TheBluez

Προηγούμενο

Το επόμενο πρωί βρήκε την πόλη τυλιγμένη σε μια πυκνή ομίχλη που ανέβαινε από το ποτάμι, κρύβοντας τις κορυφές των παλιών κτιρίων. Στο προσωρινό γραφείο της “Aera Designs”, το οποίο στεγαζόταν στον τελευταίο όροφο ενός υπερσύγχρονου γυάλινου πύργου, η Εύα κοιτούσε έξω από το παράθυρο. Κρατούσε μια κούπα με σκέτο, ζεστό καφέ.
Ένα απαλό χτύπημα στην πόρτα διέκοψε τις σκέψεις της.
– Κυρία Βασιλείου, ο κύριος Στέφανος Γρηγοριάδης είναι εδώ. Έχει ραντεβού για την παρουσίαση της πρότασής του, είπε η γραμματέας της

Η Εύα δεν γύρισε αμέσως. Άφησε τη σιωπή να απλωθεί για μερικά δευτερόλεπτα, επιβάλλοντας τον δικό της ρυθμό πριν καν αρχίσει η συνάντηση.
– Πες του να περάσει, Μαρίνα. Και φέρε μας δύο καφέδες. Σκέτους.

Όταν ο Στέφανος μπήκε στο δωμάτιο, η πόρτα έκλεισε πίσω του με έναν απαλό, υπόκωφο ήχο. Κρατούσε ένα δερμάτινο φάκελο με τα σχέδια της πρότασής του, αλλά το βλέμμα του δεν ήταν στραμμένο στα χαρτιά. Ήταν καρφωμένο πάνω της. Φαινόταν να έχει κοιμηθεί ελάχιστα. Η γραβάτα του ήταν ελαφρώς χαλαρωμένη και στα μάτια του υπήρχε μια παράξενη, σχεδόν παιδική αγωνία.
– Εύα, είπε σιγανά, κάνοντας δύο βήματα προς το μέρος της. Σε ευχαριστώ που με δέχτηκες τόσο σύντομα. Η αλήθεια είναι ότι δεν έκλεισα μάτι όλη τη νύχτα.
– Κάθισε, Στέφανε, απάντησε εκείνη με φωνή επίπεδη. Είμαστε εδώ για να δούμε αν η πρότασή σου πληροί τις προδιαγραφές του έργου. Ο χρόνος μου είναι εξαιρετικά περιορισμένος σήμερα.

Εκείνος κάθισε, ανοίγοντας τον φάκελο με ελαφρώς νευρικές κινήσεις. Άπλωσε τα σχέδια πάνω στο τραπέζι. Ήταν μια δουλειά προσεγμένη, γεμάτη από το παλιό του ταλέντο, αλλά η Εύα μπορούσε να διακρίνει τις εκπτώσεις που είχε αναγκαστεί να κάνει λόγω των οικονομικών προβλημάτων της εταιρείας του. Τα υλικά που πρότεινε ήταν φτηνότερα, οι λύσεις πιο συμβατικές.
– Όπως βλέπεις, άρχισε να εξηγεί ο Στέφανος με μια προσπάθεια να ακουστεί σίγουρος, έχουμε κρατήσει τον ιστορικό χαρακτήρα του βιομηχανικού κτιρίου, αλλά προτείνουμε μια δομική ενίσχυση που θα μειώσει το κόστος κατά τριάντα τοις εκατό. Είναι μια λύση που εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του έργου.

Η Εύα πλησίασε αργά, στάθηκε πάνω από το τραπέζι και κοίταξε τα σχέδια. Το άρωμά της, μια υποψία σανδαλόξυλου και κρύας βροχής, πλημμύρισε τον χώρο ανάμεσά τους. Ο Στέφανος σήκωσε το κεφάλι του και την κοίταξε, χάνοντας για μια στιγμή τον ειρμό των σκέψεών του.
– Μείωση κόστους, είπε η Εύα, στρέφοντας το παγωμένο της βλέμμα στα μάτια του. Η “Aera Designs” δεν κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα. Αυτό που μου παρουσιάζεις εδώ είναι μια συμβατική λύση που στερείται ψυχής. Στερείται του οράματος που κάποτε είχες.
– Το όραμα κοστίζει, ψέλλισε εκείνος, νιώθοντας την απόσταση ανάμεσά τους να τον εκμηδενίζει. Και η εταιρεία μου… εμείς… περνάμε μια δύσκολη φάση. Αυτό το έργο είναι η μόνη μας ελπίδα για να κρατηθούμε όρθιοι. Αν δεν το πάρουμε, οι τράπεζες θα μας πάρουν τα πάντα μέσα στους επόμενους μήνες.

