Πέρασε και η Μεγάλη εβδομάδα, γέμισαν οι εκκλησίες, πέρασε και το Άγιο Πάσχα, ο Χριστός μας σταυρώθηκε, Αναστήθηκε, το μήνυμα διαδόθηκε, με ένα πράγμα να παραμένει σταθερά το ίδιο: Η κουτσομπόλα στο πρώτο κάθισμα αριστερά της εισόδου του ναού. Εικόνα γνώριμη, που δεν αλλάζει, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Η ίδια θέση, μόνιμα, σα να την έχει αγορασμένη, σα να υπάρχει ταμπέλα με το όνομά της πάνω. Είκοσι λεπτά πριν την θεία ακολουθία, κάθε μέρα εκεί, να πιάσει στασίδι, το καλύτερο, να έχει υπό έλεγχο όλη την εκκλησία. Πάντα μόλις μπαίνει στον ιερό ναό, προσκυνάει με ευλάβεια τις εικόνες, οι σταυροί μεγάλοι, οι μετάνοιες στα εικονίσματα πολλές και βαθιές, μάτσο τα κεράκια, οι χαιρετούρες με τους επιτρόπους εγκάρδιες, με το κεφάλι χαμηλωμένο, εις ένδειξη σεβασμού και κατάνυξης λόγω των ημερών.
Πάντα υπάρχει μια μονή ή διπλή κριτική επιτροπή δίπλα στην αρχικουτσομπόλα, που έχει συγκεκριμένα καθήκοντα, ποτέ δεν αφαιρεί, μόνο προσθέτει κάτι, αν χρειαστεί, κατανοεί το ύφος, την χροιά στις εναλλαγές της φωνής, κουνάει το κεφάλι καταφατικά, αποδοκιμαστικά, επικριτικά, ανάλογα την περίπτωση, συμφωνεί και σιγοντάρει. Η παράσταση αρχίζει όταν σιγά σιγά εισέρχεται ο κόσμος, άλλοι έχοντας υπόψη τους ότι περνούν από οντισιόν, άλλοι έχοντας άγνοια. Και το σόου ξεκινά.
“Κοίτα κοίτα τι κοντή φούστα φοράει, ντροπή, δεν έχει μάνα να την συνετήσει;”.
“Α πα πα δες νύχια, μεγάλα και κόκκινα! Δεν ντρέπεται, μέρες πένθους, σα δε ντρέπεται!”.
“Εδώ κοίτα, σα τον λέτσο, κοτζάμ παλικάρι, με την βερμούδα και το πουκάμισο απ’ έξω, τσαλακωμένο, μες στον ιερό ναό!”.
“Καλά δεν ντρέπεται; Το μίνι μέχρι τον οφαλό, δεν κρύβει τίποτα, τι το φόρεσε; Παναγιά μου σχώρα με! Μα είναι δυνατόν; Κοίτα κοίτα, σκύβει κιόλας να φιλήσει τις εικόνες, το βρακί της φάνηκε! Ποιο βρακί δηλαδή; Αυτό το κορδόνι που φοράνε τώρα, το στριγκ, μιγκ, σαν τις… Θού Κύριε… εξώλης και προώλης!”.
“Μάνα να σου πετύχει! Άφησε τα παιδιά στον άντρα κι εκείνη, να δείξει τις γόβες και το φόρεμα το καινούριο. Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν! Κοίτα κοίτα, ο έρμος τρέχει πίσω από τα παιδιά κι εκείνη ατάραχη!”.
“Α! να, ο γαμπρός της Γωγώς, ήρθε καλέ, εμφανίστηκε! Λένε την κεράτωσε την δύστυχη την κόρη της. Ε! Κι αυτή, ας πρόσεχε, ας ήταν άξια, να του έκανε τα κέφια, να μην έβλεπε αλλού. Κοίτα την, α λα μπρατσέτα τώρα, δεν απομακρύνεται. Τώρα; Τι να σώσει; Και η Γωγώ, δες την δες την, σα να το φωνάζει, ότι κάτι συνέβη!”.
“Αυτή η Λένα, τι τα κουβαλάει τα τρίδυμα; Κοίτα πώς τρέχουν πέρα δώθε. Αφού δεν μπορεί να επιβληθεί. Αααααχ εμένα να είχαν, σούζα θα καθόταν. Μέσα στην εκκλησία να τρέχουν έτσι, ντροπή, δεν το καταλαβαίνει;”.
“Πώς πάχυνε έτσι η Αλέκα; Λες πάλι να έκανε απόπειρα εξωσωματικής; Την λυπάμαι την καημένη… Τι να κάνει, η εκκλησία και η πίστη την έμεινε, μήπως κάνει επιτέλους ένα παιδί!”.
“Να να κι ο Λεωνίδας. Αν έχεις Θεό, Μεγάλη Παρασκευή, έτρωγε πιτόγυρο. Καλά πώς το επιτρέπει η μάνα του; Θα μου πεις, καλή και του λόγου της. Ούτε την βλέπουμε στην εκκλησία. Το παιδί ό,τι βλέπει κάνει!”.
“Ποιοι είναι αυτοί; Καινούργιοι! Και χέρι χέρι μες στην εκκλησία. Εδώ ήρθαν να ερωτοτροπήσουν; Τον πήρε και από την πλευρά των γυναικών, μη μείνουν χωριστά για λίγο, τς τς τς!”.
“Δεν παντρεύτηκαν. Συζούν και έμεινε έγκυος. Θα στεφανωθούν ή έτσι θα μεγαλώνει το παιδί;”.
