιδιά σκέφτονταν και ένα χεράκι σηκώθηκε.
– Ναι, για πες μας. Καταρχάς πώς σε λένε; Να μου λέτε τα ονόματά σας!
– Με λένε Σάκη. Η λέξη χωρίζεται στο “ευ” και “ζώνη” που σημαίνει καλά ζωσμένος.
– Πολύ σωστά Σάκη. Για να μελετήσουμε λίγο την φορεσιά. Ξέρετε πώς λέγεται αυτό;
Πολλά χεράκια σηκώθηκαν και φώναζαν “Να πω; Να πω; Να πω;”.
– Πες μας εσύ. Ποιος είσαι;
– Είμαι ο Γιώργος και αυτή λέγεται φουστανέλα.
– Πολύ ωραία Γιώργο. Φουστανέλα, ναι! Ποιος ξέρει πόσες δίπλες έχει; Αυτές εδώ, οι πτυχώσεις, πόσες είναι;
– Με λένε Φωτεινή και είναι 400!
– Μπράβο σου, ακριβώς τόσες είναι. Και γιατί 400 κι όχι 200 ή 600;
– Είμαι η Μερόπη και είναι 400, γιατί τόσα ήταν τα χρόνια της τουρκοκρατίας.
– Μπράβο σου! 400, όσα και τα χρόνια που ήμασταν υποδουλωμένοι οι Έλληνες. Το καπέλο αυτό; Πώς ονομάζεται;
– Είμαι ο Παναγιώτης και ονομάζεται….. Εεεεεε φάρος.
Τα υπόλοιπα παιδιά, γέλασαν και σήκωναν τα χέρια να διορθώσουν τον συμμαθητή τους.
– Παναγιώτη μου, σκέψου το… θυμήσου τη λέξη σωστά. Είσαι πολύ κοντά, φαίνεται ότι το ξέρεις, απλά μπερδεύτηκες.
– Φάριο, το διόρθωσε ο μικρός, κοιτάζοντας την κυρία Σοφία που τον ενθάρρυνε.
– Μπράβο αγόρι μου. Στο μέτωπο έχει το ελληνικό εθνόσημο και ποιος ξέρει το σχήμα αυτής της μακριάς, μαύρης φούντας από μετάξι τι συμβολίζει;
– Είμαι η Νατάσα. Συμβολίζει το δάκρυ του Χριστού στην Σταύρωση.
– Τέλεια, τέλεια, ακριβώς αυτό! Το γιλέκο, ποια είναι η ονομασία του;
– Με λένε Βαγγέλη και το γιλέκο ονομάζεται φερμ… φερμ…
Ο Χρήστος του έδωσε χρόνο, τον κοιτούσε με εμπιστοσύνη και ο μικρός το θυμήθηκε… “Φέρμελη”, είπε με σιγουριά.
– Μα τι περίεργες ονομασίες; Πού τις βρήκαν αυτές τις λέξεις; Για να μας ταλαιπωρούν;
Άλλη μια ευκαιρία για γέλια στα μικρούλια. Γέλασε κι ο Χρήστος και απάντησε.
– Προέρχεται από ιταλική λέξη γι’ αυτό είναι λίγο περίεργη. Όμως το ένδυμα είναι ελληνικότατο!
Ζωντανά μπροστά τους, βλέποντας τον Λευτέρη, μελέτησαν την επίσημη εκδοχή που φοράνε μόνο τις Κυριακές ή κατά την διάρκεια εθνικών εορτών. Μίλησαν για τα τσαρούχια με τα 60 καρφιά στην σόλα και τον επιβλητικό ήχο κατά τον βηματισμό, το ότι ζυγίζει 3 κιλά το κάθε τσαρούχι, τις δύο κάλτσες σε κάθε πόδι που στηρίζονται στη μέση του τσολιά, κάτω από την φουστανέλα, με την βοήθεια δερμάτινης ζώνης, την ανάσπαστο, τις μαύρες μεταξένιες καλτσοδέτες, το λευκό πουκάμισο, τις δερμάτινες φυσιγγιοθήκες. Ο Χρήστος συνεχάρη όλα τα παιδιά που ήταν πολύ καλά μελετημένα, αλλά και τις κυρίες που είχαν κάνει εξαιρετική δουλειά.
– Πάμε τώρα να δούμε με ποια κριτήρια επιλέγονται οι Εύζωνες; Θα μας πει κάποιος;
– Ειρήνη με λένε και σίγουρα πρέπει να είναι ψηλοί.