Η Εύα περπάτησε αργά γύρω από το τραπέζι, με τα ψηλά της τακούνια να παράγουν έναν ρυθμικό, σχεδόν υπνωτιστικό ήχο πάνω στο παρκέ.
– Ξέρω πολύ καλά σε τι κατάσταση βρίσκεται η εταιρεία σου. Ξέρω για τα χρέη, για τα δάνεια, για τις κακές επενδύσεις που έκανες υπό την καθοδήγηση του πεθερού σου.
Ο Στέφανος χαμήλωσε το κεφάλι, νιώθοντας ντροπή.
– Τότε γιατί μου έστειλες πρόσκληση; Γιατί με αφήνεις να ελπίζω;

Η Εύα στάθηκε ακριβώς πίσω του. Έσκυψε ελαφρά, πλησιάζοντας το πρόσωπό της στο αυτί του, τόσο κοντά που εκείνος ένιωσε τη ζεστή της ανάσα να του προκαλεί ρίγος.
– Επειδή πιστεύω ακόμα στο ταλέντο σου, Στέφανε. Στο ταλέντο που είχες πριν το πουλήσεις για μια θέση στην αυτοκρατορία των Δημητριάδη. Θέλω να σου δώσω μια ευκαιρία. Αλλά όχι με αυτά τα σχέδια. Θέλω να σχεδιάσεις ξανά το project από την αρχή. Όπως θα το σχεδίαζες τότε. Χωρίς περιορισμούς. Με το πάθος που είχες όταν ήμασταν… στο υπόγειο.

Ο Στέφανος γύρισε απότομα και την κοίταξε. Τα μάτια του έλαμπαν από μια ξαφνική, άγρια ελπίδα.
– Θα το κάνω, Εύα. Θα δουλεύω μέρα-νύχτα. Θα σου αποδείξω ότι είμαι ακόμα ο ίδιος άντρας.
– Θα δούμε, ψιθύρισε εκείνη, χαρίζοντάς του ένα αινιγματικό χαμόγελο που τον έκανε να νιώσει ότι ο κόσμος του άρχιζε ξανά να αποκτά νόημα. Έχεις δύο εβδομάδες.

Οι επόμενες ημέρες μετατράπηκαν σε μια γλυκιά, βασανιστική δίνη για τον Στέφανο. Δούλευε ασταμάτητα, αλλά αυτή τη φορά δεν ένιωθε την κούραση των προηγούμενων ετών. Κάθε γραμμή που τραβούσε στο χαρτί, κάθε τρισδιάστατη μακέτα που έχτιζε στην οθόνη του υπολογιστή του, γινόταν με έναν και μοναδικό σκοπό: να κερδίσει την έγκριση της Εύας.

Η Εύα φρόντιζε να είναι πάντα παρούσα, αλλά με έναν τρόπο που τον κρατούσε συνεχώς σε εγρήγορση. Τον καλούσε για συσκέψεις αργά το απόγευμα, όταν το προσωπικό του γραφείου είχε ήδη φύγει. Παρήγγειλαν φαγητό, κάθονταν πάνω από τα σχέδια και συζητούσαν για ώρες.

Κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων, η Εύα άρχισε να ρίχνει την πανοπλία της ή τουλάχιστον έτσι τον άφηνε να πιστεύει. Του μιλούσε για τη ζωή της στην Αθήνα, για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, αλλά πάντα με έναν τόνο που άφηνε να εννοηθεί ότι η απουσία του ήταν μια πληγή που ποτέ δεν έκλεισε εντελώς.
– Ήταν δύσκολα, του είπε ένα βράδυ, καθώς κάθονταν στο πάτωμα του γραφείου της, περιτριγυρισμένοι από μακέτες και σχέδια. Είχε βγάλει τα παπούτσια της και κρατούσε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Υπήρχαν νύχτες που δεν είχα να φάω. Αλλά το χειρότερο ήταν η μοναξιά. Η αίσθηση ότι ο άνθρωπος για τον οποίο θα έδινα τη ζωή μου, με θεώρησε εμπόδιο για την επιτυχία του.

