Για τον Αργύρη και την Τασία, η λέξη “διακοπές” ήταν μια πονεμένη ιστορία. Δεν λέω, στα νιάτα τους ήταν δεδομένο ότι θα απολάμβαναν λίγες μέρες δίπλα στην θάλασσα. Είχαν και την Μαρία μικρή, οπότε για χάρη του παιδιού ο κύριος Αργύρης έπαιρνε λίγες μέρες άδεια εκεί κοντά στον Δεκαπενταύγουστο.
Ο Αργύρης ήταν προϊστάμενος στην ΔΕΗ και η θέση του δεν του επέτρεπε να λείπει για καιρό, ειδικά το καλοκαίρι που οι διακοπές ρεύματος ήταν πολύ συχνές. Έτσι μόνο για λίγες μέρες η οικογένεια του κυρίου Αργύρη χαίρονταν την αλμύρα της θάλασσας οικογενειακώς. Από τότε μέχρι σήμερα τα πράγματα βέβαια έχουν αλλάξει. Η Μαρία έφυγε από το σπίτι για να ανοίξει το δικό της με τον άντρα της. Ο Αργύρης επιτέλους βγήκε στην σύνταξη, αλλά η οικονομική κατάσταση της χώρας, έτσι τραγική που εξελίχτηκε, δεν του έδωσε και πολλές χαρές, εννοώ οικονομικές απολαβές. Με τα παλιά δεδομένα θα έπαιρνε λογικά μία πολύ καλή σύνταξη και παχουλή και δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Τώρα όμως τα πράγματα πήραν άλλη τροπή για όλους και η παχουλή σύνταξη έγινε μία πενιχρή και πολύ φτωχή. Ευτυχώς σπίτι δικό τους έχουν και έτσι δεν χρειάζεται να σκέφτονται και ενοίκιο. Αχ οι καημένοι οι νέοι που κάθονται αναγκαστικά στα πατρικά τους μέχρι τα τριάντα, πώς να πληρώνουν τέτοια ποσά για σπίτι; Μα τι νομίζουν μερικοί και ζητούν τόσα ακριβά ενοίκια; Ότι διαθέτουν τις Βερσαλλίες ή το Μπάκιγχαμ;
Στο θέμα μας όμως. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε άλλο έναν τρόπο για να ευχαριστήσει τον φτωχό κοσμάκη. Μα είδατε πώς τον προσέχει; Νέο πρόγραμμα: Τουρισμός για όλους! Και όταν λέμε όλους, το εννοούμε.
-Γυναίκα, ετοιμάσου, φεύγουμε! είπε ο Αργύρης με το ύφος του στρατηγού.
-Για πού παρακαλώ; ρώτησε με απορία η Τασία.
-Θα πάμε διακοπές. Δηλαδή όχι ακόμη, σε λίγο καιρό.
-Αααα, ωραία, καλά που το είπες να ετοιμαστώ. Προλαβαίνω μέχρι αύριο; συνέχισε η Τασία την συζήτηση με σαρκαστικό ύφος. Να βάλω κανένα πλυντήριο, να προλάβω να πλύνω και να σιδερώσω. Μα τι είναι αυτά που μου λες καλέ τώρα, τι διακοπές; Όνειρα κάνεις;
-Όχι, στο λόγο μου. Άμα δεν ακούς ειδήσεις παρά μόνο να βλέπεις την Μπεκατώρου και την Γη της Ελιάς, πώς θες να ενημερώνεσαι για το τι συμβαίνει σε αυτή την χώρα;
-Κι εσύ που βλέπεις ειδήσεις τι καταλαβαίνεις; Μα είναι να τρελαίνεται κανείς με αυτά που μας συμβαίνουν. Τι θες, να με αποτρελάνεις τελείως; Αλλά ξέρω εγώ, έχεις τον σκοπό σου. Να με βγάλεις από την μέση για να τρως όλη μέρα!
