“Καλά που έγινες εκπαιδευτικός. Διακοπές Χριστούγεννα. Διακοπές Πάσχα. Διακοπές καλοκαίρι”. Ποια είναι όμως η αλήθεια;
Το να είσαι δασκάλα είναι σαν να σε έχουν ρίξει ξυπόλητη στη ζούγκλα κι εσύ να πρέπει να φυτέψεις τριαντάφυλλα, ενώ γύρω σου παραμονεύουν λιοντάρια. «Υπερβάλεις» θα πει κάποιος.
Εντάξει. Όχι ξυπόλυτη. Με δωδεκάποντο πέδιλο, ένα νούμερο μικρότερο από το κανονικό σου.
Είναι αλήθεια πως τα παιδιά μπορούν να σου δώσουν τόση αγάπη. «Κυρία, είσαι η πιο καλή δασκάλα!». Χαμογελάς με αίσθηση ανωτερότητας τις πρώτες φορές που το ακούς. Μετά, όταν διαπιστώσεις ότι το λένε σχεδόν σε όλες, καταλαβαίνεις ότι δε θα πάρεις τελικά εσύ το Nόμπελ διδασκαλίας. «Κυρία, είσαι η πιο όμορφη!». Αυτό το κομπλιμέντο πολλές φορές σου φτιάχνει τη μέρα, ειδικά όταν αυτός που έπρεπε να σου το επισημάνει το πρωί, έκανε το λάθος και το αμέλησε. «Κυρία σ’ αγαπώ!». Εδώ λιώνεις κι ας έχει φτάσει η πίεσή σου στο 18 το προηγούμενο δίωρο εξηγώντας τους δεκαδικούς αριθμούς.
Υπάρχουν βέβαια και κάποιες ερωτήσεις, που κάνουν τακτικά, οι οποίες δεν είναι ιδιαιτέρως ευχάριστες. «Κυρία, πόσων χρονών είστε;». Αν απαντήσεις, η ηλικία σου φακελώνεται για πάντα, σαν να έκανες ηλεκτρονική δήλωση στο ληξιαρχείο. Αν για παράδειγμα τους πεις στην πρώτη δημοτικού ότι είσαι 30, όταν πάνε έκτη, ξέρουν και θυμούνται ότι είσαι 35. Μια καλή τακτική είναι να ρωτήσεις «Πόσο μοιάζω;», με την ελπίδα να σου αφαιρέσουν τουλάχιστον μια πενταετία από την ηλικία που γράφει η ταυτότητά σου.
«Είστε παντρεμένη; Ποιος σας παντρεύτηκε;». Καλή απορία. Ε… κάποιος «τυχερός» βρέθηκε και με πήρε. «Κυρία είστε έγκυος;». Εκεί έρχεται η αγανάκτηση. Έλεος! Έλεος! Μια ρημαδοκρέπα έφαγα χθες! Όταν τους ζητάς να μετατρέψουν τα κιλά σε γραμμάρια, σε κοιτάνε σαν εξωγήινη, αν πάρεις εσύ 200 γραμμάρια, αμέσως το καταλαβαίνουν.
Το μαγικό με τα παιδιά είναι πως οι καυγάδες τους συνήθως κρατάνε όσο ένα δεκάλεπτο διάλειμμα. Κορυφώνονται με το «δε θα σε καλέσω στο πάρτυ μου» και λίγο μετά παίζουν πάλι αγαπημένα. Αν αυτό γινόταν στους ενήλικες, θα είχαμε γλιτώσει πολλές φιλίες που έσβησαν άδοξα.
Βέβαια με τα παιδιά θα βρεις τον τρόπο και θα τα βγάλεις πέρα. Με τους γονείς; «Γιατί πήρε Β΄ ο Γιωργάκης μου;». Κι ενώ θες να απαντήσεις: γιατί το Γ΄ που άξιζε είναι αντιπαιδαγωγικό, χαμογελάς καθησυχαστικά. «Γιατί μάλωσε η Νεφέλη μου στο διάλειμμα;». Εκεί συνήθως θες να απαντήσεις με ερώτηση. «Γιατί δεν έπαιξα τζόκερ χθες που είχε τζακ ποτ;».
Πόσες φορές έχεις φαντασιωθεί ότι κερδίζεις το τζόκερ; Εγώ άπειρες. Ειδικά τη σκηνή που εισπράττω τα λεφτά και υπογράφω την παραίτησή μου. Έχω σκεφτεί μέχρι και τα ρούχα που θα φοράω. Ένα στενό ασπρόμαυρο φόρεμα. Δε θα αναλύσω τους λόγους. Ας φανταστεί ο καθένας ό,τι θέλει. Ας μην είμαι όμως υπερβολική. Το σχολείο έχει και τα καλά του. Ας φανταστεί κι εδώ ο καθένας ό,τι θέλει. (Αυτό έπρεπε να γραφτεί, γιατί ενδεχομένως να διαβάζουν οι διευθύντριές μου και δεν έχει ολοκληρωθεί η σχολική χρονιά). Κι αν κάποιος διαφωνεί, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ώριμοι άνθρωποι είμαστε. Απλώς δεν θα τον καλέσω στο πάρτυ μου!
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι συμπωματική. (Ή και όχι)
Ραφαέλικα
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