Ο Στέφανος άφησε το μολύβι του. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά στο στήθος του. Έσυρε το σώμα του πιο κοντά της, νιώθοντας μια αβάσταχτη ανάγκη να απαλύνει τον πόνο που ο ίδιος της είχε προκαλέσει.
– Εύα, αν ήξερες πόσο το μετάνιωσα… είπε με τη φωνή του να τρέμει από ειλικρίνεια. Η Βαλέρια… ο γάμος μας ήταν μια εμπορική συμφωνία από την πρώτη μέρα. Δεν υπήρξε ποτέ αγάπη. Μόνο υποχρεώσεις, κοινωνικά προσωπεία και ένας συνεχής πόλεμος για τα χρήματα. Κάθε φορά που την κοιτούσα, έβλεπα το λάθος μου. Έβλεπα τη δική μου δειλία. Σε παρακαλώ, πίστεψέ με. Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα επέλεγα εκείνο το υπόγειο. Θα επέλεγα εσένα.

Η Εύα τον κοίταξε στα μάτια. Στο μισοσκόταδο του γραφείου, τα μάτια της έδειχναν υγρά, γεμάτα από μια παλιά, ξεχασμένη τρυφερότητα.
– Είναι εύκολο να το λες τώρα. Τώρα που η αυτοκρατορία σου καταρρέει.
– Όχι, δεν είναι γι’ αυτό! φώναξε εκείνος, αρπάζοντας απαλά τα χέρια της. Τα χέρια της ήταν κρύα, αλλά δεν τραβήχτηκε. Δεν με νοιάζει η εταιρεία, δεν με νοιάζουν τα χρήματα πια. Αυτές οι μέρες που περνάμε μαζί, σχεδιάζοντας, μιλώντας… με έκαναν να νιώσω ζωντανός μετά από δέκα χρόνια. Είμαι έτοιμος να τα παρατήσω όλα, Εύα. Να πάρω διαζύγιο, να αφήσω την εταιρεία στη Βαλέρια και να ξεκινήσω από το μηδέν. Μαζί σου. Αν μου δώσεις μια ακόμα ευκαιρία.

Η Εύα χαμήλωσε το βλέμμα της στα χέρια τους. Ένα ανεπαίσθητο, σκοτεινό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της, αλλά όταν ξανασήκωσε το κεφάλι της, το πρόσωπό της ήταν μια μάσκα γλυκιάς θλίψης.
– Σχεδίασε το έργο, Στέφανε, του είπε ψιθυριστά, χαϊδεύοντας απαλά το μάγουλό του με την παλάμη της, ένα άγγιγμα που τον έκανε να ανατριχιάσει ολόκληρος. Κέρδισε τον διαγωνισμό, σώσε τον εαυτό σου, και μετά… μετά θα δούμε τι μπορούμε να χτίσουμε μαζί.

Ο Στέφανος την αγκάλιασε με πάθος, κρύβοντας το πρόσωπό του στον λαιμό της. Δεν μπορούσε να δει τα μάτια της Εύας, τα οποία παρέμεναν ορθάνοιχτα, κρύα και απόλυτα συγκεντρωμένα στον στόχο.

Ο αέρας είχε αρχίσει να πνέει πιο δυνατός, και η φωτιά του Στέφανου πίστευε ότι ξαναζωντανεύει, χωρίς να καταλαβαίνει ότι απλώς τροφοδοτούσε την ίδια της την καταστροφή.

Οι δύο εβδομάδες πέρασαν σαν αστραπή. Εκείνος παρουσίασε μια πρόταση που ήταν πραγματικά ένα αριστούργημα. Είχε βάλει όλη του την ψυχή, όλο το χαμένο του πάθος σε εκείνα τα σχέδια. Ήταν η καλύτερη δουλειά της καριέρας του.

Η επιτροπή του διαγωνισμού, την οποία ήλεγχε απόλυτα η “Aera Designs”, ανακοίνωσε ότι η εταιρεία του Στέφανου ήταν η επικρατέστερη για την ανάληψη του έργου. Όμως, υπήρχε ένας όρος. Ένας όρος που η Εύα είχε φροντίσει να μπει στα ψιλά γράμματα του συμβολαίου, ως εγγύηση για τη χρηματοδότηση του έργου.