-Στάσου βρε γυναίκα που πήρες φόρα. Άκου προσεκτικά. Τώρα αυτές τις μέρες άνοιξε το πρόγραμμα διακοπές για όλους. Μάλιστα θα κάνουμε αίτηση, τις προϋποθέσεις τις έχουμε και άμα κληρωθούμε θα μας δώσουν ένα voucher διακοσίων ευρώ το άτομο και θα πάμε ωραία ωραία κάπου στην Ελλάδα. Τα εισοδηματικά κριτήρια τα πληρούμε οπότε τι μας μένει; Η κλήρωση.
-Καλά όλα αυτά, αλλά μου κάνει εντύπωση μέσα στην καλοκαιρινή σεζόν, θα είμαστε τόσο τυχεροί που θα τραβήξει κάποιος τον κλήρο με το όνομά μας;
-Ε, ναι. Για την περίοδο του καλοκαιριού το ποσό είναι διακόσια ευρώ, ενώ τις άλλες εποχές τριακόσια. Δηλαδή θα είμαστε διπλά κερδισμένοι τον χειμώνα.
Η Τασία κρατήθηκε και δεν έβαλε τα γέλια.
-Α, μωρέ Αργύρη, πόσο αφελής είσαι; Καταρχήν το έχουμε ξαναδεί το έργο. Είμαστε άτυχοι στις κληρώσεις. Δεν θυμάσαι τον χειμώνα που το σύστημα μας πέταξε έξω από το επίδομα θέρμανσης γιατί είμαστε λέει πλούσιοι; Έχουμε σπίτι και ένα αυτοκίνητο του 2007 που πάει δεν πάει και ούτε τα εκατό ευρώ δεν πήραμε; Δεν θυμάσαι πριν τέσσερα χρόνια που δεν πήραμε το επίδομα των τριακοσίων ευρώ τα Χριστούγεννα γιατί δεν είχες συμπληρώσει την ηλικία; Και τώρα μου μιλάς για ένα voucher, ή όπως αλλιώς το έχουν βαφτίσει που δεν γνωρίζεις καλά καλά αν θα το πάρεις; Γιατί εδώ μιλάμε για κλήρωση. Κι αν δεν σε κληρώσουν τι γίνεται;
-Τότε θα είμαστε υποψήφιοι για την επομένη, πιθανόν να πάμε χειμερινές διακοπές.
-Α, ωραία να αποφύγουμε και τους λαγοκέφαλους. Δεν έχω καμιά όρεξη να βρεθώ με ράμματα καλοκαιριάτικα. Πώς να το κάνουμε, το σκι στο βουνό μας πάει καλύτερα. Μόνο ενημέρωσέ με για την περίοδο των διακοπών για να ξέρω ακριβώς τι ρούχα να πάρω μαζί μου.
Ο Αργύρης την κοίταξε καλά καλά, ένα δίκιο το είχε η γυναίκα αλλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί. Τόσες φορές που έκανε αιτήσεις, το σύστημα τον πέταγε έξω. Ποτέ του δεν είχε καταφέρει να πάρει ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Και την αύξηση που έδωσαν λόγω της προσωπικής διαφοράς; Ούτε που την είδε. Το μόνο που του έμενε ήταν να κάνει υπομονή.
Ωστόσο έκανε μία έρευνα αγοράς λίγο πριν μπει το καλοκαίρι. Για νησί το απέκλεισε αμέσως, μία Κρήτη ήθελε να πάει αλλά πού; Τα μεταφορικά απλησίαστα. Κόστος περίπου τριακόσια ευρώ και παραπάνω. Μα αν τα έξοδα μεταφοράς είναι τόσα, η διαμονή τι τιμή θα έχει; Το φαγητό; Να στερηθούν και στις διακοπές; Μήπως να το αναβάλουν; Να πάνε χειμώνα κάπου στο βουνό; Αναποφάσιστος ο κύριος Αργύρης. Ωστόσο η Τασία είχε αναστατωθεί με την ιδέα ότι ίσως να έφευγαν για λίγες μέρες. Ήταν σίγουρη ότι η κλήρωση δεν θα τους τύχαινε. Οπότε τι τους έμενε; Όχι φυσικά camping, αυτό έπαιζε στα νιάτα τους. Μα τι όμορφες και ξένοιαστες ήταν οι μέρες δίπλα στο κύμα! Ακόμη τις θυμάται.
