-
Το τέλος της κατάρας – Μέρος 2ο
Read more: Το τέλος της κατάρας – Μέρος 2οΠροηγούμενο Η άνοιξη είχε παραχωρήσει την θέση της στο καλοκαίρι και η ζέστη της Αθήνας έκανε τα απογεύματα πιο βαριά, αλλά και πιο αργά. Ο Αλέξανδρος καθισμένος στο γραφείο του νοσοκομείου, κοίταξε το ρολόι του. Ήταν σχεδόν οκτώ το βράδυ. Παλιότερα τέτοια ώρα θα ξεκινούσε να διαβάζει τα πρακτικά των επόμενων χειρουργείων, βυθισμένος στην γνώριμη…
-
Το τέλος της κατάρας – Μέρος 1ο
Read more: Το τέλος της κατάρας – Μέρος 1οΗ κατάρα του επαγγέλματος για τον Δρ. Αλέξανδρο Αποστόλου, ήταν απλή και κυνικά ξεκάθαρη: γνώριζε ακριβώς πότε μια καρδιά σταματά να χτυπά, αλλά είχε ξεχάσει πώς είναι όταν ξεκινά να ζει. Στα σαράντα του, με ένα όνομα που οι συνάδελφοί του ψιθυρίζουν με δέος στους διαδρόμους της καρδιοχειρουργικής κλινικής, είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το…
-
Το καλοκαίρι που δεν έφυγα
Read more: Το καλοκαίρι που δεν έφυγαΤο LaGuardia στην Ισπανία, είναι από εκείνα τα μέρη που έχουν μείνει ξεχασμένα και ακίνητα στον χρόνο. Είναι χτισμένο πάνω σε λόφο και περιτριγυρίζεται από ατελείωτους αμπελώνες. Ο αέρας μυρίζει γη, ώριμα σταφύλια και κρασί. Για την Μαρία όμως αυτές οι αναμνήσεις ανήκουν στο παρελθόν. Ο τρύγος έχει ήδη αρχίσει κι όπως της είπαν, κάποια…
-
Εκεί που τελειώνει ο φόβος
Read more: Εκεί που τελειώνει ο φόβοςΗ Άννα πάντα φοβόταν τα αεροπλάνα. Η αίσθηση του να παραδίδει σε κάποιον άλλον τον έλεγχο της ζωή της, την παρέλυε. Είχε αρνηθεί στο παρελθόν πολλά επαγγελματικά ταξίδια λόγω αυτής της φοβίας, αυτή την φορά όμως την έπιασε το πείσμα της.– Θα τα καταφέρω, είπε, χιλιάδες πτήσεις πραγματοποιούνται καθημερινά χωρίς προβλήματα, γιατί να πάει κάτι…
-
Λίγο πριν ξημερώσει – Μέρος 2ο
Read more: Λίγο πριν ξημερώσει – Μέρος 2οΠροηγούμενο – Μας το χρωστάμε; Δεν είμαι σίγουρη Κώστα. Δεν σου οφείλω κάτι εγώ. Δεν σε πρόδωσα, δεν σε άφησα να ζεις σε μια πλάνη επί ένα χρόνο, δεν σε άφησα ανυπεράσπιστο, δεν, δεν, δεν… Δεν έχεις ιδέα πώς είναι να σε αδειάζουν. Όλα αυτά δεν ξεγράφονται έτσι απλά με ένα φιλί.Ήθελε να του πει…
-
Λίγο πριν ξημερώσει
Read more: Λίγο πριν ξημερώσειΚάθε μέρα έπαιρνε η Δέσποινα το λεωφορείο από την πλατεία Δαβάκη στην Καλλιθέα για να πάει στο Σύνταγμα. Κάθε μέρα στις έξι περίμενε στην στάση, με το ίδιο βλέμμα, το βλέμμα της υποχρέωσης και της αναγκαιότητας και όχι της επιθυμίας για δουλειά και δημιουργία. Τριάντα χρονών έφτασε και τον τελευταίο καιρό, πυκνά συχνά αναρωτιέται για…