Για να υπογραφεί η τελική σύμβαση, η εταιρεία του έπρεπε να καταθέσει μια εγγυητική επιστολή ύψους δύο εκατομμυρίων ευρώ. Ήταν ένα τεράστιο ποσό για μια επιχείρηση στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Ο Στέφανος τυφλωμένος από τον έρωτά του για την Εύα και τη βεβαιότητα ότι το έργο αυτό θα τον έσωνε και θα του επέτρεπε να κάνει μια νέα αρχή μαζί της, πήρε τη μεγάλη απόφαση. Χωρίς να ενημερώσει τη Βαλέρια ή τον πεθερό του, έβαλε ως υποθήκη το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, καθώς και το προσωπικό τους σπίτι, προκειμένου να πάρει το δάνειο για την εγγυητική επιστολή.
– Είναι τρέλα, του είχε πει ο οικονομικός του διευθυντής. Αν κάτι πάει στραβά με αυτό το έργο, αν η “Aera Designs” υπαναχωρήσει, καταστρεφόμαστε. Χάνουμε τα πάντα μέσα σε μια μέρα. Η εταιρεία περνάει στα χέρια των τραπεζών και εσύ θα πας φυλακή.
– Τίποτα δεν θα πάει στραβά, είχε απαντήσει. Η Εύα είναι μαζί μου. Το κάνουμε αυτό μαζί. Υπόγραψε τα χαρτιά.

Το ίδιο βράδυ, ο Στέφανος συνάντησε την Εύα σε ένα απομονωμένο, πολυτελές εστιατόριο έξω από την πόλη. Στο τραπέζι υπήρχε μια σαμπάνια να παγώνει σε ένα μεταλλικό δοχείο.
– Έγινε, Εύα, της είπε, παίρνοντας το χέρι της και κοιτάζοντάς την με μάτια που έλαμπαν. Η εγγυητική κατατέθηκε. Τα χαρτιά είναι έτοιμα για τις τελικές υπογραφές αύριο το πρωί. Και έκανα και κάτι άλλο…
Η Εύα σήκωσε το φρύδι της, δείχνοντας ενδιαφέρον.
– Τι έκανες;
– Μίλησα στη Βαλέρια, είπε εκείνος, και η φωνή του είχε μια παράξενη ελαφρότητα, σαν να είχε αποτινάξει ένα τεράστιο βάρος. Της είπα ότι θέλω διαζύγιο. Της είπα ότι δεν την αγάπησα ποτέ και ότι φεύγω από τη ζωή της. Με απείλησε ότι θα με καταστρέψει, αλλά δεν με νοιάζει. Το μόνο που με νοιάζει είσαι εσύ. Από αύριο, είμαι ελεύθερος. Ελεύθερος να είμαι μαζί σου.

Η Εύα τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα χωρίς να μιλήσει. Το πρόσωπό της ήταν ανέκφραστο. Στη συνέχεια, πήρε το ποτήρι της και το σήκωσε για πρόποση.
– Στην ελευθερία, λοιπόν, είπε με μια φωνή που ακούστηκε περίεργα κρύα. Στην ελευθερία και στις επιλογές που κάνουμε στη ζωή μας.

Εκείνος τσούγκρισε το ποτήρι του με το δικό της, πίνοντας τη σαμπάνια σαν να ήταν το ελιξίριο της νέας του ζωής. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το ελιξίριο αυτό ήταν το πιο δραστικό δηλητήριο.

Το επόμενο πρωί, ο ήλιος ανέτειλε καθαρός, διώχνοντας την ομίχλη των προηγούμενων ημερών. Η ατμόσφαιρα ήταν παγωμένη αλλά διαυγής.

Ο Στέφανος έφτασε στα γραφεία της “Aera Designs” στις εννέα ακριβώς. Φορούσε το καλύτερό του κοστούμι, νιώθοντας μια απίστευτη ενέργεια να πλημμυρίζει το σώμα του. Στο χέρι του κρατούσε έναν φάκελο με την εγγυητική επιστολή και τα υπογεγραμμένα χαρτιά από τη δική του πλευρά.