– Ψηλοί, ναι, σωστά. Αλλά ψηλός θεωρείται κι ένας άντρας 1,80. Εδώ ο Λευτέρης πόσο λες να είναι;
– 1,85;
– Ο Λευτέρης είναι 1,92 κι ένας Εύζωνας πρέπει να είναι πάνω από 1,87. Άλλο; Τι στοιχείο πρέπει να έχουν;
– Είμαι ο Νίκος. Να είναι αδύνατοι;
– Το αδύνατος Νίκο μου δεν αρκεί. Η άριστη σωματική διάπλαση είναι το κριτήριο. Να έχουν ένα επιβλητικό παρουσιαστικό.
– Εσύ όμως έχεις μεγάλη κοιλιά!
Η κυρία Σοφία ξεροκατάπιε. Αμέσως σηκώθηκε, έτοιμη να κάνει παρατήρηση τον μικρό, αλλά ο Χρήστος με ένα νόημα της έδειξε ότι δεν χρειαζόταν.
– Ναι αγόρι μου, έχω, αλλά εγώ δεν ανήκω πια στους ευζώνους, χρόνια τώρα. Άφησα δυστυχώς την καθημερινή άσκηση, την καλή διατροφή, που κάνουν οι Εύζωνες, με αποτέλεσμα αυτήν την κοιλιά. Κάτι άλλο; Εξίσου σημαντικό; Πού πάει ο νους σας;
– Ελένη με λένε. Να είναι όμορφοι;
– Τι εννοείς γλυκιά μου με το “όμορφοι”;
– Να έχουν ωραία μάτια, ωραία μαλλιά, ωραίο χαμόγελο;
– Αν τα έχουν, είναι προτέρημα, αλλά με το όμορφοι στην προεδρική φρουρά εννοούμε την ψυχοπνευματική κατάσταση, τον χαρακτήρα, το ήθος. Η ομορφιά της ψυχής, είναι η απαιτούμενη. Το σώμα το διαμορφώνουμε, το γυμνάζουμε. Τον χαρακτήρα μας; Αυτόν τον κουβαλάμε μια ζωή κι ένας Εύζωνας πρέπει να έχει όλα τα αγαθά χαρακτηριστικά. Ποιος μπορεί να φανταστεί πόσο καιρό κρατάει η εκπαίδευσή τους;
– Είμαι η Δήμητρα. Ένα χρόνο;
– Όχι, κρατάει 6 εβδομάδες, δηλαδή ενάμιση μήνα και είναι πολύ πιεστική και απαιτητική. Περιλαμβάνει ασκήσεις με όπλο και χωρίς, ακινησία από μια μέχρι δύο ώρες και βηματισμό. Μαθαίνουν να παρακάμπτουν τις ανάγκες τους. Να εστιάζουν αλλού, να μην τους εμποδίζει ο οποιοσδήποτε σωματικός τους πόνος. Θέλετε να ρωτήσετε κάτι;
– Με λένε Θωμά, θα ήθελα να ρωτήσω, αν του έρθει να φτερνιστεί;
– Έχει εκπαιδευτεί να κόβει την λειτουργία του φτερνίσματος.
– Μα πώς γίνεται; Κι αν θέλει να βήξει; Με λένε Στέλλα.
– Και τον βήχα τον ελέγχει. Και το αν τον τσιμπήσει κουνούπι, μέλισσα ή τον ενοχλεί μια μύγα ή κάποιος τουρίστας ή κάποιος μεθυσμένος πολίτης. Δεν δείχνει κανένα συναίσθημα ή έκφρασή του, ούτε ματιά ρίχνει δεξιά ή αριστερά.
– Να ρωτήσω κάτι; Με λένε Δάκη. Αν δηλαδή κάποιος τον χτυπήσει; Δεν θα κουνηθεί; Δεν θα αντιδράσει; Θα κάτσει να τις φάει;
– Πάντα υπάρχει και ο παρατηρητής που έχει υπηρεσία με στρατιωτική στολή εξόδου, που επεμβαίνει και απομακρύνει κάποιον που ενοχλεί ή προκαλεί τον Εύζωνα. Όμως, εκτός από κάποιες περιπτώσεις που είναι αναπόφευκτη η παρέμβαση του παρατηρητή, όταν ξεφεύγει η κατάσταση, γενικά, η εκπαίδευση είναι τέτοια που τους προετοιμάζει να στέκονται σαν αγάλματα αυτήν την μια ώρα υπηρεσίας.
– Α! Μόνο μία ώρα; Ε κι εγώ θα μπορούσα, σιγά το δύσκολο.
– Είσαι ο…; Σου φαίνεται λίγο η μία ώρα που δεν επιτρέπεται να κουνηθείς, ξεχνώντας τις φυσικές, ανθρώπινες σου λειτουργίες;
– Ο Μάνος είμαι. Σιγά το δύσκολο, επέμενε το παιδί.
– Ωραία, σήκω επάνω!