“Μπα, κάτσε να τηλεφωνήσω στην φίλη μου που έχει ενοικιαζόμενα δωμάτια στο Αγκίστρι. Γιατί; άσχημα μας πέφτει το νησάκι; Και κοντά είναι και αποφεύγεις και το αυτοκίνητο αν το θες. Όλα δίπλα στα πόδια σου τα έχεις”.
Την επομένη η Τασία βρήκε το καρνέ με τα τηλέφωνα και σχημάτισε το νούμερο της φίλης της. Σε λίγο ακούστηκε η φωνή της Αμαλίας από την άλλη γραμμή:
-Έλα Τασία μου, πόσο χαίρομαι που σε ακούω. Μα την Παναγία, χθες σε σκεφτόμουν. Ήμουν έτοιμη να σε πάρω τηλέφωνο να δω τι κάνεις, σε έχασα. Τι κάνει ο φίλος μου ο Αργύρης;
-Όλα καλά, αγαπημένη μου. Εσείς; Οι δουλειές πώς πάνε; Έχετε κρατήσεις για τη σεζόν; ρώτησε με ενδιαφέρον η Τασία.
-Ναι, έχουμε. Ευτυχώς γιατί τα έξοδα είναι πολλά, για να συντηρήσεις ένα τέτοιο κτίριο πρέπει να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Και να έχεις και τον κόσμο ευχαριστημένο.
-Θέλετε και άλλη μία πελατεία, Αμαλία μου; Εννοώ τον Αργύρη και μένα. Υπάρχει κανένα δωμάτιο διαθέσιμο για λίγες μέρες προς τα τέλη Ιουλίου;
-Για να δω, δώσε μου ένα λεπτό. η Αμαλία κοίταξε το πλάνο με τις κρατήσεις και της επιβεβαίωσε ότι υπήρχε ένα τελευταίο δίκλινο με θέα στην θάλασσα. Αυτό κι αν δεν ήταν τύχη. Το δωμάτιο διαθέτει εντοιχιζόμενη εστία σε περίπτωση που θέλετε να φτιάξετε το πρωινό μόνοι σας και φυσικά ένα μίνι ψυγείο και κλιματισμό. Αλλά το πιο σημαντικό είναι η θέα του Τασία μου, βλέπει την Αίγινα απέναντι.
-Και τι τιμή έχει αυτό το δωμάτιο, Αμαλία μου;
-Για σας μόνο τριάντα ευρώ την βραδιά. Να στο κρατήσω;
-Κάτσε να πάρω και την έγκριση του κογκρέσου και θα σου απαντήσω σύντομα.
Ο Αργύρης πριν πέσει για τον μεσημεριανό του ύπνο, του πέρασε μία ιδέα από το μυαλό. Θυμήθηκε ότι η Τασία είχε μία φίλη που νοίκιαζε δωμάτια στο Αγκίστρι. Μα τι νησί κι αυτό; Θυμάται τον ντόρο που είχε δημιουργηθεί όταν συνέλαβαν τον Κουφοντίνα. Βέβαια, εκεί κρυβόταν για χρόνια. Άρα για να το διαλέξει εκείνος που ήξερε καλά, θα ήταν όμορφο και ήσυχο. Θα τηλεφωνούσε στον άντρα της να μάθει λεπτομέρειες, δεν θα καλούσε την φίλη της μην και καρφωθεί και μαθευτεί το σχέδιό του.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας πριν βγει από το δωμάτιο, εκεί στα κρυφά κάλεσε τον φίλο του.