Όταν μπήκε στην αίθουσα συσκέψεων, βρήκε την Εύα να κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού. Δίπλα της κάθονταν δύο άντρες, οι νομικοί σύμβουλοι της εταιρείας της. Το κλίμα στο δωμάτιο ήταν παγωμένο, εντελώς διαφορετικό από τη ζεστασιά των προηγούμενων νυχτών.
– Καλημέρα, είπε ο Στέφανος νιώθοντας μια ξαφνική, ανεπαίσθητη ανησυχία να του σφίγγει το στομάχι. Ελπίζω να είστε έτοιμοι για τις υπογραφές. Εγώ έφερα όλα τα απαραίτητα έγγραφα.

Η Εύα δεν απάντησε. Έκανε ένα νεύμα στον δικηγόρο της που καθόταν στα δεξιά της. Εκείνος άνοιξε έναν δερμάτινο φάκελο και έσυρε ένα έγγραφο προς το μέρος του.
– Κύριε Γρηγοριάδη, είπε ο δικηγόρος με φωνή τυπική και επαγγελματική. Με την παρούσα επιστολή, η “Aera Designs” σάς κοινοποιεί την απόφασή της να ακυρώσει τον διαγωνισμό για την ανακατασκευή του βιομηχανικού συγκροτήματος, λόγω αλλαγής των στρατηγικών σχεδίων της εταιρείας. Το project δεν θα πραγματοποιηθεί.

Ο Στέφανος ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του. Το αίμα έφυγε από το πρόσωπό του, αφήνοντάς τον χλωμό σαν φάντασμα.
– Τι… τι εννοείτε; ψέλλισε, κοιτάζοντας τον δικηγόρο και μετά την Εύα. Αυτό είναι αδύνατον. Έχουμε συμφωνήσει. Έχω καταθέσει την εγγυητική επιστολή των δύο εκατομμυρίων! Αν ακυρωθεί το έργο τώρα, η τράπεζα θα τραβήξει την εγγυητική και η εταιρεία μου θα χρεοκοπήσει αμέσως! Θα χάσω τα πάντα!
– Το γνωρίζουμε, κύριε Γρηγοριάδη, συνέχισε ο δικηγόρος ψυχρά. Αλλά σύμφωνα με τους όρους του διαγωνισμού που υπογράψατε, η “Aera Designs” διατηρεί το δικαίωμα μονομερούς ακύρωσης της διαδικασίας πριν από την τελική υπογραφή της σύμβασης, χωρίς καμία αποζημίωση για τους συμμετέχοντες. Η εγγυητική σας επιστολή καταπίπτει υπέρ της εταιρείας μας λόγω μη εκπλήρωσης των τελικών όρων χρηματοδότησης από την πλευρά σας.
– Εύα! φώναξε, κάνοντας ένα βήμα προς το μέρος της, με τα χέρια του να τρέμουν από τρόμο και απόγνωση. Πες τους ότι κάνουν λάθος! Πες τους ότι είναι ένα αστείο! Σε παρακαλώ… κοίταξέ με! Χάνω τα πάντα! Το σπίτι μου, την εταιρεία μου… τα πάντα!

Η Εύα σήκωσε αργά τα μάτια της και τον κοίταξε. Δεν υπήρχε ίχνος από τη ζεστασιά, την τρυφερότητα ή την ευαισθησία των προηγούμενων ημερών. Τα μάτια της ήταν δύο κομμάτια πάγου, καθαρά και απόλυτα ακίνητα.
– Κάντε μας τη χάρη να μας αφήσετε μόνους, είπε στους δικηγόρους της και τον δικαστικό επιμελητή, χωρίς να πάρει το βλέμμα της από τον Στέφανο. Οι άντρες μαζέψαν τα χαρτιά τους και βγήκαν γρήγορα από την αίθουσα, κλείνοντας την πόρτα. Η σιωπή που ακολούθησε ήταν βαριά, ασφυκτική, γεμάτη από τον ήχο της ανάσας του Στέφανου που έμοιαζε με πνιγμό.