“Ο Φώτης! Τι να το κάνω που έρχεσαι εκκλησία; Την αδίκησε την αδερφή του, τα έμαθα εγώ. Αδέρφια να μαλώνουν για τις κληρονομιές! Ούτε στα ανίψια του μιλάει. Καλά που δεν ζει η μάνα τους να τα βλέπει!”.
“Την βλέπεις; Τα έβγαλε τα μαύρα. Εμείς που τα φοράμε μια ζωή, τι να πούμε; Αλλά τώρα, όλα τα σήκωσαν οι νεότερες. Μόλις έγιναν τα σαράντα, τα έβγαλε. Κανένας σεβασμός πια, κανένα πένθος!”.
“Να και ο κλαρινογαμπρός, η εκκλησία σε μάρανε. Ακόμα δεν χώρισαν, με άλλη είναι. Να ξέρεις, την είχε από πριν. Έρμη Βαρβάρα, σου τα φορούσε τα κέρατα!”.
“Η κόρη της Δέσποινας σαρανταρίζει, ακόμα δεν παντρεύτηκε. Τώρα όλες κοιτάζουν καριέρες και ελευθερίες. Να κάνουν πρώτα τη ζωή τους και μετά… χτυπάνε τα κεφάλια τους. Πότε θα βρει ένα παιδί; Πότε θα γίνει μάνα; Στο ράφι θα μείνει. Εγώ βρε, έγινα γιαγιά στα πενήντα!”.
“Ήμαρτον, τι είναι τούτο; Αγόρι; Κορίτσι; Μακρύ μαλλί, κρίκους μεγάλους στα αυτιά, στη μύτη, στα χείλη, τατουάζ παντού και στα δάχτυλα, πα πα πα σίχαμα, αγγίζει, φιλάει και τα εικονίσματα!”.
“Βρε καλώς τον! Ο γιος της Νίκης είναι αυτός; Πώς το ‘παθε και εμφανίστηκε; Λένε είναι τοιούτος, που πηγαίνει με άντρες. Κοίτα τον κοίτα τον, κουνιστός λυγιστός. Ανωμαλίες, εγώ θα ντρεπόμουν να πω είναι γιος μου!”.
“Αυτή αυτή με το ροζ, πριν λίγο καιρό νοίκιασε απέναντι από την Χρυσή. Δευτεροπαντρεμένη, το αγοράκι είναι δικό της από τον πρώτο γάμο, το κοριτσάκι είναι του άντρα της, από τον πρώτο του γάμο. Μπερδεμένα πράγματα. Και τώρα; Να κάνουν κι ένα μαζί, ανακατεμένος ο ερχόμενος!”.
“Ναι, να και ο Δάκης. Μεγάλους σταυρούς, αλλά την μάνα του την πέταξε σε γηροκομείο. Τόσες θυσίες έκανε εκείνη να τον μεγαλώσει ολομόναχη και τι κατάλαβε; Κάνε παιδί να δεις χαΐρι, αχάριστος, αχάριστος!”.
“Η παπαδιά, καλή χρυσή, με το ίδιο φόρεμα κάθε μέρα, το ίδιο και αυτές τις Άγιες μέρες! Δεν ξέρει να ξεχωρίζει τις στιγμές, ντροπιάζει και τον Παπά μας, τόσο καλός. Ξέρεις όμως τι λένε και γι’ αυτόν, ε; Πολλά και διάφορα. Άντε μέρες που είναι, ας μη κολαστώ, Κύριε ελέησον!”.
Από τους τελευταίους πάντα αφήνει το πόστο της. Μέχρι το τέλος, να φαίνεται πόσο ευλαβική είναι, αλλά στην πραγματικότητα για να βλέπει τα πάντα, να έχει άποψη για όλα. Φεύγοντας, άλλος ένας τελευταίος σταυρός και στο σπίτι βραστή πατάτα και φασολάδα άλαδη, γιατί έτσι πιστεύει ότι “εκτελεί” τα θρησκευτικά της χρέη, η καλή χριστιανή, η αμέμπτου ηθικής, που νηστεύει σαράντα μέρες, που δεν χάνει εκκλησία, που δεν δίνει δικαιώματα. Η καλή χριστιανή που προσέχει τι βάζει στο στόμα της από αρτύσιμα, αλλά αρνείται να καταλάβει ότι διαπράττει το μεγαλύτερο λάθος, αφού δεν φιλτράρει τι βγάζει από το στόμα, κρίνοντας τους πάντες. Η καλή χριστιανή που θεωρεί ότι έχει λυμένα όλα τα θέματα της δικής της ζωής και ασχολείται με τις ζωές των άλλων. Η καλή χριστιανή που νηστεύει, αλλά δεν έχει λόγο ύπαρξης αν δεν σχολιάσει αν κάποιος χώρισε, παντρεύτηκε, πάχυνε, δεν έχει παιδί, είναι ομοφυλόφιλος ή αλλόθρησκος.
Και του χρόνου με υγεία, να γιορτάσουμε το Άγιο Πάσχα. Τι καλά θα ήταν, έτσι, για αλλαγή, να μην υπήρχαν οι γνωστές άγνωστες κριτικές επιτροπές στον οίκο του Θεού, παρά μόνο κόσμος που θα παρευρίσκονταν με κατάνυξη στην εβδομάδα των Παθών και την Ανάσταση, ο καθένας με την δική του ιστορία ζωής, χωρίς αυτή να γίνεται λόγος σχολιασμού…
Χρυσούλα Καμτσίκη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