-Καλησπέρα κύριε Μάρκο μου, είμαι ο Αργύρης, ο σύζυγος της Τασίας, της φίλης της γυναίκας σου. Με θυμάσαι;
-Έλα Αργύρη μου, πώς δεν σε θυμάμαι; Τι κάνεις; Η Τασία; Τα παιδιά; Όλοι καλά;
-Ναι, Δόξα τον Θεό. Μία ερώτηση θέλω να σου κάνω. Υπάρχουν διαθέσιμα δωμάτια για τέλος Ιουλίου; Ένα καλό βρε φίλε μου, αν είναι δυνατόν να βλέπει και θάλασσα, να χαρεί και η Τασούλα μου.
-Έχω ένα τελευταίο διαθέσιμο με τα όλα του μέσα και βλέπει και θάλασσα όπως το θες, όλος ο Σαρωνικός μπροστά σου και η Αίγινα φάτσα απέναντι.
-Και τι κοστίζει αυτό το ωραίο κατάλυμα;
-Για σας μόνο τριάντα ευρώ η βραδιά. Να στο κρατήσω; Μόνο μπες μου σύντομα γιατί βλέπω πως η γυναίκα μου το έχει κυκλώσει, άρα θα περιμένει απάντηση από πελάτη.
Σε δευτερόλεπτα δούλεψε το μυαλό του Αργύρη και την πήρε την απόφαση.
-Κλείσ’ το να πάει στα κομμάτια.
Πήρε μια βαθιά ανάσα ο Αργύρης, έκανε τους υπολογισμούς στο μυαλό του: 30 ευρώ Χ 7 μέρες = 210 ευρώ , συν το φαγητό άλλα 300 ευρώ , συν άλλα διάφορα 200 ευρώ. Σύνολο περίπου 800 ευρώ. Δηλαδή κάτι λιγότερο από μία σύνταξη. “Αχ, τι να κάνουμε, ας πάει και το παλιάμπελο. Δεν είμαστε και νέοι να πάμε camping. Με φαντάζεσαι να κοιμάμαι στο στρώμα κατά γης; Εμ, δεν θα ισιώσω με τίποτα. Και η Τασούλα μου, να την βάζω να μαγειρεύει; Κρίμα είναι, μεγάλωσε κι αυτή”.
Το βραδάκι κάθισαν στην τηλεόραση δίπλα δίπλα. Ο Αργύρης είχε φτιάξει το τοστάκι της Τασούλας του, περιποιημένο, είχε βάλει και λίγα πατατάκια συνοδευτικά, έτσι για την λιγούρα. Εκείνη πήρε την πεκεδένια κουβέρτα και του σκέπασε τα πόδια να μην της κρυώσει κι ας έκανε και ζέστη. Λίγο πριν αρχίσει η Γη της Ελιάς και θα πρέπει να κρατάει και την ανάσα του ο Αργύρης άρχισε να μιλάει έτσι γενικά.
-Ξέρεις γυναίκα, με έβαλες σε σκέψεις το πρωί. Σκέφτηκα και είδα ότι έχεις χίλια δίκια.
Η Τασία γύρισε και τον κάρφωσε στα μάτια. Ήξερε ότι κάτι είχε σκαρώσει ο δικός της για να αρχίσει τους προλόγους και τις γλυκιές κουβέντες.
-Για λέγε, σε τι έχω δίκιο; Γιατί, σου θυμίζω αντρούλη μου ότι πάντα ή σχεδόν πάντα έχω δίκιο. Για ομολόγα λοιπόν.
-Να, αυτά που έλεγες το πρωί για τις κληρώσεις και τις διακοπές. Εγώ βέβαια την αίτησή μου θα την κάνω, πού ξέρεις, γίνονται και θαύματα. Αλλά να, σκέφτηκα μήπως πηγαίναμε και κάπου κοντά οι δυο μας, ανεξαρτήτως κλήρωσης.
Η Τασία σηκώθηκε, πήγε στο ψυγείο εκεί που έχει κρεμάσει στην πλαϊνή μεριά το ημερολόγιο της εκκλησίας, να δει ποιανού Αγίου ήταν σήμερα.