Ο Στέφανος έπεσε στα γόνατα μπροστά της, ακουμπώντας τα χέρια του στο τραπέζι.
– Εύα, σε παρακαλώ… γιατί μου το κάνεις αυτό; Σε αγαπάω. Σου έδωσα την ψυχή μου τις τελευταίες εβδομάδες. Ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω όλα για σένα. Γιατί με καταστρέφεις;

Η Εύα σηκώθηκε αργά από την καρέκλα της. Στάθηκε μπροστά του, κοιτάζοντάς τον από ψηλά με μια απόλυτη, βασιλική ηρεμία. Δεν υπήρχε θυμός στο πρόσωπό της. Μόνο μια βαθιά, παγωμένη ικανοποίηση που είχε χρειαστεί δέκα χρόνια για να ωριμάσει.
– Ήθελα να νιώσεις αυτό που ένιωσα κι εγώ όταν με πρόδωσες, του είπε, και η φωνή της ήταν χαμηλή, σταθερή, χωρίς κανένα συναίσθημα. Ήθελα να πιστέψεις ξανά στην αγάπη. Να νιώσεις ότι ο κόσμος σου είναι γεμάτος φως, ότι έχεις ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα και ευτυχία… και μετά να τα χάσεις όλα μέσα σε μια στιγμή. Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς έλεος.

Ο Στέφανος την κοίταξε με τα μάτια του γεμάτα δάκρυα, με την κατανόηση της αλήθειας να τον χτυπά σαν ηλεκτρικό ρεύμα.
– Όλα αυτά… οι νύχτες που περάσαμε μαζί… οι συζητήσεις μας… το άγγιγμά σου… ήταν όλα ένα ψέμα;
– Όλα, απάντησε εκείνη ψυχρά. Κάθε λέξη, κάθε βλέμμα, κάθε άγγιγμα ήταν σχεδιασμένο με απόλυτη ακρίβεια. Ήθελα να σε φέρω στο σημείο να υπογράψεις την καταδίκη σου μόνος σου. Και το έκανες. Με τόση ευκολία, όπως ακριβώς υπέγραψες και τη δική μου καταδίκη πριν από δέκα χρόνια για χάρη των χρημάτων της Βαλέριας.
– Εύα, ήμουν νέος, ήμουν ανόητος! φώναξε εκείνος, με τα δάκρυά του να κυλούν πλέον ελεύθερα στο πρόσωπό του. Μετάνιωσα! Πλήρωσα για εκείνο το λάθος κάθε μέρα της ζωής μου!
– Όχι, τον διέκοψε εκείνη, και η φωνή της έγινε ακόμα πιο κοφτή. Δεν πλήρωσες. Τότε απλώς έκανες μια επιλογή. Επέλεξες τον πλούτο και τη δύναμη, αφήνοντάς με να καώ μέσα στη φωτιά που εσύ άναψες. Με άφησες να φύγω με την καρδιά μου γεμάτη στάχτη. Αλλά ξέχασες κάτι πολύ βασικό.
Έσκυψε κοντά του, κοιτάζοντάς τον βαθιά μέσα στα μάτια, αναγκάζοντάς τον να δει την απόλυτη έρημο της ψυχής της.
– Μερικοί έρωτες μοιάζουν με τη φωτιά: καίνουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Και μερικοί άνθρωποι μοιάζουν με τον αέρα: επιστρέφουν εκεί που άφησαν τις στάχτες, όχι για να ανάψουν ξανά τη φλόγα, αλλά για να την αφήσουν να σβήσει για πάντα.

Η Εύα ισιώθηκε, γύρισε την πλάτη της και περπάτησε προς την έξοδο της αίθουσας. Δεν κοίταξε πίσω της ούτε μια φορά.
– Εύα! Σε παρακαλώ! Εύα! η φωνή του Στέφανου αντηχούσε στους άδειους διαδρόμους του γραφείου, γεμάτη απόγνωση και πόνο, αλλά ο ήχος της πόρτας που έκλεισε πίσω της έβαλε το οριστικό τέλος.

Εκείνος έμεινε μόνος του στο πάτωμα της άδειας αίθουσας συσκέψεων, περιτριγυρισμένος από τα σχέδια που κάποτε πίστευε ότι θα τον έσωζαν. Κατάλαβε, με τον πιο σκληρό τρόπο, πως η εκδίκηση της γυναίκας που κάποτε πλήγωσε ήταν πιο δυνατή, πιο καταστροφική και πιο απόλυτη από κάθε ψέμα που είχε πει ποτέ στη ζωή του.