Για την Ελένη, ο κόσμος ήταν πάντα χωρισμένος στα δύο: σε αυτά που μπορούσε να αγγίξει, να μυρίσει και να νιώσει, και σε εκείνα τα περίεργα, μαύρα σχήματα πάνω στο λευκό χαρτί που έμοιαζαν με μυρμήγκια παγιδευμένα σε ιστό αράχνης. Μεγάλωσε στην ορεινή Ευρυτανία των τελών της δεκαετίας του ’30. Σε ένα σπίτι με πέντε…

Δεν χάσαμε ο ένας τον άλλον τη μέρα που χωρίσαμε. Χαθήκαμε πολύ νωρίτερα. Τη στιγμή που εγώ πίστεψα πως ήξερες τι ένιωθα και εσύ πίστεψες πως, αν σε αγαπούσα πραγματικά, θα το έλεγα. Ανάμεσα σε αυτή τη βεβαιότητα και σε εκείνη τη σιωπή κύλησαν χρόνια. Χρόνια γεμάτα ζωές που συνεχίστηκαν… αλλά καρδιές που έμειναν πίσω.…

Στο κοσμοπολίτικο Νιούπορτ, όπου οι γάμοι των δισεκατομμυριούχων έμοιαζαν περισσότερο με εταιρικές συγχωνεύσεις παρά με γιορτές αγάπης, η Κλόη είχε δημιουργήσει μια άκρως απόρρητη και ιδιαίτερα προσοδοφόρα δουλειά. Στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας ήταν γνωστή ως η «Νύφη μπαλαντέρ». Όταν μια πραγματική νύφη πάθαινε κρίση πανικού, εξαφανιζόταν ή αρνιόταν να προχωρήσει στον γάμο, οι οικογένειες…

Το ρολόι στον τοίχο του γραφείου κίνησης στον μικρό, απομονωμένο σταθμό του Corrour, βαθιά μέσα στα σκωτσέζικα Χάιλαντς, έδειχνε 23:45. Ο Γιάννης άφησε την κούπα με τον ζεστό καφέ πάνω στο ξύλινο γραφείο και πλησίασε το παράθυρο κοιτάζοντας το απόλυτο σκοτάδι που είχε τυλίξει τα πάντα έξω. Η υγρασία του Ιανουαρίου είχε δημιουργήσει ένα λεπτό…