Γεννούσε η κόρη της εκείνο το βράδυ που άλλαξαν όλα. Η Έλσα έφτασε στο νοσοκομείο μαζί με τον Μάρκο, τον μελλοντικό της σύζυγο, φορτωμένοι με δώρα. Η κόρη της ήταν μικρή, μόλις 23 ετών αλλά ο Άλεξ, ο άντρας της ήταν άνθρωπος διαμάντι. Πρόσεχε την Λίζα σαν τα μάτια του και την αγαπούσε σαν την ίδια του την ζωή. Η Έλσα πήρε στην αγκαλιά το εγγονάκι της και κοίταξε τον Μάρκο για να μοιραστεί την χαρά της. Μιλούσε στο τηλέφωνο πάλι. Η δουλειά του ήταν η ζωή του. Στην ηλικία της όμως πίστευε ότι δεν μπορούσε να ζητήσει κάτι περισσότερο. Της πρόσφερε ασφάλεια και σταθερότητα. Ο γάμος τους θα γινόταν τον επόμενο χρόνο.
Το ίδιο βράδυ, η Έλσα πήγαινε να πάρει φαγητό όταν είδε να φέρνουν στον νοσοκομείο έναν άστεγο άντρα. Ήταν βαριά άρρωστος, παραμελημένος και ταλαίπωρος. Λυπήθηκε βλέποντας την κατάστασή του. Όταν τον κοίταξε πιο καλά, έβαλε τα κλάματα. Ήταν ο πρώην άντρας της, ο πατέρας της Λίζας. Είχε να τον δει από τότε που του ζήτησε διαζύγιο. Μέσα σε αυτά τα χρόνια το αλκοόλ τον κατέστρεψε ακόμα περισσότερο. Αυτή ήταν η αδυναμία του. Δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τα σκληρά παιδικά του χρόνια και έπινε από νεαρή ηλικία. Η Έλσα πίστευε ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Ήταν πάντα ένας ήσυχος, μοναχικός άνθρωπος. Ακόμα και πιωμένος δεν σήκωσε το χέρι ή την φωνή του. Ποτέ όμως δεν δέθηκε με την οικογένειά του. Ζούσε μαζί τους αλλά ήταν απομονωμένος. Η Έλσα δεν ήθελε η κόρη της να μεγαλώσει με αυτό το πρότυπο και του ζήτησε να φύγει από το σπίτι. Έπρεπε να περιμένει ότι αυτή θα ήταν η κατάληξή του. Αλλά τότε δεν είχε άλλη επιλογή. Έτσι πήρε αυτήν την απόφαση.
Όταν μπήκε στο δωμάτιο, ο Πίτερ ήταν αναίσθητος. Του είχαν δώσει βαριά φάρμακα για να μην πονάει. Οι γιατροί της είπαν ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έφερναν εκεί. Έμπαινε και έβγαινε συχνά τον τελευταίο καιρό. Αλλά τώρα δεν είχε πολύ χρόνο πια.
«Θα πεθάνει στον δρόμο. Μόνος του! Δεν μπορούν να τον κρατήσουν. Δεν έχει ασφάλεια. Δεν έχει τίποτα. Μόνο εμάς. Πρέπει να το πω στην Λίζα. Το σπίτι είναι τεράστιο. Μπορεί να μείνει στο πάνω διαμέρισμα, δίπλα στα παιδιά. Θα μου κάνεις την χάρη;»
Ο Μάρκος κατάπιε με δυσκολία τον εγωισμό του. Δεν ήταν μόνο ο πρώην άντρας της. Ήταν ένας βρώμικος άστεγος που θα έμπαινε στην πανάκριβη οικεία του και αυτό του προκαλούσε αηδία. Έξι μήνες, θυμήθηκε ότι είπαν οι γιατροί. Για αυτό και μόνο συμφώνησε.
Η Λίζα μπήκε αγκαλιά με το μωρό της στο δωμάτιο που νοσηλευόταν ο μπαμπά της. Είχε βρει τις αισθήσεις του και είχε αντικρύσει πρώτα την Έλσα. Νόμισε ότι πέθανε και πήγε στον παράδεισο. Τώρα έβλεπε ξανά την κόρη του. Δεν ήθελε να πάρει αγκαλιά το μωρό μη το λερώσει. Η Λίζα επέμενε ότι ήταν καλά τυλιγμένο στην κουβέρτα και του είπε να μην ανησυχεί. Αν πέθαινε εκείνη τη στιγμή θα ήταν τρισευτυχισμένος!
Έφυγαν από το νοσοκομείο τρεις μέρες μετά όλοι μαζί για το σπίτι. Η Λίζα με το μωρό και τον άντρα της. Η Έλσα με τον μελλοντικό και τον πρώην άντρα της.
CC
Συνεχίζεται…