Οι συμμαθητές του κοιτούσαν μια αυτόν, μια τον μπαμπά του Τρύφωνα, μια τις κυρίες τους. Ο Μάνος όμως θαρραλέα σηκώθηκε και στάθηκε δίπλα στον ακίνητο τόση ώρα Λευτέρη. Τώρα, λοιπόν, θα πρέπει να φερθείς σαν Εύζωνας και θα κρατήσουμε χρόνο.
Από κάτω τα παιδιά, σε απόλυτη ησυχία, τον πααρατηρούσαν, αν κουνιέται. Πέρασε ένα λεπτό κι ο Μάνος τα κατάφερνε περίφημα, μέχρι που ο μπαμπάς του Τρύφωνα στάθηκε απέναντί του, όχι πολύ κοντά του και έκανε μια αστεία γκριμάτσα με συνοδεία περίεργων θορύβων. Τα παιδιά έσκασαν στα γέλια και ο Μάνος δεν κρατήθηκε. Γέλασε και κουνήθηκε. Τα παιδιά με μια φωνή είπαν “γέλασεεεεε, έχασε!”.
– Είσαι πολύ ικανός αγόρι μου! Θα γίνεις πολύ καλός Εύζωνας. Εγώ έκανα χτύπημα κάτω από την μέση, που δεν ήταν σωστό και σας ζητώ συγνώμη. Απλά για να σας δείξω ότι είναι δύσκολο να συγκρατήσεις, να εξαφανίσεις, το γέλιο, τον πόνο, την έκπληξη. Είναι μία ώρα υπηρεσίας, που φαίνεται λίγο, αλλά στη διάρκεια της ημέρας, δεν είναι μόνο μια φορά, εναλλάσσονται και κάνουν κι άλλες ευζωνικές μονόωρες υπηρεσίες. Δώστε ένα δυνατό χειροκρότημα στον φίλο σας που είναι το μέλλον στους Εύζωνες.
Ο Μάνος ένιωσε υπερηφάνεια για τα λόγια του Χρήστου και τα υπόλοιπα παιδιά τον αγκάλιασαν.
– Θέλω να καταλάβετε ότι το να είσαι Εύζωνας δεν είναι εύκολο. Κανείς δε θέλει να ξεχωρίζει αρνητικά, να διαφέρει επειδή δεν μπόρεσε. Επικρατεί η ανάγκη να παραμείνεις κομμάτι της διμοιρίας, αλλιώς λαμβάνεται σαν προσωπική αποτυχία και όλα τα παλικάρια μας υπερβαίνουν τον εαυτό τους για να τα καταφέρουν.
– Εγώ είμαι ο Θάνος και θέλω να πω στον Λευτέρη ότι πολύ θέλω να του μοιάσω όταν μεγαλώσω.
Ο Χρήστος χαμογέλασε, του χάιδεψε το κεφάλι και απάντησε:
– Να τρώτε το φαγητό που φτιάχνει η μαμά, για να ψηλώσετε και να έχετε ωραία κορμοστασιά, να είστε φρόνιμα παιδιά, να μην χτυπάτε, να μην κοροϊδεύετε κανέναν, να βοηθάτε ο ένας τον άλλον, να έχετε την ψυχή του Εύζωνα και θα τα καταφέρετε όταν έρθει η ώρα.
Ο μπαμπάς του Τρύφωνα έδωσε παράγγελμα να κάνει τον βηματισμό κι εκείνος, αμέσως, σήκωσε το τσαρούχι. Αυτός ο ήχος από το βαρύ τσαρούχι, ενθουσίασε για μια ακόμα φορά μικρούς και μεγάλους. Ξέσπασε χειροκρότημα από τους παρευρισκόμενους και η κυρία Σοφία και η κυρία Στεφανία ευχαρίστησαν τον πρώην Εύζωνα, κύριο Χρήστο και τον εν ενεργεία εύζωνα Λευτέρη, για την τιμή που τους έκαναν, να τους δώσουν πληροφορίες. “Ελάτε τώρα όλα τα παιδάκια μαζί, να σας βγάλω φωτογραφία με τους εύζωνες”, είπε ο Χρήστος κι όλοι μαζεύτηκαν γύρω από τον τσολιά, με μεγάλα χαμόγελα.
Ο Τρύφωνας έβλεπε τους συμμαθητές του ενθουσιασμένους και αισθανόταν περηφάνεια για τον μπαμπά του και την παρουσίασή του. Όταν γύρισαν σπίτι του είπε “σε ευχαριστώ μπαμπά, σε αγαπώ πολύ”. Αγκαλιάστηκαν και ο Χρήστος έφερε στο νου του όλα τα παιδιά. Ήταν βέβαιος ότι η Ελλάδα είχε πολλές γενιές άξιων Ευζώνων.
Χρυσούλα Καμτσίκη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