Το ημερολόγιο έδειχνε 15 Μαΐου, του Αγίου Παχωμίου οσίου Μεγάλου. Έκανε τον σταυρό της και είπε δυνατά να την ακούσει και ο άντρας.
-Μεγάλη η Χάρη σου Άγιε Παχώμιε, θα την θυμάμαι την αποψινή.
-Καλέ γιατί μου σταυροκοπιέσαι; Τι έγινε;
-Τι έγινε; Το ρωτάς; γύρισε προς την θέση της και πήρε τον λόγο σαν τον πρόεδρο του δικαστηρίου. Μα πώς σου ήρθε αυτή η ιδέα στα ξαφνικά; Εσύ ποτέ σου δεν μίλαγες για διακοπές, που έχω να δω το χρώμα της θάλασσας από κοντά κάτι αιώνες. Μία φορά την σεζόν με πας εκεί στο Καβούρι και τέλος.
-Να βρε γυναίκα, στο αναγνωρίζω ότι κουράζεσαι όλο τον χρόνο και έχεις ανάγκη να χαλαρώσεις και θυμήθηκα ότι έχεις μία φίλη που νοικιάζει δωμάτια στο Αγκίστρι. Τι είναι το Αγκίστρι; Ένα τσιγάρο δρόμος, δίπλα μας είναι. Έλεγα να πάμε εκεί που είναι και κοντά και έχεις και έναν άνθρωπο γνωστό να πεις μια κουβέντα (να με αφήνεις και μένα ήσυχο, να μην μου μουρμουράς), είπε από μέσα του.
-Ααα, το σύμπαν δουλεύει υπέρ μας, Αργύρη μου. Κι εγώ την ίδια σκέψη έκανα με σένα και μάλιστα πήρα και τηλέφωνο την φίλη μου να την ρωτήσω αν υπάρχουν δωμάτια για τα τέλη Ιουλίου και μου είπε για ένα..
-Που είναι το τελευταίο διαθέσιμο, που διαθέτει όλες τις ανέσεις… συνέχισε ο Αργύρης
-Και βλέπει θάλασσα… συμπλήρωσε η Τασία
-Και η Αίγινα απέναντι και μας το δίνει μόνο τριάντα ευρώ την βραδιά. Κι εγώ το έκλεισα να πάμε λίγες μέρες να ξεκουραστούμε, ψυχή μου.
Με αυτά τα λόγια έκλεισε η κουβέντα.
Η Τασία ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα, ίσα που βγήκε ένα δάκρυ αλλά κρατήθηκε.
-Αχ άντρα μου, πόσο με σκέφτηκες. Είδες ότι κάναμε την ίδια σκέψη; Τελικά ταιριάζουμε εμείς οι δύο.
-Τώρα το κατάλαβες βρε κουτό; Μα αν δεν ταιριάζαμε, αν δεν συμπλήρωνε ο ένας τον άλλο, θα μέναμε παντρεμένοι τόσα χρόνια;
Ο Αργύρης έσκυψε, της έδωσε ένα απαλό φιλί στο στόμα αλά παλαιά, εκείνη του χάιδεψε τα μαλλιά και μετά έκοψε το τοστάκι στην μέση και του το έδωσε στο χέρι.
-Σσσς, αρχίζει η σειρά μου τώρα. Σιωπή. Τα όνειρα για το Αγκίστρι μετά που θα τελειώσει το επεισόδιο.
“Αχ βρε γυναίκα, τι θα σε κάνω εγώ!”, σκέφτηκε ο Αργύρης, είσαι η ζωή μου, ο θησαυρός μου, πώς θα ζήσω χωρίς εσένα να μου γκρινιάζεις;
-Μια τελευταία ερώτηση μόνο. Κουλούρια έφτιαξες για αύριο το πρωί ή θα πιώ τον καφέ μου άνευ συνοδευτικού;
Δήμητρα Καμπόλη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